Een 'kat in de zak' krijgen op Prinsjesdag

De voorzitter van Cedris is terecht blij met het verlagen van de werkgeverslasten aan de onderkant van de arbeidsmarkt, want de doelgroep die hij vertegenwoordigd heeft zeker baat bij deze maatregel. Toch schort er ook iets aan het idee dat dit goed is voor de banenafspraak, evenals de arbeidsmarkt in brede zin. Iemand met een MBO, HBO of WO werk-/denkniveau hoort niet in zo’n schaal thuis? Bovendien ontstaat daarmee verdringing op de arbeidsmarkt.

Iemand met een goede opleiding, vaardigheden die bij zijn of haar vakgebied horen, hoort toch gewoon voor een eerlijk loon te werken? En daarmee maakt een arbeidshandicap of langdurige werkloosheid echt geen verschil, immers om vakmensen te behouden is het noodzakelijk dat zij een eerlijk salaris krijgen! Dit is precies wat ik in de huidige politieke werkelijkheid mis, want het gaat over het inzetten op lage loonschalen om arbeid voor werkgevers aantrekkelijk te maken. Ja, daar kan ik dus in meekomen, maar het effect ervan is ook zwaar negatief als het gaat om de instroom van bijvoorbeeld Oos-Europeanen in bepaalde vakgebieden. 

De markt verstoord

Als we arbeid echt aan de markt overlaten dan moet er in tijden van tekorten op de arbeidsmarkt een stijging van de lonen volgen, immers, arbeid wordt een schaars product en dat geldt voor technische en ICT sectoren al enige tijd. Maar de lonen stijgen daar niet omdat er veel goedkope arbeid wordt ingehaald zoals bijvoorbeeld lassers uit Polen en Roemenië terwijl er lassers in de WW zitten. De lonen volgen hierdoor niet de markt, maar worden kunstmatig weer laag gehouden met als gevolg dat technische mensen met een goede opleiding en ervaring (deels door eigen keus) aan de kant blijven staan.

Ook voor arbeidsgehandicapten die via de banenafspraak aan de slag moeten is dit geen goede ontwikkeling, want er zijn circa 30.000 hoger opgeleiden in de Wajong, er zijn rond de 50.000 mensen met een MBO opleiding en deze 80.000 mensen vallen ook onder de banenafspraak. Dus zouden de 125.000 banen voor een groot deel kunnen worden ingevuld door geschoolde mensen. En mensen met een goede opleiding, en ongeacht een beperking ‘gewoon’ hun werk kunnen doen, zou je niet op een minimaal salaris aan moeten nemen in een markt waar goed betaald wordt voor elke ‘gezonde’ medewerker. Immers dan is er sprake van 'goedkope' arbeid en geen aanzet tot een inclusieve arbeidsmarkt, waarmee mensen met een beperking en een goede opleiding niet de plek krijgen die zij verdienen op basis van hun kunnen.

Tweedeling op de arbeidsmarkt

Dit kabinet maakt zich zorgen over de tweedeling op de arbeidsmarkt en dat terwijl zij juist kiezen voor een verdere tweedeling door het werken voor lage lonen nog te stimuleren ook. Dit effect heeft een verstoring tot gevolg die nog wel eens meer problemen kunnen opleveren dan eerst gedacht. Want het gaat hierbij niet alleen om mensen die wel voor de lage lonen gaan werken en daarmee ‘werkende armen’ worden, het gaat ook om het verlies van kennis. Want mensen die goed opgeleid zijn en niet aan de bak komen, komen ook op het punt dat zij de arbeidsmarkt de rug gaan toekeren.

Het 'de rug toekeren' van de arbeidsmarkt is kapitaalvernietiging van ongekende aard, want het zijn handen, hoofden, opleidingen en vooral ook participerende burgers die zich aan de zijlijn van de maatschappij gaan positioneren. Welke worden ingeruild voor goedkope arbeid uit bijvoorbeeld Oost-Europa met als gevolg dat zij kennis opdoen, vervolgens meenemen en Nederland op den duur ook de innovatiekracht zal gaan verliezen. Kortom, het is eigenlijk niet in geld uit te tellen wat deze korte-termijn-maatregel uiteindelijk gaat kosten en vooral ook hoeveel kapitaal er over de schutting wordt gegooid!

Een handicap is niet zwart/wit!

Ik heb er al vaak iets over gezegd, zo niet nog vaker over geschreven op Twitter of in mijn blogs. Het onderscheid tussen Wajongeren en tussen andere jonggehandicapten die buiten de Wajong en nu Participatiewet vallen. Het verschil is groot, waar de een het recht op ondersteuning en voorzieningen heeft, heeft de ander dat niet. Waar de een het recht op een participatiebaan heeft, heeft de ander dat niet. Eigenlijk is het gewoonweg discriminatie en druist het compleet in tegen het VN Verdrag voor de rechten van mensen met een handicap.

En toch, de overheid stimuleert deze discriminatie, eigenlijk draagt het zelfs deze discriminatie uit in haar beleid. De invoering van de nieuwe sociale zekerheid voor jonggehandicapten moest hier een eind aan maken, maar nee het werd zelfs nog erger toen de WWNV de Participatiewet werd. Want waar in de WWNV de rechten van jonggehandicapten zonder status waren opgenomen in de wet, laat de Participatiewet dit aan de gemeenten met te weinig budget, en daarom zijn er veel gemeenten die hier dus geen afspraken over hebben gemaakt.

College van de mensenrechten

Steeds vaker begin ik me af te vragen of dit beleid niet getoetst moet worden, en dan niet zoals de overheid zegt het effect te zullen meten van een groep die ze niet in de statistieken hebben zitten. Maar het voorleggen aan het College voor de Rechten van de Mens en hen onafhankelijk te laten onderzoeken of dit beleid wel strookt met de gelijke rechten?

Want waar Wajongers nogal eens geneigd zijn om te zeggen, ‘wees blij dat je geen Wajong en bijbehorende ondersteuning nodig hebt’ is dat nogal zwart wit gedacht. Want is het eerlijk dat de ene dove wel in de Wajong zit en de ander niet? Is het eerlijk dat de ene slechtziende wel in de Wajong zit en de ander niet? Is het eerlijk dat de ene autist wel in de Wajong zit en de ander niet? Het bepaald in het huidige landschap namelijk wel of je een passende baan kan vinden en de benodigde voorzieningen kan krijgen.

Vraag het aan Klijnsma

Dat was het advies wat ik vandaag weer eens kreeg, nou eerlijk gezegd krijg ik steeds vaker het idee dat het Klijnsma geen bal kan schelen. Want als je haar vraagt waarom je als arbeidsgehandicapte zonder status geen gelijke rechten op werk krijgt. Dan zegt ze simpelweg ‘het is mij toch ook gelukt’ alsof daarmee de kous af zou zijn. Nee, het is niet zo simpel als dat het lijkt.

Enerzijds ben ik dolblij dat ik geen Wajong heb, want blijkbaar wordt je daar gemakzuchtig van. Je accepteert je lot als afgeschreven en gaat door met je leven. Komt de overheid met een nieuw plan dan klim je in de hoogste boom en zet de vakbond op stelten. En ja, dan moet je herkeuren maar uiteindelijk hou je wel die kans op die baan en dus is solliciteren al een stuk makkelijker.

Zo zwart/wit is het niet

Kijk verder dan je eigen puzzelstukje,
heb oog voor de ander!

Hoeveel mensen zouden dit (voorgaande) stigmatiserend vinden? Ik denk dat veel Wajongers op hun achterste benen zouden gaan staan. Maar waarom oordelen Wajongers dan wel zo hard over NUGgers met een handicap die net zo graag aan de slag willen maar niet de gelijke rechten hebben? In het eerste ben ik heel eerlijk, want ik ben blij dat ik geen labeltje (Wajong) heb, maar waar ik wel van baal is dat ik geen gelijke rechten op voorzieningen schijn te hebben terwijl ik bij ‘gebrek’ aan uitkering toch wel degelijk de noodzaak tot het zoeken, hebben, houden van een baan heb, omdat er simpelweg ergens geld vandaan moet komen.

Eigenlijk zou dit al moeten laten zien dat ik het heel vervelend vind voor iedereen die zijn Wajonguitkering dreigt te verliezen omdat hij/zij een werkende partner of ouder heeft met een inkomen. Maar anderzijds mogen jullie ook best eens begrijpen dat je daarmee op gelijke voet komt te staan met al die andere mensen met een beperking die ook gewoon hun eigen boontjes moeten doppen. Het voordeel dat je hebt, je hebt voorrang op werk en houdt recht op voorzieningen, dus wees blij met wat je hebt en kijk a.j.b. ook eens naar wat een ander niet heeft!

 

De 6e alinea van deze blog bevat een sarcastische weergave van allerlei vooroordelen over Wajongeren. Welke dus NIET mijn persoonljke mening zijn.

Wat Rutte nu van mij wil?

De arbeidsmarkt trekt aan, dit trekt uiteraard ook weer mensen aan die zich een tijd hadden teruggetrokken van de arbeidsmarkt. En ja, dat is natuurlijk goed voor de arbeidsmarkt, want er ligt veel talent achter de geraniums te wachten. De vraag is alleen achter welke geraniums en uiteraard welk talent. Want mensen die zich een tijd hebben teruggetrokken van de arbeidsmarkt gaan lang niet allemaal de studieboeken in zoals ik in der tijd had gedaan.

Ik ben ooit in 2008 met een reorganisatie, welke te danken was aan de invoering van de WMO, mijn baan kwijtgeraakt. Sinds dien ben ik gaan werken aan mijn employability door een studie te gaan volgen, vrijwilligerswerk gaan doen wat mijn kennisgebied te verbreden, met als doel om mijn arbeidsvaardigheden te versterken. Het effect was uitermate goed, want van een baan op MBO niveau waar ik uitstroomde, zou ik technisch gesproken inmiddels op WO niveau moeten kunnen functioneren. Nou ja, wat wil je nog meer als politiek, iemand die niet bij de pakken neerzit en toch doorgaat.

In de weg gezeten door wetgeving

Echter de wetgeving lijkt mij keer op keer een beetje teveel in de weg te zitten, want werk vinden met een arbeidsbeperking zonder Wajong/WIA was voorheen als lastig, maar met de invoering van de Participatiewet werd het haast onmogelijk. Vooral omdat ik, in het kader van mijn employability, nog steeds bezig ben om mijn studie af te ronden. Een periode niet gewerkt heb, dus een gat in mijn CV, en vervolgens uiteindelijk maar ben gaan freelancen omdat ik de arbeidsmarkt meer dan zat was.

Want als je door een urenbeperking afhankelijk bent van de vacatures die open staan voor arbeidsgehandicapten, en op de schaarse parttime vacatures solliciteert. Liggen de kansen niet echt voor het oprapen. Zelfs niet als je aan je eigen employability werkt.

“Verlies de moed niet als je dit leest, maar zet als je blieft door!”

Dus besloot ik op mijn voorwaarden te gaan werken in een arbeidslandschap waar je je eigen arbeidsvoorwaarden kan bepalen. Nu is dat uiteraard ook niet altijd koek en ei als je met de nodige beperkingen door het leven gaat. Toch heeft het er wel voor gezorgd dat ik de afgelopen jaren diverse opdrachten heb gehad en mezelf daarmee employable heb gehouden. Dan komt de overheid weer met het idee om ZZP'ers aan te gaan pakken, en zou ik met mijn beperkte aantal ondernemersuren weer in de gevarenzone eindigen. Waarom, ben ik dan minder ondernemer omdat ik niet meer uren kan werken?

Je zal maar aan de kant staan

Als geharde arbeidsmarkt verkenner, zoeker en bovendien inmiddels ook ondernemer, was ik dan ook verbaasd dat Rutte het verlies van een baan niet zo serieus leek te nemen tijdens het VVD congres. Want je kon gewoon weer gaan solliciteren en die uitkering die kwam later wel. Nou, helaas de praktijk is anders en gezien ik inmiddels mijn ervaringen heb gehad met het UWV zeg ik oprecht: “hij snapt er geen bal van!”

Evenals staatssecretaris Klijnsma er geen bal van blijkt te snappen, want volgens haar moet je met een HBO/WO studie en een beperking ‘gewoon een baan kunnen vinden’ en nee ook dat bewijs heb ik geleverd. Net als vele anderen zonder uitkeringsstatus hebben ervaren, is het bijzonder moeilijk op de arbeidsmarkt als je heel wilt maar je door beperkingen specifieke vragen hebt en/of de behoefte aan specifieke aanpassingen.

Alles gedaan

Inmiddels heb ik dus alles gedaan, van werken aan mijn employability tot aan het starten van mijn eigen bedrijf en nog steeds zit een stabiel inkomen om goed van rond te komen er helaas niet in. En nee, ik zie mezelf niet als slachtoffer, daar voel ik met te goed voor. Maar ik vraag me wel oprecht af, wat Rutte nu van mij wil, want ik heb alle adviezen als trouw burger uitgevoerd…….

Structureel onzichtbaar

In Nederland zijn we kampioen beleid uitbouwen, cijfers en bovendien kampioen in regelingen. Van de vele regelingen voor iedereen die onder het sociaal minimum zit, en waar juist deze doelgroep vaak veel misloopt omdat het ingewikkeld is, tot aan uit de klauwen gelopen cao's die meer als kerstboom lijken te fungeren in de huidige arbeidsmarkt. In mijn studieboeken las ik het meermaals, 'door de druk van de Tweede Kamer neemt de regeldruk toe' en daar ben ik het zeker mee eens. Maar waarom nemen juist al die regels niet een keer af, want ondanks al die regels, vallen er veel mensen tussen de regels en vangnetten door.

Zelf ben ik ook iemand die tussen alle regels door blijkt te vallen, want als visueel gehandicapte verwachten veel mensen dat ik 'wel een uitkering heb' en nee die heb ik dus niet. Ik ben geen Wajongere ondanks mijn aangeboren erfelijke oogziekte, ik heb geen WIA ondanks een arbeidsverleden en andere regelingen zijn ook niet op mijn persoon van toepassing. Dat maakt het lastig om je weg te vinden, want voor voorzieningen moet ik aankloppen bij mijn gemeente die een budgetplafond heeft voor mensen zoals ik. Waarbij ik met grote vreze vrees als ik mijn voorzieningen aan moet gaan vragen.

Daarom zelfstandige

Omdat ik tussen alle regels door val en toch een inkomen nodig heb manifesteer ik mezelf uitgebreid op de arbeidsmarkt. Zowel als zelfstandige en zo nu en dan eens in een dienstverband. De reden dat ik tussen de regels door val is in mijn geval te lastig om uit te leggen, maar toch er zijn ten minste nog 1,1 miljoen mensen met een handicap die net als ik nergens onder vallen. Want volgens de overheid zijn er 1,3 miljoen arbeidsgehandicapten, de mensen met een uitkering, en in de praktijk zijn het er 2,4 miljoen dus de vraag is waar zijn al die anderen?

Omdat mensen met een lichte beperking buiten regelingen vallen, vaak wel actief (willen) zijn op de arbeidsmarkt vinden ze hun eigen weg. Want juist deze groep die als ze niet werken vaak afhankelijk zijn van familie, partners of anderen heeft immers geen keuze behalve dan misschien de Bijstand als ze geen andere keuze meer hebben. Dat is eigenlijk te bizar voor woorden in een land waar de overheid de mond vol heeft van een participatiesamenleving. Want wat is een deze participatiesamenleving waard als je alleen meetelt als je voorkomt in de boekjes? Is een Participatiesamenleving niet juist een samenleving waar iedereen zijn plekje heeft?

Rol van de politiek

De politiek heeft een grote invloed op regelingen en beleid, daarom wordt het tijd dat de overheid niet alleen gaat kijken naar oplappen van beleid. Maar bovenal ook gaat kijken naar de cijfers die er niet zijn, of misschien beter nog; naar de opbrengst die beleid op termijn op kan leveren. En nee, dat is lang niet altijd te vangen in CBS of CPB cijfers, nee daar gaat het om een visie op de samenleving waarvan dit kabinet zo graag een participatiesamenleving wil maken. En de basis van participatie is toch echt de mogelijkheid om mee te tellen en daarvoor moet je nu nog voorkomen in de cijfers.

De politiek zal moeten kijken naar wat er minder kan, waar de regeldruk is doorgeschoten en waar beleid is uitgelopen tot overwoekerde kerstbomen. Want zoals bijvoorbeeld Hans de Boer van VNO*NCW pleit van het afschaffen van de cao's omdat deze verstikkend werken, is het misschien tijd om deze weer in te richten waarvoor ze bedoeld waren. De minimale arbeidsvoorwaarden om te kunnen werken, want bedrijven kunnen zelf echt wel aan secondaire arbeidsvoorwaarden werken. 

Basisinkomen

Daarnaast is het interessant om te kijken naar het basisinkomen, waarbij het dus niet gaat om het 'voldoen aan de regeltjes' maar het mens zijn en bijbehorende bestaan. Waarbij iedereen een gelijke kans krijgt om te participeren en het niet afhankelijk is van je mogelijkheden om 'het bos van regelingen te ontwarren' of dat je 'net niet gehandicapt' genoeg bent voor een uitkering. Nee, het gaat om de participatiesamenleving en zal waarschijnlijk nog veel geld opleveren ook, en als je je afvraagt waarom; wat denk je dat al die regelingen kosten?

De Quotumwet een zegen of verdringing?

Aanstaande dinsdag komt de Quotumwet in stemming in de Eerste Kamer, deze wet is het vervolg op de Participatiewet en de afspraak baangarantie die binnen de SER zijn gemaakt. Net als bij de Participatiewet geldt ook voor de Quotumwet dat deze de nodige negatieve effecten met zich mee zal brengen. Want het amendement, wat de wet breder toegankelijk moet maken, is maar beperkt inzetbaar als het gaat om die verbreding.

De verbreding lijkt een mooi effect op te leveren, maar met enkele duizenden die dan toch mee zullen tellen, gaan we er niet komen. Er zijn alleen al 1,5 miljoen doven en slechthorenden, 75.000 blinden, 400.000 slechtzienden, 4,3 miljoen chronisch zieken en ga zo nog maar even door. Het is dan ook niet voor niets dat de Bijstand naar schatting voor ruim 60% uit mensen met een beperking bestaat. En dan is die alleen nog maar toegankelijk voor mensen die geen werkende partner hebben.

1,3 miljoen

Dit zijn volgens de cijfers van het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid het aantal arbeidsgehandicapten op de arbeidsmarkt. Zoals u kunt lezen, dit lijkt vreemd met bovenstaande cijfers, hoe dat kan? Volgens Inclusie Nederland zijn er dus 2,3 miljoen mensen met een handicap in de arbeidsmatige leeftijd van 20 tot 64 jaar. Ruim een derde van deze groep heeft een lichte beperking en volgens het ministerie is een beperking van minder dan 30% arbeidsongeschiktheid niet voldoende om een status te krijgen, voor de WIA ligt dit zelfs op 35% en dus is het aantal uitkeringen relatief laag.

Uiteraard is dat mooi, het probleem is echter dat dit niet betekent dat deze mensen dan ook een baan vinden. Een deel gaat freelancen, een deel vindt met pijn en moeite een baan en een nog groter deel is afhankelijk van familie of een partner die wel werkt. Kortom, geen kans om echt op eigen benen te staan en dat was net het doel van de nieuwe sociale zekerheid. Iederen de kans geven op eigen benen te staan.

Discriminatie

Afgelopen week was er veel te doen rondom discriminatie van allochtonen op de arbeidsmarkt, en de gevolgen hiervan. Vooral de maatschappelijke uitsluiting die hierbij komt kijken. Maar hoort u als Eerste Kamerlid de Tweede Kamer of minister over discriminatie en uitsluiting van arbeidsgehandicapten? Ja, wel als het gaat om bijna een kwart miljoen Wajongers en WSW'ers die niet aan de slag komen, dan wil deze of gene het woord discriminatie nog wel eens in de mond nemen.

Maar niet als het gaat om de NUGgers, mensen die er alles aan doen om een baan te vinden en keer op keer aan de zijlijn blijven staan. En nee, dat ligt echt niet aan kwaliteiten, dat zal vrijwel elke werkgever of opdrachtgever bevestigen. Nee het is omdat een NUGger met een beperking een potentieel risico is als het gaat om kosten voor ziekte, uitval en de kosten voor voorzieningen die veel gemeenten voor NUGgers dus niet in de verordening hebben opgenomen

De Quotumwet zal bijdragen aan nog meer discriminatie, want werkgevers willen geen risico nemen en dus kiezen ze liever voor iemand die meetelt en een NoRiks polis krijgt. Misschien wel terecht als het gaat om het voorkomen van boetes, maar wel pervers als het gaat om discriminatie, eerlijke kansen en de gewenste inclusieve arbeidsmarkt. 

Samen doen en jezelf blijven!

Om eerlijk te zijn voelde ik me nooit zo aangesproken door de term internationale vrouwendag, net als dat ik me dat niet voel bij de internationale gehandicaptendag. Maar toch ben ik gisteren naar een speciale netwerkbijeenkomst geweest ter ere van deze internationale vrouwendag. En waar ik toch enigszins huiverend was om in een feministisch bolwerk terecht te komen, viel me dat alles mee. Eigenlijk waren er alleen maar vrouwen met ambitie, vrouwen die gewoon hun netwerk wilden vergroten en velen van wie er opzoek waren naar een nieuwe baan.

Zo zie je maar weer, vooroordelen die moet je dus de nek omdraaien, maar ja ook ik ben een mens en daarom sluipen ze er bij mij ook wel eens in. Maar aan de andere kant, het zijn wel vaak de thema’s met betrekking tot discriminatie, gebrek aan vrouwen in de top van het bedrijfsleven of de politiek die juist hier benoemd worden. Het gebrek aan kansen omdat je ergens probeert te jongleren tussen gezin, werk en iets wat op een sociaal leven moet lijken. Ja, het is en blijft voor veel vrouwen een uitdaging.

Niet alleen de mannen

Toch wil ik in dit kader wel even een knuppel in het hoenderhok gooien, want het zijn niet alleen de mannen die bijdragen aan het glazen plafond, zelf zijn wij als vrouwen hier ook debet aan. Immers, willen wij niet dat alles perfect loopt waardoor vrouwen toch de keuze maken om het gezin voor te laten gaan. Is het niet zo dat als je eens echt goed om je heen kijkt veel vrouwen het grootste deel van het huishouden en gezinstaken op hun schouders nemen omdat ze het niet compleet durven toevertrouwen aan hun man. Ja, ik denk dat enige reflectie in dit kader wel noodzakelijk is.

Daarbij zijn er zeker ook mannen die tegen hun eigen plafond aanlopen, want wat dacht je van die man die echt wel 4 dagen wil werken maar door zijn baas wordt uitgelachten bij dit verzoek? Of de man die wel kiest om minder te gaan werken en daardoor ziet dat zijn carrière in het slop raakt waardoor zijn collega’s hem toch enigszins meewarig aan kijken. Want ik ben er wel van overtuigd dat er meer manen zijn die best eens willen strijken, en niet alleen omdat het moet. Maar ja, dan heb je toch ook de sociale druk uit je omgeving nog.

Samen en jezelf zijn

Eigenlijk is het heel simpel, willen we echt dat er iets veranderd in de wereld dan moeten we er samen aan werken. Mannen de kans geven om hun bijdragen te doen omdat werkgevers hier op in willen spelen en de sociale acceptatie van mannen die strijken vergroten. Naast het feit dat het noodzakelijk is dat vrouwen ondanks andere keuze toch de kans krijgen om managementfuncties te vervullen omdat ze zich altijd volwaardig hebben ingezet voor de werkgever ook al was dit (tijdelijk) in parttime verband.

Daarnaast is er ook nog iets wat we als vrouwen zelf moeten doen, dat is gewoon ons zelf blijven. Want als vrouw beschik je over talenten die zeker in het nieuwe management noodzakelijk zijn. We hebben oog voor sociale verbanden, zijn veelal goed in coachen en beschikken over andere bijzondere vaardigheden die een manager succesvol kunnen maken. Samen komen we er wel!

Statusloos of zelfs stateloos?

Hoe vaak je deze knop ook indrukt...

Altijd maar achteraan moeten sluiten, dat is voor niemand leuk. Maar als je zoals ik een beperking hebt en geen status als Wajongere, dan is het helaas de bittere praktijk. Want solliciteren bij de Rijksoverheid, dat hoef je niet te proberen. Daar wijzen ze je af omdat je geen Wajong hebt, kwalificaties en ervaring te spijt. Zo gaat het ook met de nieuwe Participatiewet, de wet die alles moest veranderen op de arbeidsmarkt. Nou, er veranderd weinig voor de mensen zonder status en ja er komen wel toezeggingen, maar wat zijn die waard?

Dit klink voor mij als positief ingestelde persoonlijkheid erg negatief en dat realiseer ik me ten zeerste. Maar als het gaat om wat ik persoonlijk ervaar op de arbeidsmarkt, in wet en regelgeving is er weinig positiefs te melden. En dan ook een van de hoofdredenen om als ZZP’er te gaan werken. Maar ook daar wil de overheid de nodige extra wet- en regelgeving gaan opleggen om schijnzelfstandigheid aan te pakken. De vraag is wat blijft er over voor de mensen die net als ik geen status hebben, wel graag willen werken en maar moeten hopen op de gust van werkgevers en/of gemeenten……

Klijnsma belooft te monitoren

Afgelopen week beloofde Klijnsma wederom de doelgroep die buiten de Participatiewet valt te monitoren, maar wat valt er te monitoren van een groep die op papier niet bestaat. Was mijn reactie, Klijnsma zei ‘door de aanvraag van voorzieningen’ toen ik haar eraan herinnerde dat daarvoor wel eerst een baan moest worden gevonden bleef het stil. Want ja, een groep die op papier niet bestaat, die valt nu eenmaal niet te monitoren en dan kan je wel een mooie belofte doen, maar die snijdt dan geen hout.

Ook John Kerstens deed een duit in het zakje, “Er wordt, op mijn verzoek, gewerkt aan een 'gereedschapskist met standaard-instrumenten'.” De vraag is en blijft alleen, hoe wil men die beschikbaar stellen aan mensen die niet op papier bestaan. Aan mensen die, voor de gemeente die straks verantwoordelijk wordt, niets opleveren als ze werken, maar wel geld kosten om aan het werk te helpen. En dat terwijl er vele mensen zijn die zij moeten helpen en zwaar op het gemeentelijke budget drukken.

Het logische gevolg, wij blijven het kind van de rekening.

De werkgevers

Ik weet uit ervaring dat er werkgevers zijn die mij wel kansen willen bieden, helaas blijken die banen echter niet bepaald in de buurt. Voor mij, iemand met een uren-beperking, is dat erg lastig. Neem daarbij dat ik een gezin heb en daardoor niet zo sta te springen om te verhuizen, en je hebt een probleem. Ja, je kan zeggen dat maak je zelf, maar ik ben niet de hoofdkostwinner in ons gezin en dus kan er pas verhuisd worden als hij ook een andere baan heeft gevonden. Met alles wat hij al op zijn bordje heeft aan mantelzorg, nee die vraag ga ik hem niet stellen.

Voor een werkgever is het ook niet makkelijk om mij in dienst te nemen, er kan een No-Risck polis worden aangevraagd. Of die wordt gehonereerd, dat is maar de vraag. Wordt deze afgewezen, dan neemt een werkgever een ongelofelijk groot risico. Want als ik ziek wordt, moet de werkgever 2 jaar loon doorbetalen en loopt hij bij een negatieve beoordeling van de geboden re-integratie het risico op het betalen van een 3^e jaar loon.

Dat is met iemand die niet zomaar te herplaatsen is een groot risico en het feit dat ik dit vertel, zal vele werkgevers misschien afschrikken. Toch ben ik de laatste jaren vrijwel niet ziek geweest, want ik ben niet vaak ziek. Maar hoe ga je dat uitleggen als je een chronische ziekte hebt?

Ik blijf boeven het maaiveld uitsteken,
tot het eindelijk lukt!

Opgeven?

Nee, opgeven dat doe ik niet. Zoals ik pas al zei in mijn blog over ZZP’er zijn met een beperking, “Strijdbaar tot het gaatje”. Want ik wil gewoon werken, en laat me echt niet door een paar Haagse regels in een verdomhoekje stoppen. Ik knok me eruit en stop pas als ik ook gewoon een eerlijke kans op de arbeidsmarkt krijg. 

Kom maar op!

De overheid zou graag een dikke streep
door ZZP'end Nederland zetten!

Nadat ik wist dat ik niet in aanmerking kwam voor de garantiebanen, en dus mijn perspectieven op de arbeidsmarkt een vrije val maakten. Besloot ik om mijn kennis in te zetten om die participatiebanen vorm te geven. Leuk, als ZZP’er aan de slag. Ok, het kost me veel energie die ik nodig heb om mijn werk te doen, dus bleef er nog maar 20 uur over om te werken. Maar toch, ik kon mijn eigen broek ophouden. Maar nu, nu besluit Wiebes met zijn maaimachine ZZP’end Nederland plat te maaien. Want de groei van het aantal ZZP’ers loopt volgens onze regering uit de hand!

Zoals ik in mijn eerdere blogs, over werken, leven en andere alle daagse dingen met een beperking, al schreef. De zorgkosten lopen op, het verlies van tegemoetkomingen slaat er dan ook bij ons flink in. Ik zou dus eigenlijk meer moeten gaan werken. Maar helaas, dat zit er niet in, dus ik werk vrolijk door en bedenk hoe ik meer uit mijn bedrijf kan halen dan ik nu al doe. Dan komt er het bericht over de ZZP’ers die ineens niet meer zo wenselijk zijn voor dit kabinet. Terwijl juist de ZZP’er de afgelopen jaren de klappen van ontslag, teruglopende opdrachten door snijden in flexibele schillen en onder druk staande prijzen, flink hebben gevoeld blijkt dit een nieuwe melkkoe te zijn voor de regering van Mark Rutte.

ZZP'ers; innovatiewerkers! 

Ondernemen is goed voor de economie, ZZP’ers leveren hier zeker ook een grote bijdrage aan. En van de 800.000 zijn er zeker behoorlijk wat die tegen wil en dank zijn gestart. Maar nu ondanks alles wel het hoofd boven water weten te houden. Dat is blijkbaar ineens maatschappelijk minder wenselijk, want meer ZZP’ers betekent ook minder premies in de WW kas, en andere sociale regelingen. Waar de ZZP’ers zelf overigens geen recht op hebben, want zij zijn bij gebrek aan inkomsten tot de WWB veroordeeld. Welke ook al uitgekleed is en daarbij moet je eerst je vermogen opeten, dus de vraag is of dat nu zo wenselijk is als je als ZZP’er netjes probeert om een eigen reserve op te bouwen voor ‘bange dagen.’

Maatschappelijk verantwoord overheidsbeleid, dat is iets wat blijkbaar nog niet bestaat. Want een maatschappij is gediend bij burgers die zelfredzaam zijn, die de eigen broek ophouden en bijdragen aan de ontwikkeling van Nederland. ZZP’ers hebben hier een belangrijke rol in, hoe gek het ook klinkt, maar dit zijn wel de creatieve geesten die ‘out of the box’ durven te denken en hun kennis en innovatiekracht aan bedrijven in Nederland aanbieden. Dus wat nou, ZZP’ers kosten de overheid geld!!

Strijdbaar tot het gaatje!

Wat betreft mijn situatie, ik vraag me werkelijk af wat men nu van mij wil. Moet ik nu gaan werken of mag ik gewoon niet werken? Ik ben niet arbeidsgehandicapt genoeg voor een granatenbaan, wel te arbeidsgehandicapt voor een reguliere baan (op enkele uitzonderingen na dan) omdat werkgevers aanpassingen te kostbaar vinden. Ik moet meer zorg zelf betalen en zoals het nu lijkt, zonder uitzicht op enige vorm van tegemoetkoming in die kosten door het wegvallen van de Wtcg en andere regelingen. Toch laat ik me niet wegpesten van de arbeidsmarkt en zeg; “Wiebes kom maar op met je maaimachine, mij krijg je niet klein!”

 

En als het hem dan toch wel lukt, dan ga ik wel in een kartonnen doos voor het ministerie van economische zaken bivakkeren omdat de overheid geen participatiesamenleving wil maar een afbraaksamenleving waar je alleen mee mag doen als je perfect bent of het juiste labeltje bezit. Helaas, ik pas niet en wil niet in een hokje!

Zorgkosten op de mat

Durf jij die enveloppen nog open te maken? Je kent ze vast wel, die enveloppen van de zorgverzekeraar die je vertellen dat je weer moet betalen omdat je nog niet door je eigenrisico heen bent….. Ik moet bekennen dat die enveloppen voor mij vaak een hobbel zijn, het is elke 3 maanden weer een flinke hap uit ons budget en dan gaat dat alleen maar om de kosten voor je eigenrisico, dan heb ik het nog niet eens over al die kosten die ik nog zelf moet betalen omdat veel ook gewoon niet vergoed wordt!

Op zich vallen mijn kosten voor dit jaar (nog) wel mee, want ik zit nog niet aan de 1000 €, maar als ik daar de kosten bij tel die niet worden vergoed dan kom ik zeker op het dubbele uit. Hoewel ik moet bekennen dat ik daarvan ook een deel heb uitgesteld tot financieel betere tijden. Dat nog naast de kosten voor het eigenrisico en tot voor kort kreeg ik bijna 300 € per jaar Wtcg (Wet tegemoetkoming chronisch zieken en gehandicapten) en bijna 60 € aan tegemoetkoming eigenrisico. Dat waren 360 € die altijd erg welkom waren, die maakten dat we iets extra’s voor Sinterklaas konden kopen, konden sparen voor de vakantie en meer van dat soort zaken.

Niet zeuren

Veel mensen zullen zeggen, ja dan moet je niet zeuren hoor want je doet er iets extra’s van. Eigenlijk is dat dus niet zo, want gedurende het jaar ontvangen wij telkens weer zo’n enveloppe met een extra rekening voor het eigen risico tot de rek eruit is. Dat gaat uit ons gewone budget, soms zelfs van het vakantiegeld als het nodig is. Dus nee het is niet gek dat ik een gedeelte van de compenserende kosten voor mijn chronische oogaandoening terugstort in het gezinsbudget.

Daarbij is het eigenlijk ook gewoon normaal om dat te doen, want mijn gezin bestaat uit mantelzorgers, van een dochter die opzoek gaat naar spinnenwebben omdat ik ze niet zie. Een man die naast zijn fulltime baan de nodige zorgtaken op zich neemt, omdat mijn energiepeil aan het einde van de dag tot een 0 punt daalt, omdat kijken echt vermoeiender is dan velen denken! Naast de dingen die ik gewoonweg niet meer kan doen, ja daar hebben we hulp voor maar ook dat kost geld en is bij ons bepaald geen luxe maar noodzaak omdat ik moet werken omdat ik immers moet participeren.

Samen, tot de dood

Soms maak ik wel eens de grap, “je had met een ander moeten trouwen” mijn dochter zegt dan standaard “mam, dan had je mij niet gehad” en daar heeft ze groot gelijk in. En dat is ondanks alle dingen waar ze (on)gevraagd bij assisteert eigenlijk toch wel gaaf om te horen. Want zij heeft al op kleuterleeftijd geleerd om zelf het verkeer in te schatten omdat zij dat beter ziet dan ik met 1 oog.

Ja, de kosten lopen op en dat zullen ze in de komende jaren zeker gaan doen. Maar ik laat me niet uit de weg slaan, misschien moet ik maar meer gaan werken. Oh ja, dat ging dan net even niet omdat ik eerder minder zal kunnen werken door mijn progressieve oogziekte. Maar ach, we redden het wel weer misschien moeten we dochter maar vragen om een krantenwijk te nemen…….

Zo ver laat ik het niet komen

Nee dat laatste gaat mij te ver, want ik kies er nog liever voor om meer te gaan werken met alle negatieve gevolgen van dien dan mijn dochter te laten werken voor ons gezin. Het nadeel hiervan is dat mijn kosten voor zorg echter nog verder op gaan lopen, waarom omdat hoe meer problemen ik krijg hoe meer kosten ik moet gaan maken. Maar ach, het heet immers een participatiesamenleving!