#Jekomternietin

Met alle voorbeelden die #jekomternietin inmiddels heeft opgeleverd, zou de gemiddelde Nederlander zich toch de ogen uit de kop moeten schamen en toch, er zijn nog steeds veel mensen die de roep tot 'toegankelijkheid' niet lijken te snappen. Ik weet dat het een discussie van de lange adem is, want ook ik moet het binnen het CDA keer op keer uit blijven leggen. Gelukkig merk ik ook daar dat er steeds meer bewustzijn komt, en ben ik ook blij dat ik gisteren een telefoontje van Mona Keijzer kreeg waarin ze mij vroeg waarom ik het niet met haar subamendement eens was. 

Alleen al dit telefoontje zegt wel voldoende, waarom zou Mona de moeite nemen om mij te bellen als ik maar een 'zeurende gehandicapte' was. Nee, ik loop al wat jaren mee als adviseur, niet alleen voor het CDA, gelukkig mag ik meer partijen adviseren en veelal zie je stukjes van deze adviezen terug in wetten, amendementen, moties, etc. Daarom blijf ik ondanks alle tegenslagen ook doorgaan met mijn politieke activiteiten naast mijn vaste baan.

Waarom deze discussie?

Deze discussie is belangrijk als het gaat om bewustwording, vooral het bewustzijn dat het niet alleen een probleem is van de ander waar je je in individualistisch Nederland niet naar hoeft om te kijken. Want de regering wil een participatiesamenleving, wil dat mensen met een beperking hun eigen broek ophouden en vooral ook dat ze minder gebruik maken van voorzieningen als uitkeringen. Daar moet iedere liberaal en individualistische denker toch helemaal blij van worden, immers, dat kost minder van jouw belastingcenten?

Toch zijn het juist deze liberale denkers die het hardste roepen dat de ondernemer niet hoeft te worden opgezadeld met het probleem van gehandicapten, dat websites toegankelijk maken onzin is omdat er programma's zijn die mensen kunnen helpen. Maar het leuke is dat deze mensen zich niet realiseren dat gehandicapten al jaren om alle obstakels heen manoeuvreren en dat zowel in de digitale als de 'gewone' wereld. Mensen die met, soms halsbrekende toeren, toch ergens binnenkomen, die met extra investeringen toch aanpassingen op hun computer hebben om toch die website te lezen, etc.

Maar daar zit hem de kern nu even net niet, want de mensen die net als ik actief zijn en zich niet in de hoek laten drukken hebben inderdaad veelal zelf gezorgd voor toegankelijkheid waar mogelijk, Maar het gaat om het gros van de mensen die dit niet hebben, mensen die zich met moeite door de maatschappij bewegen en zich meer dan eens niet zelfstandig kunnen redden terwijl zij daarvoor wel over de juiste capaciteiten beschikken.

Aan de kant gezet

Het beleid van de afgelopen 100 jaar heeft mensen met een beperking aan de kant gezet, het gaat inmiddels om ruim 2 miljoen mensen die ineens teveel geld kosten en terwijl men wel verwacht dat mensen gaan werken, leren, participeren is het teveel moeite om hierin te investeren. Dat is toch een rare situatie, waarom zou een rolstoeler of blinde geen klant voor het lokale bruine cafe kunnen zijn? En ok, is het realiseren van een rolstoeltoilet niet mogelijk maar hebben ze er bij de buren wel een, is het dan zo moeilijk om hierover een afspraak te maken met de buren? Vast niet, want voor een pak koffie of een pak suiker kan u vast ook wel bij uw buren terecht.

Laten we nu eens stoppen met mensen aan de kant te zetten, laten we er nu gewoon voor zorgen dat we binnen 15 jaar alle gebouwen (waar mogelijk) toegankelijk hebben en dat het weigeren van een hulp-/assistentiehond iets is om collectief om te lachten, dat een reiziger in het OV geen last is omdat hij of zij even wat meer tijd nodig heeft om in te checken en informatieborden gewoon duidelijk leesbaar zijn. Dat doven gewoon geholpen worden en niet worden afgeserveerd, want een briefje of berichtje sturen is toch niet zo moeilijk als iemand iets wil bestellen of vragen je jij spreekt geen gebarentaal. Laten we hier voor eens en altijd iets aan veranderen, met als bonus, iedereen wordt er rijker van omdat 2 miljoen potentiële klanten toch wel degelijk interessant zijn! 

Egocentrische botheid

Ik kan me er enorm aan storen, mensen die op social media en andere media de ander de dood toewensen. Op dit moment zijn het de mensen uit de 'Wilders hoek' die mij enorm storen. Je hebt krijgt een hele lijst als je op Facebook 'Eigen volk eerst' intypt en dat baart mij toch enorme zorgen. Want als mensen met naam en toenaam zeggen dat je bootvluchtelingen beter een blok beton om hun nek kan binden dan een zwemvest aanbieden, vraag ik me oprecht af waar het naartoe gaat in Nederland.

Met twee maten meten

Er wordt vaak geroepen dat mensen die geen Nederlands spreken ook geen recht op een uitkering mogen hebben, en inmiddels kunnen gemeenten mensen Bijstand weigeren als een inwoner dus de Nederlandse taal niet beheerst. De reden hiervoor is dat mensen daardoor geen baan kunnen vinden, mijn pleit zou zijn om mensen met zwaar discriminerende en doodwensen op sociale media ook geen uitkering meer krijgen. Want deze mensen komen ook niet meer aan de bak, iemand die zulke uitspraken doet past toch niet bij een bedrijf en maakt daarmee zijn/haar kansen op de arbeidsmarkt minimaal.

Men kan een grote mond hebben, de ander van alles toewensen en het mag gewoon allemaal, hoe ver het ook gaat en er is er eentje die hier het voortouw in neemt. Afgelopen donderdag had Tanja Jess het aan de stok met Wilders kornuiten, want zij had zich uitgesproken tegen dit soort uitspraken en ik zeg, 'go for it Tanja!' Het wordt hoogtijd dat we ons land weer in eigen hand nemen, wie je ook bent en waar je ook vandaan komt, als je bij wilt dragen dan ben je welkom. Dat moet het motto toch zijn, kom je als vluchteling en heb je onderdak nodig, dan kunnen we die mensen toch niet aan de poort laten staan of laten verdrinken op de Middellandse Zee?

Om je te schamen

Mensen lijken de schaamte voorbij, en terwijl we nog maar 70 jaar geleden hebben gezien wat de effecten zijn van een haat als deze, spuit men het gewoon op social media alsof het recht om je te uiten belangrijker is dan het recht om te leven. En ja, natuurlijk heb je het recht op vrijheid van meningsuiting, maar met dit recht komt ook de plicht om de ander in ere te laten. Want mensen hebben het recht op een leven, een veilig leven en als je huis en haard achter moet laten om je leven te redden dan is een beetje respect voor deze mensen toch niet teveel gevraagd. Zeker op een dag als deze als ISIS 230 mensen heeft ontvoerd en er nog dagelijks verhalen van Yezidi vrouwen en meisjes doorsijpelen over de gruwelijkheden die zij ondergingen in gevangenschap bij ISIS? 

Economische vluchtelingen, ja die zijn er ook en je zal het mij nooit horen ontkennen, maar voordat we iedereen over een kam scheren er wordt geselecteerd bij asielprocedures en mensen die alleen voor de 'gouden bergen' komen worden over het algemeen teruggestuurd. Kunnen ze niet terug, dan is daar vaak meer reden dan alleen een economische reden om deze kant op te komen, dus laten we mensen respecteren en accepteren dat vluchtelingenkampen overvol zitten. Want we kunnen toch niet toekijken hoe een hele generatie opgroeit in vluchtelingenkampen zonder scholing en in kansloze situaties omdat ze niet naar huis kunnen en amper te eten hebben?

Hand in eigen boezem

Voor al die Wilders-fans heb ik een boodschap, zwijg en als je mensen niet aan deze kant van de Middellandse Zee wilt hebben, doneer dan geld aan het Rode Kruis en andere partijen die deze mensen proberen te helpen. Zorg dat er geld naar de vluchtelingenkampen gaat en dat mensen enige perspectieven hebben. Want wie weet kom je zelf ooit in de situatie dat je op de vlucht moet en zijn jullie al alle hulp vergeten die wij als Nederland tijdens de wederopbouw na de Tweede Wereldoorlog hebben gekregen? 

Ik hoop dat er mensen als Tanja Jess blijven, want het is goed dat er aandacht wordt gevraagd voor een leefbaar sociaal klimaat. En dan vooral een sociaal klimaat waar elk mens telt en we mensen niet de dood in wensen omdat ze huis en haard moesten verlaten. Bovendien hoop ik dat deze regering zijn verantwoordelijkheid neemt en meer noodhulp stuurt, want we kunnen niet wegkijken als er zoveel mensen verdrinken omdat ze op de vlucht zijn?

Telegraaf uit de bocht?

Nu is de zorg niet bij iedereen even populair, zijn er veel mensen die de kosten voor de zorg als een groot probleem zien en er liever bezuinigingen op zien. Maar zorg is er niet omdat mensen zeuren, zorg is er om ervoor te zorgen dat mensen nog naar vermogen mee kunnen doen in de maatschappij, of het nu gaat om te kunnen werken, naar school te gaan of op een andere manier is dan om het even. Maar zoals de Telegraaf nu schetst, dat het PGB alarm is opgeblazen en maar om 24 Twitteraars draait, dat is echt de grootste onzin die de inkt van de krant niet waard is, laat staan de bomen die ervoor gekapt zij!

De mensen met een PGB zitten echt in de knel, ze krijgen niet het geld waarmee ze hun zorgverleners kunnen betalen. Mensen die ook voor hun salaris afhankelijk zijn van de uitbetaling van het PGB aan de zorgontvangers. En de vraag die ik dan bij mezelf stel is deze:

“Hoe lang zou de redactie van de Telegraaf doorwerken als ze niet uitbetaald kregen?”

Ik ben ervan overtuigd dat het binnen een week klaar is, want ja wie werkt er nu zonder daarvoor zijn salaris te ontvangen. Maar deze zorgverleners, zij werken nu al bijna 2 maanden zonder salaris, doen werk wat vele leden van de Telegraafredactie vast niet willen doen. Immers, daar krijg je vieze handen van, komt de hoofdredacteur bij die jongen met spina bifida het infuus vervangen en zijn goed verschonen als hij een ongelukje krijgt? Nee dat zie ik de eindredacteur zeker niet doen.

Nu de feiten

Volgens de Telegraaf gaat het om de ‘bende van 24’ die samen 80.000 Tweets zouden hebben verstuurd. Van de in totaal 127.000 Tweets over het PGBalarm. Echter blijkt uit een nadere analyse van Renate Wijma van de Twitterkliniek het volgende: In totaal hebben 7.500 Twitteraars hun stem laten horen over het PGBalarm, de nummer 100 op de lijst van de meest frequente PGBalarm Twitteraars heeft 233 Tweets verstuurd en tot slot dat tenminste 56 mensen meer dan 500 Tweets hebben verstuurd over het PGBalarm. 
En nu is het inderdaad zo dat er een iemand verantwoordelijk is voor ruim 8.000 Tweets over het PGBalarm, maar is dat zo gek als het water je aan de lippen staat omdat je je zorgverleners zonder salaris moet laten werken?

Zoals de Telegraaf de feiten schetst lijkt het er inderdaad op dat een klein groepje de problemen enorm heeft opgeblazen, maar de Telegraaf vergeet dat het voornamelijk jongeren en ouders van kinderen met een PGB zijn die actief zijn op Twitter. Dat deze mensen tussen alle zorg en geregel door nog tijd hebben om te Twitteren is in bepaalde gevallen al knap. Daarbij kaarten zij wel een probleem aan wat een grote groep zorgvragers aangaat, PerSaldo krijgt niet voor niets 200 klachten per dag binnen. Een probleem, wat niet allen die zorgvragers aangaat maar ook de mensen die hun salaris krijgen op basis van de zorg die ze leveren. Een salaris wat dus al meer dan 6 weken NIET is uitbetaald!

Terecht?

Ja, de Telegraaf heeft zeker een punt als het gaat om de kleine groep die stevig Twittert over het PGBalarm, maar het totaal aantal Tweets over het PGB alarm laat zien dat er wel degelijk een probleem is, een probleem van een groep mensen die volgens veel mensen niet mag klagen. Waarom niet, omdat ze de maatschappij veel geld kosten en blijkbaar denkt de Telegraaf daar ook zo over. Blijkbaar mag je volgens de Telegraaf al blij zijn dat je zorg krijgt, doen ze het PGBalarm af als de ‘bende van 24’ om deze mensen neer te zetten als lastig. Iets wat de publieke opinie een mooie reden geeft om nog meer te klagen over zorgkosten. Want ja, zorg is duur. Maar niet zorgen dat kost nog veel meer geld en ik ben benieuwd hoe lang Jan-Willem Navis zijn werk blijft doen zonder dag hij salaris ontvangt van de firma Wegener?

Zwart/wit

Op dit moment wordt je geacht voor of tegen te zijn, of het nu gaat om het conflict tussen Hamas en Israël in Gaza of het optreden van de regering inzake de ramp met MH17. Dit denken in voor of tegen lijkt de wereld te splijten voor zover deze al niet gespleten was. Terwijl ISIS Christenen dwingt zich te bekeren of te sterven voor hun geloof en anti-Israël demonstranten weigeren te erkennen dat Hamas de burgers van Gaza als menselijk schild gebruikt. Probeer ik mijn onpartijdigheid vorm te geven in 140 tekens op Twitter.

Hoe kan je nu voor of tegen zijn, behalve dan dat je tegen een oorlog bent omdat daarin altijd zoveel zinloze slachtoffers vallen. Want in elke oorlog hebben alle partijen schuld, maken fouten en daarbij zijn onschuldige burgers door een gebrek aan kennis of mogelijkheid zichzelf te beschermen de dupe. Dat is de realiteit van een oorlog en de pijn die daarbij komt kijken.

De strijd die wij maar amper bevatten

Gaza is voor velen ver weg, het raakt mensen niet echt omdat het gaat om een buitenlands conflict. Een conflict wat begon met de interne Palestijnse machtsverhoudingen tussen Hamas en de PLO (leider Abbas), met voor Hamas het hogere doel om Israël van de aardbodem te laten verdwijnen. Terwijl in Israël de burgers al jaren leven met raketten die vanuit Gaza het leven met regelmaat verstoren, met het geluk dat hun regering heeft geïnvesteerd in een afweersysteem waardoor het leven toch ‘gewoon’ door kan gaan. In een conflictsituatie waar Hamas burgers oproept om als menselijk schild te dienen, terwijl het Israëlisch leger juist de burgers in Gaza oproept om te vertrekken voor zij een actie uitvoeren.

Dit laat zien dat een oorlog meer kanten heeft, kanten die wij niet kennen omdat we afhankelijk zijn van de berichtgeving die ons bereikt. Dan hebben wij nog geluk, wij zien berichtgeving van beide zijden, horen dat ook in Israël slachtoffers vallen ondanks alle investeringen in veiligheid.

Het conflict ver weg dat ineens ook Nederland raakt

We hebben de afgelopen maanden vele beelden uit Oekraïne voorbij zien komen, eerst de strijd om De Krim en later om de steden in het oosten van Oekraïne omdat men denkt dat Putin meer voorspoed zal brengen dan Kiev. Het was een strijd die voor velen de Koude Oorlog weer even op het netvlies deed verschijnen, tot afgelopen donderdag. Toen bleek dat ze niet alleen op elkaar schoten, ineens was er de vlucht MH17 die waarschijnlijk door een separatist voor een Oekraïens militair vliegtuig werd aangezien en neergehaald.

Die dag kwam de oorlog in de Oekraïne ineens heel dichtbij, maar ook zo onbereikbaar omdat er vrijwel geen mogelijkheid voor onafhankelijk onderzoek is. Geen mogelijkheid om zelf de slachtoffers op te halen die nu troosteloos in koelwagons staan te wachten op een verlaten station daar zo ver weg. Het is om gek van te worden als het een van je dierbaren betreft, mensen die je graag naar huis wil halen om hen naar de laatste rustplaats te brengen om te kunnen rouwen.

Zachte dwang is ook politiek

Er kwam veel kritiek op Rutte voorbij, hij zou te slap zijn, hij zou het allemaal veel harder moeten veroordelen en al niet meer. Toch snap ik de voorzichtige bewoordingen van Rutte wel, hij kiest ervoor om wel aan te geven dat hij de handelswijze veroordeeld zonder de deur dicht te gooien. Waarom hij deze deur niet dichtgooit, ook Rutte wil dat de 193 Nederlandse slachtoffers en al die anderen uit de hele wereld uit MH17 weer naar huis kunnen komen.

Naar huis zodat geliefden kunnen worden begraven op een plaats waar zij worden gemist.

Om deze mensen thuis te laten komen is het noodzakelijk om de diplomatieke deur open te houden, als de mensen van MH17 thuis zijn kan de deur altijd nog hard worden dicht gesmeten. En kan Rutte Putin of wie dan ook in stevige bewoordingen laten weten dat er niet met Nederland kan worden gesold. Maar voor nu, het moet gaan om repatriëring en niet om het zo hard mogelijk gooien van een knuppel in het diplomatieke hoenderhok.

 

Vanavond bid ik voor vrede,

van het verre Gaza tot het Nederlandse Ede,

Waardevol is elk leven,

omdat het ons door de Almachtige is gegeven.

Amen.