#Jekomternietin

Met alle voorbeelden die #jekomternietin inmiddels heeft opgeleverd, zou de gemiddelde Nederlander zich toch de ogen uit de kop moeten schamen en toch, er zijn nog steeds veel mensen die de roep tot 'toegankelijkheid' niet lijken te snappen. Ik weet dat het een discussie van de lange adem is, want ook ik moet het binnen het CDA keer op keer uit blijven leggen. Gelukkig merk ik ook daar dat er steeds meer bewustzijn komt, en ben ik ook blij dat ik gisteren een telefoontje van Mona Keijzer kreeg waarin ze mij vroeg waarom ik het niet met haar subamendement eens was. 

Alleen al dit telefoontje zegt wel voldoende, waarom zou Mona de moeite nemen om mij te bellen als ik maar een 'zeurende gehandicapte' was. Nee, ik loop al wat jaren mee als adviseur, niet alleen voor het CDA, gelukkig mag ik meer partijen adviseren en veelal zie je stukjes van deze adviezen terug in wetten, amendementen, moties, etc. Daarom blijf ik ondanks alle tegenslagen ook doorgaan met mijn politieke activiteiten naast mijn vaste baan.

Waarom deze discussie?

Deze discussie is belangrijk als het gaat om bewustwording, vooral het bewustzijn dat het niet alleen een probleem is van de ander waar je je in individualistisch Nederland niet naar hoeft om te kijken. Want de regering wil een participatiesamenleving, wil dat mensen met een beperking hun eigen broek ophouden en vooral ook dat ze minder gebruik maken van voorzieningen als uitkeringen. Daar moet iedere liberaal en individualistische denker toch helemaal blij van worden, immers, dat kost minder van jouw belastingcenten?

Toch zijn het juist deze liberale denkers die het hardste roepen dat de ondernemer niet hoeft te worden opgezadeld met het probleem van gehandicapten, dat websites toegankelijk maken onzin is omdat er programma's zijn die mensen kunnen helpen. Maar het leuke is dat deze mensen zich niet realiseren dat gehandicapten al jaren om alle obstakels heen manoeuvreren en dat zowel in de digitale als de 'gewone' wereld. Mensen die met, soms halsbrekende toeren, toch ergens binnenkomen, die met extra investeringen toch aanpassingen op hun computer hebben om toch die website te lezen, etc.

Maar daar zit hem de kern nu even net niet, want de mensen die net als ik actief zijn en zich niet in de hoek laten drukken hebben inderdaad veelal zelf gezorgd voor toegankelijkheid waar mogelijk, Maar het gaat om het gros van de mensen die dit niet hebben, mensen die zich met moeite door de maatschappij bewegen en zich meer dan eens niet zelfstandig kunnen redden terwijl zij daarvoor wel over de juiste capaciteiten beschikken.

Aan de kant gezet

Het beleid van de afgelopen 100 jaar heeft mensen met een beperking aan de kant gezet, het gaat inmiddels om ruim 2 miljoen mensen die ineens teveel geld kosten en terwijl men wel verwacht dat mensen gaan werken, leren, participeren is het teveel moeite om hierin te investeren. Dat is toch een rare situatie, waarom zou een rolstoeler of blinde geen klant voor het lokale bruine cafe kunnen zijn? En ok, is het realiseren van een rolstoeltoilet niet mogelijk maar hebben ze er bij de buren wel een, is het dan zo moeilijk om hierover een afspraak te maken met de buren? Vast niet, want voor een pak koffie of een pak suiker kan u vast ook wel bij uw buren terecht.

Laten we nu eens stoppen met mensen aan de kant te zetten, laten we er nu gewoon voor zorgen dat we binnen 15 jaar alle gebouwen (waar mogelijk) toegankelijk hebben en dat het weigeren van een hulp-/assistentiehond iets is om collectief om te lachten, dat een reiziger in het OV geen last is omdat hij of zij even wat meer tijd nodig heeft om in te checken en informatieborden gewoon duidelijk leesbaar zijn. Dat doven gewoon geholpen worden en niet worden afgeserveerd, want een briefje of berichtje sturen is toch niet zo moeilijk als iemand iets wil bestellen of vragen je jij spreekt geen gebarentaal. Laten we hier voor eens en altijd iets aan veranderen, met als bonus, iedereen wordt er rijker van omdat 2 miljoen potentiële klanten toch wel degelijk interessant zijn! 

Kolder discussie

De behandeling van het VN Verdrag voor de rechten van mensen met een handicap mag dan zijn uitgesteld, de urgentie is er niet minder om. Want het duurt nu al 9 jaar en in 2016 zitten we dus al op 10 jaar wachten op ratificering. De discussie die vorige week werd gevoerd is er een die ik verre van zinvol vond, dan ben ik hard maar het is wel zo, waarom nou dat vertel ik graag.

Vorige week, werd er naar aanleiding van het amendement van Otwin van Dijk een langdurige discussie gevoerd over toegankelijkheid. Waarbij het niet ging om de logica van toegankelijke dienstverlening of locatie, maar waar het ging om de kosten die dat met zich meebracht. Het is wederom een discussie over geld, maar nooit hoor je de economische voordelen voorbij komen van de klandizie die mensen met een beperking met zich meebrengen.

Raar uitgangspunt

Het is een raar uitgangspunt, want als toegankelijkheid de norm wordt en mensen met een beperking meer zelfstandigheid kunnen ervaren en daarmee dus ook beter kunnen participeren in de maatschappij, worden zij zelfstandiger. Bij zelfstandigheid hoort ook een baan, een goed inkomen en daarmee meer bestedingsruimte. Dat is hoe simpel het leven werkt, heb je gelijke kansen op werk en is een bedrijf toegankelijk voor je, het OV toegankelijk zodat je op je werk kan komen en de zorg op maat zodat je op je werk kan komen. Dan is er sprake van een gelijkwaardige positie in de maatschappij, met alle voordelen die dit voor de maatschappij oplevert.

Want, en daar lijkt de discussie omheen te draaien, mensen met een beperking zijn consumenten die bedrijven binnen kunnen halen. Een dienstverlener met een ontoegankelijke website is een dief van zijn eigen portemonnee en dat terwijl het slechts een kleine investering is om een website bij onderhoud of herinrichting ook gelijk toegankelijk te maken. Want elke ondernemer laat zijn website met grote regelmaat onderhouden en updaten om aantrekkelijk te blijven, dan kan toegankelijkheid gelijk worden meegenomen en is het geen extra ding maar een stukje marketing.

Wat niet kan, dat hoeft niet 

Wat mij vooral verbaasde was Fleur Agema, die eigenlijk verwoordde wat de gemiddelde architect ook al mist, zij vindt toegankelijkheid in bouwbesluiten onnodig. Een nieuwbouw of verbouw project wat niet aan toegankelijkheid voldoet is zonde van het geld, en toch snapt mevrouw Agema niet dat toegankelijkheid de norm zou moeten zijn omdat het simpelweg logisch zou moeten zijn om elke klant met open armen te kunnen ontvangen. Natuurlijk, niet elk gebouw kan toegankelijk worden gemaakt voor iedereen, maar met een goede reden is dat ook gewoon iets wat wordt geaccepteerd, zeker door de mensen met een beperking zelf.

Gewoon en niet apart

Het blijft hiermee nog steeds om geld draaien, maar niet om de kosten die kunnen worden bespaard omdat mensen zelfstandig in de maatschappij kunnen functioneren, hoeveel geld het scheelt als mensen niet met een busje maar gewoon met het OV kunnen reizen. Hoeveel geld het scheelt als mensen naar hun werk kunnen in plaats van een uitkering te ontvangen en vooral ook hoeveel geld het scheelt als mensen met een beperking zichzelf waardevol voelen en daarmee minder zorg vragen behalve welke ze echt niet zonder kunnen. 

Ja, dat is wat een VN Verdrag met zich mee kan brengen, mensen die volwaardig onderdeel kunnen worden van de maatschappij, waar meedoen de norm wordt en toegankelijkheid geen uitzondering is, maar gewoon gewoon. Dat is een maatschappij waar iedereen waardevol is en economisch een bijdrage kan leveren, hoe klein deze ook is. Daar wil ik leven en daarom wil ik dat de Tweede Kamer volledig instemt met het amendement van Otwin van Dijk. Volledig instemt met het VN Verdrag en geen stukjes selecteert om de kosten, want dat is een kotertermijn visie en dat station zijn we na bijna 10 jaar toch wel gepasseerd? Dus maak nu maar gewoon een einde aan deze kolder discussie, het wordt tijd voor inclusie! 

Een handicap is niet zwart/wit!

Ik heb er al vaak iets over gezegd, zo niet nog vaker over geschreven op Twitter of in mijn blogs. Het onderscheid tussen Wajongeren en tussen andere jonggehandicapten die buiten de Wajong en nu Participatiewet vallen. Het verschil is groot, waar de een het recht op ondersteuning en voorzieningen heeft, heeft de ander dat niet. Waar de een het recht op een participatiebaan heeft, heeft de ander dat niet. Eigenlijk is het gewoonweg discriminatie en druist het compleet in tegen het VN Verdrag voor de rechten van mensen met een handicap.

En toch, de overheid stimuleert deze discriminatie, eigenlijk draagt het zelfs deze discriminatie uit in haar beleid. De invoering van de nieuwe sociale zekerheid voor jonggehandicapten moest hier een eind aan maken, maar nee het werd zelfs nog erger toen de WWNV de Participatiewet werd. Want waar in de WWNV de rechten van jonggehandicapten zonder status waren opgenomen in de wet, laat de Participatiewet dit aan de gemeenten met te weinig budget, en daarom zijn er veel gemeenten die hier dus geen afspraken over hebben gemaakt.

College van de mensenrechten

Steeds vaker begin ik me af te vragen of dit beleid niet getoetst moet worden, en dan niet zoals de overheid zegt het effect te zullen meten van een groep die ze niet in de statistieken hebben zitten. Maar het voorleggen aan het College voor de Rechten van de Mens en hen onafhankelijk te laten onderzoeken of dit beleid wel strookt met de gelijke rechten?

Want waar Wajongers nogal eens geneigd zijn om te zeggen, ‘wees blij dat je geen Wajong en bijbehorende ondersteuning nodig hebt’ is dat nogal zwart wit gedacht. Want is het eerlijk dat de ene dove wel in de Wajong zit en de ander niet? Is het eerlijk dat de ene slechtziende wel in de Wajong zit en de ander niet? Is het eerlijk dat de ene autist wel in de Wajong zit en de ander niet? Het bepaald in het huidige landschap namelijk wel of je een passende baan kan vinden en de benodigde voorzieningen kan krijgen.

Vraag het aan Klijnsma

Dat was het advies wat ik vandaag weer eens kreeg, nou eerlijk gezegd krijg ik steeds vaker het idee dat het Klijnsma geen bal kan schelen. Want als je haar vraagt waarom je als arbeidsgehandicapte zonder status geen gelijke rechten op werk krijgt. Dan zegt ze simpelweg ‘het is mij toch ook gelukt’ alsof daarmee de kous af zou zijn. Nee, het is niet zo simpel als dat het lijkt.

Enerzijds ben ik dolblij dat ik geen Wajong heb, want blijkbaar wordt je daar gemakzuchtig van. Je accepteert je lot als afgeschreven en gaat door met je leven. Komt de overheid met een nieuw plan dan klim je in de hoogste boom en zet de vakbond op stelten. En ja, dan moet je herkeuren maar uiteindelijk hou je wel die kans op die baan en dus is solliciteren al een stuk makkelijker.

Zo zwart/wit is het niet

Kijk verder dan je eigen puzzelstukje,
heb oog voor de ander!

Hoeveel mensen zouden dit (voorgaande) stigmatiserend vinden? Ik denk dat veel Wajongers op hun achterste benen zouden gaan staan. Maar waarom oordelen Wajongers dan wel zo hard over NUGgers met een handicap die net zo graag aan de slag willen maar niet de gelijke rechten hebben? In het eerste ben ik heel eerlijk, want ik ben blij dat ik geen labeltje (Wajong) heb, maar waar ik wel van baal is dat ik geen gelijke rechten op voorzieningen schijn te hebben terwijl ik bij ‘gebrek’ aan uitkering toch wel degelijk de noodzaak tot het zoeken, hebben, houden van een baan heb, omdat er simpelweg ergens geld vandaan moet komen.

Eigenlijk zou dit al moeten laten zien dat ik het heel vervelend vind voor iedereen die zijn Wajonguitkering dreigt te verliezen omdat hij/zij een werkende partner of ouder heeft met een inkomen. Maar anderzijds mogen jullie ook best eens begrijpen dat je daarmee op gelijke voet komt te staan met al die andere mensen met een beperking die ook gewoon hun eigen boontjes moeten doppen. Het voordeel dat je hebt, je hebt voorrang op werk en houdt recht op voorzieningen, dus wees blij met wat je hebt en kijk a.j.b. ook eens naar wat een ander niet heeft!

 

De 6e alinea van deze blog bevat een sarcastische weergave van allerlei vooroordelen over Wajongeren. Welke dus NIET mijn persoonljke mening zijn.