Posts tonen met het label zorgverzekering. Alle posts tonen
Posts tonen met het label zorgverzekering. Alle posts tonen

zaterdag 7 februari 2015

Een kleintje, tegen de reuzen!

Heb je ooit wel eens gehoord van het verhaal van de kleine David die het in zijn eentje opnam tegen de grote Goliath. Die jonge schaapsherder versloeg met zijn slinger en een steen die grote reus waar iedereen zo bang voor was. Dan vast wel van Robin Hood die het opnam tegen de sheriff van Nottingham. Deze verhalen ziijn bijna iconisch als het gaat om de huidige situatie in zorgland. Want het kleine DSW is als enige verzekeraar een andere mening toegedaan wat betreft de vrijeartsenkeuze.

De keuze van een arts is iets wat niet uitsluitend gaat om de beste behandeling, het gaat ook om de beste behandeling die bij jou past en door een arts bij wie je je verhaal kwijt kan. Een arts die luistert, dat is lang niet altijd de arts die het beste opereert, en zeker niet altijd als je bij een standaard klinkende aandoening, toch niet zo standaard bent als de verzekeraar je wel te boek laat staan.

De grote reuzen

In onze tijd zijn de grote reuzen verenigd in de Zorgverzekeraars Nederland, aangevoerd door Andre Rouvoet (iemand die ik ooit echt hoog had zitten als politicus en mens). Onder de aanvoering van meneer Rouvoet hebben de zorgverzekeraars een stevige vinger in de pap bij de minister. Een minister die eigenlijk onafhankelijk moet zijn, wel de koers van haar partij volgt maar geen binding mag hebben met een bedrijf.

Op dit moment is minister Schippers stevig op toer, (ze doet me denken aan de sheriff van Nottingham) ze vertelt bij Eva Jinek op de bank trots dat ze betere zorg kan garanderen met dit plan. Waar ze uiteraard ook niet vergeet te vermelden dat dit 1 miljard op gaat leveren (ik zie de zak met geld al in haar ogen). En natuurlijk weet elk weldenkende zorgontvanger dat dat een illusie is. Immers zorg kost geld en dat geldt al zeker voor zorg die bijdraagt aan participatie in de maatschappij.

Dan vermeld ze ook nog 'an pass' dat dit plan ouderen, chronisch zieken en gehandicapten wel in the picture zet bij zorgverzekeraars, dat ze het zo jammer vindt dat die mensen nooit in spotjes voorkomen terwijl dit juist de mensen zijn die zorg vragen. Maar ook daar weet iedereen van, ik wordt niet populair bij een zorgverzekeraar. Want ‘brandende huizen,’ wie wil die nou hebben?

De kleine David

De plannen klinken vast mooi voor gezonde mensen, mensen die af en toe eens naar een arts moeten. Besparen op kosten, minder belasting, ja daar ben ik natuurlijk ook voor. Maar waarom is er dan 1 verzekeraar die anders in de markt staat, zonder huizenhoge premies? De kleinste verzekeraar waar ik zonder problemen kon verzekeren terwijl ik bij de grote reuzen jaar op jaar mijn ooit luxe pakket verder en verder zag krimpen en niet meer naar een zwaarder pakket kon?

Die verzekeraar die niet eens een naturapolis kent, maar alleen een restitutiepolis aanbied, de verzekeraar die mensen met een beperking niet afrekent op de kosten die ze voor hen moeten maken? Want ook ik kost meer dan mijn premie, ik kost ergens tussen de 3 en 4x zo veel en dan willen zorgverzekeraars je vaak al niet meer hebben. Laat staan als je 20 of misschien wel 80x meer kost dan je aan premie binnenbrengt?


Een slinger of assistent voor Robin Hood nodig?

Ieder weldenkend mens weet dat zorgverzekeraars niet in de rij staan voor mensen die meer kosten dan de premie. Daarom ben ik blij dat er een verzekeraar is die als een kleine David de grote reuzen de les leest. Een verzekeraar die het aandurft om zich als een Robin Hood uit te spreken VOOR de chronisch zieken en gehandicapten. De verzekeraar die mij a.s. maandag direct mag bellen als ik als bedrijfskundige en strategische denker/lobbyist een bijdrage kan leveren aan de strijd tegen de grote Goliath of misschien toch de sheriff van Nottingham die Zorgverzekeraars Nederland heet, want ik hou wel van een uitdaging! 



zondag 21 december 2014

De arts zei “dit heb ik nog nooit gezien”

Tot mijn grote verbazing, nou eigenlijk verontwaardiging laat Sybrand Buma namens het CDA weten dat er wel eens voor een verbeterde versie van de wet voor het afschaffen van artikel 13 kan worden gestemd. Speciaal voor Sybrand Buma, alle CDA’ers die mij kennen en de vele andere politici die in de Eerste of Tweede Kamer over deze wet na moeten denken. Wil ik u uitleggen hoe verrot vervelend het kan zijn om bij de verkeerde arts op de tafel te moeten liggen.

Vorig jaar moest ik, wat door veel oogartsen als een routine operatie wordt beschouwd, aan staar worden geopereerd. Nou ja, eigenlijk heet het nastaar, want het komt namelijk met regelmaat terug als je zoals ik op jonge leeftijd een erfelijke vorm van staar krijgt. Alleen al het feit dat ik op jonge leeftijd staar kreeg, ik was 9 maanden oud, laat al zien dat het niet zo routine is. Wat ik als patiënt weet is dit; mijn versie van staar is uitermate taai en hardnekkig om te verwijderen. En dat, dat maakt dat het toch niet zo routine is.

Zo gewoon en toch bijzonder

Ik ben al vele malen geopereerd, met laser en met het ouderwets snijden, als het gaat om mijn ogen. En mijn vroegere arts liet mij daarbij altijd onder narcose gaan, simpelweg omdat hij nooit wist wat hij tegen zou komen. Naast het feit dat hij mij de ervaring van lokale verdoving en dus het ‘bewust meemaken’ van de operatie niet gunde. De goede man, een vriendelijke oude professor is nu al jaren van zijn welverdiende pensioen aan het genieten.

Als kind zat ik daar in het UMC Radbout in Nijmegen altijd tussen de oude mensen, waar je als kind altijd op het hart gedrukt kreeg dat je stil moest zijn. Om uiteindelijk naar de oogarts te gaan als je na lang wachten aan de beurt was. Maar door zijn goede zorgen kon ik tegen alle verwachtingen in uiteindelijk na het implanteren van kunstlezen wel auto gaan rijden. Hij was er trots op dat ik al zijn jongste patiënt ooit de klauwlens geïmplanteerd kreeg ondanks alle complicaties aan mijn ogen en ik niet minder natuurlijk.

Op de operatietafel

Vorig jaar moest ik, sinds 2001 loop ik in het Eurasmus UMC, geopereerd worden aan nastaar. Men begon met de laser, maar dat slaagde niet, het was te taai en toen kwam er toch de onvermijdelijke operatie met mes en al. Ik mocht niet onder narcose, "dat doen we tegenwoordig niet meer," werd mij verteld, ik baalde maar ging toch maar af op de arts. Achteraf heb ik er spijt van als haren op mijn hoofd, waarom nou hierom.

Ik kwam bij een andere arts dan mijn eigen arts op de operatietafel te liggen, in de lopendband van staaroperaties die op zo’n standaarddag worden doorlopen. Echter bleek deze arts niets te weten van jonge mensen met staar. Ik lag daar, onder een laken op een harde tafel en moest stil blijven liggen terwijl de betreffende arts aan het klagen was over MIJN staar. Ze had dit nog nooit meegemaakt, ze vond het vreemd, en toen ik zei dat ik pijn had werd ik voor gek verklaard. Het kon immers niet pijn doen want er was verdoving. Nou die hielp duidelijk onvoldoende en dat zag de oplettende anesthesist gelukkig wel aan mijn hartslag.

Ze snapte het echt niet

Juist dat netvlies, daarom was men in 1982
zo voorzichtig! De betreffende arts anno
2013 snapte dat duidelijk niet, daarom
nooit meer deze arts!
De arts is uiteindelijk anderhalf uur bezig geweest met de nastaar en het verwijderen van verharde resten van mijn oorspronkelijke lens die in 1982 is verwijderd. Ze zeurde over de slechte zorg, terwijl men toen in 1982 deze ‘gevallen’ resten niet durfde te verwijderen, uit angst mijn oog verder te beschadigen, en ik was diep van binnen enorm boos. Want de arts die mij in 1982 de kans had gegeven met zicht op te groeien is al jaren overleden, de goede man had er alles aan gedaan om naar de mogelijkheden van die tijd, een zo goed mogelijk zicht mogelijk te maken. Ze snapte echt niet dat staar op jonge leeftijd anders werkt, dat de tijdgeest en kennis van 30 jaar geleden zoveel anders was dan de hare en liet dat duidelijk blijken.

Nooit meer bij deze arts!

Voor alle politici, ik wens u niet toe dat er bij u in uw oog wordt gepeurd door een arts die niet weet waar hij/zij mee bezig is, uw pijn negeert en dat u alleen te horen krijgt dat u stil moet blijven liggen en niet moet klagen. Dat u een arts tegenkomt die minder blijkt te weten van uw aandoening dat dat u ervan weet, omdat u er al jaren mee leeft en altijd door voorgaande artsen prima bent geïnformeerd. Want mijn ogen zijn mijn zorg, ze zijn niet van de verzekeraar ze zijn van mij en daarom wil ik kiezen welke arts er in mijn ogen zit te rommelen omdat ik het vertrouwen wil hebben in goede zorg en zeker als ik van de verzekeraar niet meer onder narcose mag omdat het te duur is. Het vertrouwen dat men er alles aan doet om mij zo lang als met alle complicaties mogelijk mijn zicht te behouden omdat de wereld nu eenmaal te mooi is om zomaar niet meer te kunnen zien!

Daarom, behoud de vrijeartsenkeuze omdat je lijf van jou is en niet van de zorgverzekeraar, omdat je moet kunnen kiezen wie je het vertrouwen geeft om aan je lijf te zitten hoe delicaat een probleem ook is!

Prettig om te weten, het CDA is en blijft voor vrijeartsenkeuze!