Als speelbal op de golven van het onderwijs

Mijn eerdere blogs 'Te slim voor dyslexie' en mijn open brief aan Sander Dekker, oogstten veel reacties van ouders. Vooral veel reacties van herkenbaarheid om telkens maar weer tegen de stroom in te roeien, om telkens van het kastje naar de muur te worden gestuurd. Want het is misschien voor bepaalde kinderen zogezegd 'te makkelijk' om een dyslexie verklaring te krijgen, voor andere kinderen is het des te moeilijker met alle gevolgen van dien.

Halverwege groep 5 trokken wij aan de bel, halverwege groep 6 was een dreigement om de onderwijsinspectie te bellen, de reden tot de aanvraag van een dyslexie screening via de gemeente en inmiddels na de zomer in groep 7 een afwijzing en kastjes en muurtjes verder. Toch begint de tijd nu echt te dringen, want de entreetoets komt eraan en dan toch die keuze om de test maar zelf te betalen om de extra cito tijd te 'kopen' en de benodigde hulp te 'laten lopen' want dat is de keuze die er eigenlijk nu voor ons ligt.

Bezwaar helpt niet

Na de afwijzing in juni zijn wij natuurlijk eerst het gesprek aangegaan met school en kregen we van de begeleider te horen dat we dan maar bij de minister moesten gaan klagen. Dat is inmiddels ook gebeurt, nou ja bij de verantwoordelijk staatssecretaris dan. Niet alleen door de open brief, maar ook met hulp van Michel Rog die onze vragen over beoordeling op basis van cito-scores heeft voorgelegd aan de staatssecretaris. Dit wordt vervolgd in een aankomend a.o. Onderwijs....

Natuurlijk hebben wij als ouders ook bezwaar ingediend tegen de afwijzing, via de gemeente die tot op dat moment meewerkten maar daarna niets meer van zich lieten horen. En zelfs door het sturen van een aangetekende brief t.a.v. de beoordelaars van de stichting die namens de gemeente deze beoordeling uitvoeren. Volgens hen is de brief niet aangekomen, volgen PostNL wel en gezien ik een briefje heb en zij niet, zou ik moeten kunnen aannemen dat de brief is aangekomen......

Toch weer in overleg met school

Ondanks alle problemen, hebben wij als ouders toch maar weer contact gezocht met school, nu echter wel met de directie (die intussen is gewisseld). Want de stichting die dus niet reageert op het bezwaar liet naar aanleiding van een telefoontje van mijn mijn zijde weten dat we dan maar een klacht bij het samenwerkingsverband moesten indienen. En natuurlijk bij de gemeente want alles is hun schuld, zij bepalen de spelregels van de screening of je in aanmerking komt voor een vergoedde test.

Nu heeft de directie zelf contact gezocht met het samenwerkingsverband, de keuze is om bezwaar in te dienen of een second opinion aan te vragen. We gaan het zien maar ik heb wel besloten om voor november de knoop door te hakken, door tijd te 'kopen' en dan de hulp maar te 'laten lopen' en zelf te blijven ondersteunen waar dat binnen onze mogelijkheid ligt.

Te slim voor dyslexie

Al in groep 3 stelde ik de vraag, 'zou onze dochter dyslexie kunnen hebben?' toen kregen we te horen dat dat pas op z'n vroegst in groep 4 duidelijk zou worden. In groep 4 moest dochter vooral oefenen op woordjes lezen, want ze was te langzaam. Verder kon ze prima leren, maar ze kon geen tempo lezen. In groep 5 ontdekten wij als ouders dat ze alle klanten omdraait, niet van woorden die ze goed kent, wel van nieuwe woorden of lastige woorden. Ook verlengen bleek een probleem, en dat was nog maar wat zo 1,2,3 opviel. Ik trok weer aan de bel, de meester dacht het zelfde, dyslexie, maar dan moest de IB'er daar ook mee akkoord gaan.

Inmiddels zitten we in groep 6, volgens de IB'er heeft ze geen dyslexie want de cito scores zijn te goed, en toch het spellen lukt niet. Ook rekenen is een ramp, en toch ze is heel slim, kan goed leren en spellen is een drama. Rekenen gebeurt nog steeds op de vingers, inmiddels zijn wij een traject met de logopedie begonnen. Zij heeft het zeer sterke vermoeden van dyslexie en school vraagt inmiddels of we niet voor groep 7 een dyslexie verklaring aan kunnen leveren. En toch, school wil dochter niet laten testen en dat alleen om 'te hoge cito scores.

De cito overheerst

Voor ons als ouders is het duidelijk, voor mijn ouders (mijn vader en broertje hebben het ook) is het duidelijk, dochter heeft dyslexie. Ze is niet dom, heeft geen leerachterstand en raakt vreselijk gefrustreerd van taal en rekenen. Het schrijven van een werkstuk, tja het onderzoek is leuk maar het opschrijven is een drama. En toch, volgens school is er geen sprake van dyslexie omdat de cito zegt dat het niet kan. Dat terwijl ze, door de ingezette logopedie, inmiddels als dyslexie leerling wordt behandeld. Dus, extra tijd, wat meer ondersteuning en ook bij het rekenen de mogelijkheid om gebruik te maken van hulpmiddelen om ook al is het in enkele getallen grote sommen op te kunnen lossen. Ze doet het allemaal, iets om als ouders trots op te zijn. Ze scoort goed op alles wat niet te maken heeft met spelling, rekenen en automatiseren, maar toch...

Het enige wat wij als ouders willen is een test, een test op dyslexie omdat het in de familie zit en het overduidelijk aan de orde is. Toch krijgt dochter geen test, school acht het niet mogelijk door de cito scores. Het gekke is dat in haar klas van 21 leerlingen een stuk of 8 leerlingen met dyslexie verklaring zitten, waarbij ik eerlijk gezegd de vraag heb of het wel allemaal leerlingen met dyslexie zijn. Niet alleen om dit artikel over 'zwakke leerlingen' maar ook gewoon omdat het statistisch gewoon niet past. 

Ik blijf strijden

Voorlopig heb ik geen zin om op te geven, hoewel ik genoeg te doen heb, maar toch. Naast alle tijd die we steken in het helpen van onze dochter met huiswerk, het blijven herhalen en vooral ook het blijven stimuleren om goed te leren op de vakken die wel goed gaan, ga ik de strijd niet opgeven om de dyslexie test via school te krijgen. Want waarom zou mijn dochter die goed kan leren geen dyslexie kunnen hebben? Het mooie is dat bij het eerste bezoek aan de logopedie de logopediste onze dochter op haar gemak stelde; 'weet je dat slimme mensen als Einstein ook dyslexie hadden?' en daarmee was het ijs gebroken. Ze was niet dom en iemand buiten papa en mama had dat door.

Inmiddels lijken ze het op school ook door te hebben, afgelopen rapport gesprek zei de meester dat hij verwachtte dat dochter wel een hoog IQ moest hebben als ze zo goed kon leren met de vermoedde dyslexie. Terwijl de (vorige) schooldirecteur vorig jaar nog voorstelde om haar te laten testen omdat er vast iets mis was met haar gedrag. Nee er is niet mis met haar gedrag, het is frustratie omdat niemand haar begrijpt omdat zij niet begrijpt dat ze zo goed kan leren en toch amper kan lezen. Dat zij die gek is op boeken een boek minimaal 3x moet lezen voor ze zeker weet dat het boek echt gelezen heeft zoals het is geschreven. En toch, dat doet ze met geduld, maar niet op school waar ze niet mee mag doen met de 'leuke dingen' voor de slimme koppen omdat ze een 'zwakke leerling' op spelling is en daarom niet in een plusklas thuishoort.

Enerzijds ben ik blij dat ze niet in de plusklas zit omdat ze omkomt in het huiswerk, anderzijds merk ik wel dat ze school inmiddels een vervelende en saaie boel begint te vinden. Haar interesses liggen niet op het niveau van de meeste leerlingen, zij kiest niet voor niets om een werkstuk over Aletta Jacobs te maken, nee ze kiest ervoor iets te doen waar ze echt aan moet werken en wat van kan leren. Dat is mooi en tot ze op school doorhebben dat ze echt slim is, stimuleren wij haar gewoon om alles te lezen wat los en vast zit. Discovery Channel is immens populair en dat geldt ook voor programma's over wetenschap. Laat ze maar leren op de manier die ze leuk vindt en de taal daar worstelen we ons wel doorheen...

wordt vervolgd...

Is er een prijs voor balancerend jongleren?

Veel moeders combineren hun werk met hun gezin, daarin ben ik zeker geen uitzondering. Toevallig werd ik door Eva Westerhoff gewezen op het feit dat ik toch een uitzondering ben in die jonglerende familie van werkende moeders. Dit omdat ik mijn werk, gezin en studie combineer met mijn handicap en de daarbij horende beperkende inzetbaarheid.

Inderdaad is het zo dat ik nog meer moet organiseren dan andere moeders. Want naast de opvang, school en andere activiteiten van mijn dochter, moet ik ook opletten dat ik mezelf niet overbelast en rekening houden met wat ik wel en niet kan. Zoals Eva het zei: “@BiancaPrins Als je zo goed kunt balanceren als jij, tussen werk en privé, dan mag superflexibel met organisatietalent ook wel op je CV”

Eva heeft een goed punt, want het is inderdaad balanceren op een grens van hard hollen en tevens jongleren om je tijd nemen om uit te rusten van alle extra vereiste inspanningen.

Ik ben als moeder zeker ook betrokken bij school, met daarin de bewuste keuze om niet met gezellige uitjes mee te gaan omdat deze teveel energie kosten. Wel een plekje in de MR bezet namens de ouders van onze school. Dat je niet meegaat met uitjes en dergelijke snappen ook ouders op school regelmatig niet. Dat je niet naast je werk, ook nog pannenkoeken bakt voor school, is iets wat ook niet altijd wordt begrepen. Dat geeft niks, ik besteed dan de aandacht aan die persoon en neem even de tijd die ik eigenlijk niet heb. Je sociale positie is zeker als ouder ook van belang.

Er zijn ook taken die ik niet kan doen, vraag mij niet als luizenmoeder, want dan heeft er nooit iemand luizen terwijl de hele school zich suf krabt. Waarom niet, nou ik zie ze niet en dan zijn ze er toch niet? Nou nee zo werkt het niet, maar daarom laat ik die taak aan een andere moeder die daar wel de capaciteiten voor heeft.

Met werken is het precies idem dito, ik doe de dingen waar ik goed in ben en probeer dingen uit te besteden die me niet makkelijk afgaan. Daarom weet ik nu al dat, als ik meer werk heb, ik opzoek ga naar een stagiaire die werkervaring op wil doen en mij op afstand wil ondersteunen. En dan zoek ik wel iemand in mijn verlengde, dus geen slechtziende die ook geen punten en komma’s kan onderscheiden maar misschien wel een autist met oog voor detail.

Wat mij dit allemaal oplevert is iets waar ik zelf maar zelden bij stil sta, en wat ik dus ook niet op mijn CV had staan. Ik ben inderdaad heel flexibel, kan goed organiseren. Ik ben daarmee niet alleen een werkende moeder met een eigen bedrijf, maar daarmee ook iemand met een handicap die een bijzondere prestatie levert! Zou deze prestatie het niet waard zijn om eens positief het nieuws te halen? Want wat is er mooier in deze tijd waarin mensen met een handicap worden afgeschilderd als zielig en hulpeloos, daar een moeder, met studie, bedrijf en handicap tegenover te zetten?

Ja, ik realiseer me dat dit een ongewone prestatie is in de wereld van veel mensen met een handicap. Toch ik weet ook dat er meer moeders zijn die op deze wijze balanceren tussen gezin, werk en daarnaast jongleren met hun handicap en daarbij ook nog proberen om een goede partner te zijn. Hoe doe je dat, nou dat moge bij deze duidelijk zijn “Een kei zijn in balanceren en jongleren tegelijk!” Kortom powervrouw!




Deze blog is in 2013 ook gepost, en toen heel veel gelezen. Maar met de actualiteit van de Quotumwet en invoering Participatiewet nog steeds actueel.