Beste Sander Dekker

In de afgelopen anderhalf jaar hebben wij kennis gemaakt met passendonderwijs, tenminste passendonderwijs zoals u het volgens mij nooit bedoeld heeft. Want waar er op dit moment vele discussies lopen rondom het 'te gemakkelijk verkrijgen van een dyslexie verklaring' is het verkrijgen van een dergelijke test een ware uitputtingsslag gebleken. Bovendien begin ik steeds meer te begrijpen waarom dyslexie verklaringen zo 'makkelijk' te verkrijgen zijn, behalve dan als je een slim kind hebt met het vermogen om haar problemen te verbloemen met een sterk stel hersens.

Op de school van onze dochter wilde men niet vrijwillig meewerken aan de aanvraag van een dyslexie test onder het mom van CITO uitslagen, de leesuitslagen van onze dochter zouden namelijk te hoog zijn. In dat geval kon er geen sprake zijn van dyslexie, gezien men vorig schooljaar (eind groep 5) nog steeds niet had gezien dat onze dochter geen klanken kan schrijven en woorden verlengen, hebben wij als ouder hulp geëist van school. Afgelopen april bleek deze hulp er nog steeds niet echt te zijn (m.u.v. de verplichte hulpplannen voor spelling i.v.m. de CITO), er was nog geen dossier aangemaakt en na mijn dreigement de Onderwijs Inspectie te bellen werd er eindelijk een dossier opgemaakt.

De aanvraag voor de dyslexie test kwam afgelopen week terug, deze was afgewezen op basis van "Gezien de score voldoet .... niet aan de criteria" waarbij werd verwezen naar de CITO uitslagen voor het DMT lezen. Waarmee men de conclusie gerechtvaardigd had dat er geen sprake kon zijn van een leesprobleem. Echter weten wij dat onze dochter wel degelijk een leesprobleem heeft, wat het des te knapper maakt dat zij ondanks dat toch uitsluitend 'Goed tot Zeer Goed' scores haalt bij alle zaakvakken. Dit is dan ook een reden dat ik het dossier van onze dochter heb voorgelegd aan een onafhankelijk expert, welke wel degelijk een leesprobleem uit het dossier haalt, mits men verder kijkt dan de CITO uitslagen.

Onze dochter heeft een grote wens en dat is onderzoeker worden op de Zuidpool, ze wil namelijk de pinguïn kolonies bestuderen. Zonder erkenning van haar dyslexie zal zij altijd problemen houden met lezen. Op school krijgen wij geen medewerking meer, wel het advies "de minister dan maar te contacten" gezien u als staatssecretaris verantwoordelijk bent voor het onderwijs, schrijf ik u deze open brief. Want als u echt voor passenonderwijs gaat dan kunnen we kinderen toch niet uitsluitend beoordelen op CITO toetsen, dan verbaasd het hoge aantal dyslexie verklaringen mij namelijk niet. Immers, bij slecht lees/schrijfonderwijs of een leerling die in het algemeen moeite heeft met leren en taal, is op deze wijze een dyslexie test snel geregeld.

Beste Sander, ik wil daarom van u weten of het CITO gelijk heeft, dat de CITO uitslag niet als basis voor de dyslexie beoordeling mag dienen? Of dat de school en het bijbehorende expertise centrum gelijk hebben dat de CITO score wel van doorslaggevende waarde is bij de beoordeling van een leerling op dyslexie?

Alvast hartelijk dank voor uw reactie,

Met vriendelijke groet,

Bianca Prins

Te slim voor dyslexie

Al in groep 3 stelde ik de vraag, 'zou onze dochter dyslexie kunnen hebben?' toen kregen we te horen dat dat pas op z'n vroegst in groep 4 duidelijk zou worden. In groep 4 moest dochter vooral oefenen op woordjes lezen, want ze was te langzaam. Verder kon ze prima leren, maar ze kon geen tempo lezen. In groep 5 ontdekten wij als ouders dat ze alle klanten omdraait, niet van woorden die ze goed kent, wel van nieuwe woorden of lastige woorden. Ook verlengen bleek een probleem, en dat was nog maar wat zo 1,2,3 opviel. Ik trok weer aan de bel, de meester dacht het zelfde, dyslexie, maar dan moest de IB'er daar ook mee akkoord gaan.

Inmiddels zitten we in groep 6, volgens de IB'er heeft ze geen dyslexie want de cito scores zijn te goed, en toch het spellen lukt niet. Ook rekenen is een ramp, en toch ze is heel slim, kan goed leren en spellen is een drama. Rekenen gebeurt nog steeds op de vingers, inmiddels zijn wij een traject met de logopedie begonnen. Zij heeft het zeer sterke vermoeden van dyslexie en school vraagt inmiddels of we niet voor groep 7 een dyslexie verklaring aan kunnen leveren. En toch, school wil dochter niet laten testen en dat alleen om 'te hoge cito scores.

De cito overheerst

Voor ons als ouders is het duidelijk, voor mijn ouders (mijn vader en broertje hebben het ook) is het duidelijk, dochter heeft dyslexie. Ze is niet dom, heeft geen leerachterstand en raakt vreselijk gefrustreerd van taal en rekenen. Het schrijven van een werkstuk, tja het onderzoek is leuk maar het opschrijven is een drama. En toch, volgens school is er geen sprake van dyslexie omdat de cito zegt dat het niet kan. Dat terwijl ze, door de ingezette logopedie, inmiddels als dyslexie leerling wordt behandeld. Dus, extra tijd, wat meer ondersteuning en ook bij het rekenen de mogelijkheid om gebruik te maken van hulpmiddelen om ook al is het in enkele getallen grote sommen op te kunnen lossen. Ze doet het allemaal, iets om als ouders trots op te zijn. Ze scoort goed op alles wat niet te maken heeft met spelling, rekenen en automatiseren, maar toch...

Het enige wat wij als ouders willen is een test, een test op dyslexie omdat het in de familie zit en het overduidelijk aan de orde is. Toch krijgt dochter geen test, school acht het niet mogelijk door de cito scores. Het gekke is dat in haar klas van 21 leerlingen een stuk of 8 leerlingen met dyslexie verklaring zitten, waarbij ik eerlijk gezegd de vraag heb of het wel allemaal leerlingen met dyslexie zijn. Niet alleen om dit artikel over 'zwakke leerlingen' maar ook gewoon omdat het statistisch gewoon niet past. 

Ik blijf strijden

Voorlopig heb ik geen zin om op te geven, hoewel ik genoeg te doen heb, maar toch. Naast alle tijd die we steken in het helpen van onze dochter met huiswerk, het blijven herhalen en vooral ook het blijven stimuleren om goed te leren op de vakken die wel goed gaan, ga ik de strijd niet opgeven om de dyslexie test via school te krijgen. Want waarom zou mijn dochter die goed kan leren geen dyslexie kunnen hebben? Het mooie is dat bij het eerste bezoek aan de logopedie de logopediste onze dochter op haar gemak stelde; 'weet je dat slimme mensen als Einstein ook dyslexie hadden?' en daarmee was het ijs gebroken. Ze was niet dom en iemand buiten papa en mama had dat door.

Inmiddels lijken ze het op school ook door te hebben, afgelopen rapport gesprek zei de meester dat hij verwachtte dat dochter wel een hoog IQ moest hebben als ze zo goed kon leren met de vermoedde dyslexie. Terwijl de (vorige) schooldirecteur vorig jaar nog voorstelde om haar te laten testen omdat er vast iets mis was met haar gedrag. Nee er is niet mis met haar gedrag, het is frustratie omdat niemand haar begrijpt omdat zij niet begrijpt dat ze zo goed kan leren en toch amper kan lezen. Dat zij die gek is op boeken een boek minimaal 3x moet lezen voor ze zeker weet dat het boek echt gelezen heeft zoals het is geschreven. En toch, dat doet ze met geduld, maar niet op school waar ze niet mee mag doen met de 'leuke dingen' voor de slimme koppen omdat ze een 'zwakke leerling' op spelling is en daarom niet in een plusklas thuishoort.

Enerzijds ben ik blij dat ze niet in de plusklas zit omdat ze omkomt in het huiswerk, anderzijds merk ik wel dat ze school inmiddels een vervelende en saaie boel begint te vinden. Haar interesses liggen niet op het niveau van de meeste leerlingen, zij kiest niet voor niets om een werkstuk over Aletta Jacobs te maken, nee ze kiest ervoor iets te doen waar ze echt aan moet werken en wat van kan leren. Dat is mooi en tot ze op school doorhebben dat ze echt slim is, stimuleren wij haar gewoon om alles te lezen wat los en vast zit. Discovery Channel is immens populair en dat geldt ook voor programma's over wetenschap. Laat ze maar leren op de manier die ze leuk vindt en de taal daar worstelen we ons wel doorheen...

wordt vervolgd...