#Jekomternietin

Met alle voorbeelden die #jekomternietin inmiddels heeft opgeleverd, zou de gemiddelde Nederlander zich toch de ogen uit de kop moeten schamen en toch, er zijn nog steeds veel mensen die de roep tot 'toegankelijkheid' niet lijken te snappen. Ik weet dat het een discussie van de lange adem is, want ook ik moet het binnen het CDA keer op keer uit blijven leggen. Gelukkig merk ik ook daar dat er steeds meer bewustzijn komt, en ben ik ook blij dat ik gisteren een telefoontje van Mona Keijzer kreeg waarin ze mij vroeg waarom ik het niet met haar subamendement eens was. 

Alleen al dit telefoontje zegt wel voldoende, waarom zou Mona de moeite nemen om mij te bellen als ik maar een 'zeurende gehandicapte' was. Nee, ik loop al wat jaren mee als adviseur, niet alleen voor het CDA, gelukkig mag ik meer partijen adviseren en veelal zie je stukjes van deze adviezen terug in wetten, amendementen, moties, etc. Daarom blijf ik ondanks alle tegenslagen ook doorgaan met mijn politieke activiteiten naast mijn vaste baan.

Waarom deze discussie?

Deze discussie is belangrijk als het gaat om bewustwording, vooral het bewustzijn dat het niet alleen een probleem is van de ander waar je je in individualistisch Nederland niet naar hoeft om te kijken. Want de regering wil een participatiesamenleving, wil dat mensen met een beperking hun eigen broek ophouden en vooral ook dat ze minder gebruik maken van voorzieningen als uitkeringen. Daar moet iedere liberaal en individualistische denker toch helemaal blij van worden, immers, dat kost minder van jouw belastingcenten?

Toch zijn het juist deze liberale denkers die het hardste roepen dat de ondernemer niet hoeft te worden opgezadeld met het probleem van gehandicapten, dat websites toegankelijk maken onzin is omdat er programma's zijn die mensen kunnen helpen. Maar het leuke is dat deze mensen zich niet realiseren dat gehandicapten al jaren om alle obstakels heen manoeuvreren en dat zowel in de digitale als de 'gewone' wereld. Mensen die met, soms halsbrekende toeren, toch ergens binnenkomen, die met extra investeringen toch aanpassingen op hun computer hebben om toch die website te lezen, etc.

Maar daar zit hem de kern nu even net niet, want de mensen die net als ik actief zijn en zich niet in de hoek laten drukken hebben inderdaad veelal zelf gezorgd voor toegankelijkheid waar mogelijk, Maar het gaat om het gros van de mensen die dit niet hebben, mensen die zich met moeite door de maatschappij bewegen en zich meer dan eens niet zelfstandig kunnen redden terwijl zij daarvoor wel over de juiste capaciteiten beschikken.

Aan de kant gezet

Het beleid van de afgelopen 100 jaar heeft mensen met een beperking aan de kant gezet, het gaat inmiddels om ruim 2 miljoen mensen die ineens teveel geld kosten en terwijl men wel verwacht dat mensen gaan werken, leren, participeren is het teveel moeite om hierin te investeren. Dat is toch een rare situatie, waarom zou een rolstoeler of blinde geen klant voor het lokale bruine cafe kunnen zijn? En ok, is het realiseren van een rolstoeltoilet niet mogelijk maar hebben ze er bij de buren wel een, is het dan zo moeilijk om hierover een afspraak te maken met de buren? Vast niet, want voor een pak koffie of een pak suiker kan u vast ook wel bij uw buren terecht.

Laten we nu eens stoppen met mensen aan de kant te zetten, laten we er nu gewoon voor zorgen dat we binnen 15 jaar alle gebouwen (waar mogelijk) toegankelijk hebben en dat het weigeren van een hulp-/assistentiehond iets is om collectief om te lachten, dat een reiziger in het OV geen last is omdat hij of zij even wat meer tijd nodig heeft om in te checken en informatieborden gewoon duidelijk leesbaar zijn. Dat doven gewoon geholpen worden en niet worden afgeserveerd, want een briefje of berichtje sturen is toch niet zo moeilijk als iemand iets wil bestellen of vragen je jij spreekt geen gebarentaal. Laten we hier voor eens en altijd iets aan veranderen, met als bonus, iedereen wordt er rijker van omdat 2 miljoen potentiële klanten toch wel degelijk interessant zijn! 

Kom maar op!

De overheid zou graag een dikke streep
door ZZP'end Nederland zetten!

Nadat ik wist dat ik niet in aanmerking kwam voor de garantiebanen, en dus mijn perspectieven op de arbeidsmarkt een vrije val maakten. Besloot ik om mijn kennis in te zetten om die participatiebanen vorm te geven. Leuk, als ZZP’er aan de slag. Ok, het kost me veel energie die ik nodig heb om mijn werk te doen, dus bleef er nog maar 20 uur over om te werken. Maar toch, ik kon mijn eigen broek ophouden. Maar nu, nu besluit Wiebes met zijn maaimachine ZZP’end Nederland plat te maaien. Want de groei van het aantal ZZP’ers loopt volgens onze regering uit de hand!

Zoals ik in mijn eerdere blogs, over werken, leven en andere alle daagse dingen met een beperking, al schreef. De zorgkosten lopen op, het verlies van tegemoetkomingen slaat er dan ook bij ons flink in. Ik zou dus eigenlijk meer moeten gaan werken. Maar helaas, dat zit er niet in, dus ik werk vrolijk door en bedenk hoe ik meer uit mijn bedrijf kan halen dan ik nu al doe. Dan komt er het bericht over de ZZP’ers die ineens niet meer zo wenselijk zijn voor dit kabinet. Terwijl juist de ZZP’er de afgelopen jaren de klappen van ontslag, teruglopende opdrachten door snijden in flexibele schillen en onder druk staande prijzen, flink hebben gevoeld blijkt dit een nieuwe melkkoe te zijn voor de regering van Mark Rutte.

ZZP'ers; innovatiewerkers! 

Ondernemen is goed voor de economie, ZZP’ers leveren hier zeker ook een grote bijdrage aan. En van de 800.000 zijn er zeker behoorlijk wat die tegen wil en dank zijn gestart. Maar nu ondanks alles wel het hoofd boven water weten te houden. Dat is blijkbaar ineens maatschappelijk minder wenselijk, want meer ZZP’ers betekent ook minder premies in de WW kas, en andere sociale regelingen. Waar de ZZP’ers zelf overigens geen recht op hebben, want zij zijn bij gebrek aan inkomsten tot de WWB veroordeeld. Welke ook al uitgekleed is en daarbij moet je eerst je vermogen opeten, dus de vraag is of dat nu zo wenselijk is als je als ZZP’er netjes probeert om een eigen reserve op te bouwen voor ‘bange dagen.’

Maatschappelijk verantwoord overheidsbeleid, dat is iets wat blijkbaar nog niet bestaat. Want een maatschappij is gediend bij burgers die zelfredzaam zijn, die de eigen broek ophouden en bijdragen aan de ontwikkeling van Nederland. ZZP’ers hebben hier een belangrijke rol in, hoe gek het ook klinkt, maar dit zijn wel de creatieve geesten die ‘out of the box’ durven te denken en hun kennis en innovatiekracht aan bedrijven in Nederland aanbieden. Dus wat nou, ZZP’ers kosten de overheid geld!!

Strijdbaar tot het gaatje!

Wat betreft mijn situatie, ik vraag me werkelijk af wat men nu van mij wil. Moet ik nu gaan werken of mag ik gewoon niet werken? Ik ben niet arbeidsgehandicapt genoeg voor een granatenbaan, wel te arbeidsgehandicapt voor een reguliere baan (op enkele uitzonderingen na dan) omdat werkgevers aanpassingen te kostbaar vinden. Ik moet meer zorg zelf betalen en zoals het nu lijkt, zonder uitzicht op enige vorm van tegemoetkoming in die kosten door het wegvallen van de Wtcg en andere regelingen. Toch laat ik me niet wegpesten van de arbeidsmarkt en zeg; “Wiebes kom maar op met je maaimachine, mij krijg je niet klein!”

 

En als het hem dan toch wel lukt, dan ga ik wel in een kartonnen doos voor het ministerie van economische zaken bivakkeren omdat de overheid geen participatiesamenleving wil maar een afbraaksamenleving waar je alleen mee mag doen als je perfect bent of het juiste labeltje bezit. Helaas, ik pas niet en wil niet in een hokje!