Kolder discussie

De behandeling van het VN Verdrag voor de rechten van mensen met een handicap mag dan zijn uitgesteld, de urgentie is er niet minder om. Want het duurt nu al 9 jaar en in 2016 zitten we dus al op 10 jaar wachten op ratificering. De discussie die vorige week werd gevoerd is er een die ik verre van zinvol vond, dan ben ik hard maar het is wel zo, waarom nou dat vertel ik graag.

Vorige week, werd er naar aanleiding van het amendement van Otwin van Dijk een langdurige discussie gevoerd over toegankelijkheid. Waarbij het niet ging om de logica van toegankelijke dienstverlening of locatie, maar waar het ging om de kosten die dat met zich meebracht. Het is wederom een discussie over geld, maar nooit hoor je de economische voordelen voorbij komen van de klandizie die mensen met een beperking met zich meebrengen.

Raar uitgangspunt

Het is een raar uitgangspunt, want als toegankelijkheid de norm wordt en mensen met een beperking meer zelfstandigheid kunnen ervaren en daarmee dus ook beter kunnen participeren in de maatschappij, worden zij zelfstandiger. Bij zelfstandigheid hoort ook een baan, een goed inkomen en daarmee meer bestedingsruimte. Dat is hoe simpel het leven werkt, heb je gelijke kansen op werk en is een bedrijf toegankelijk voor je, het OV toegankelijk zodat je op je werk kan komen en de zorg op maat zodat je op je werk kan komen. Dan is er sprake van een gelijkwaardige positie in de maatschappij, met alle voordelen die dit voor de maatschappij oplevert.

Want, en daar lijkt de discussie omheen te draaien, mensen met een beperking zijn consumenten die bedrijven binnen kunnen halen. Een dienstverlener met een ontoegankelijke website is een dief van zijn eigen portemonnee en dat terwijl het slechts een kleine investering is om een website bij onderhoud of herinrichting ook gelijk toegankelijk te maken. Want elke ondernemer laat zijn website met grote regelmaat onderhouden en updaten om aantrekkelijk te blijven, dan kan toegankelijkheid gelijk worden meegenomen en is het geen extra ding maar een stukje marketing.

Wat niet kan, dat hoeft niet 

Wat mij vooral verbaasde was Fleur Agema, die eigenlijk verwoordde wat de gemiddelde architect ook al mist, zij vindt toegankelijkheid in bouwbesluiten onnodig. Een nieuwbouw of verbouw project wat niet aan toegankelijkheid voldoet is zonde van het geld, en toch snapt mevrouw Agema niet dat toegankelijkheid de norm zou moeten zijn omdat het simpelweg logisch zou moeten zijn om elke klant met open armen te kunnen ontvangen. Natuurlijk, niet elk gebouw kan toegankelijk worden gemaakt voor iedereen, maar met een goede reden is dat ook gewoon iets wat wordt geaccepteerd, zeker door de mensen met een beperking zelf.

Gewoon en niet apart

Het blijft hiermee nog steeds om geld draaien, maar niet om de kosten die kunnen worden bespaard omdat mensen zelfstandig in de maatschappij kunnen functioneren, hoeveel geld het scheelt als mensen niet met een busje maar gewoon met het OV kunnen reizen. Hoeveel geld het scheelt als mensen naar hun werk kunnen in plaats van een uitkering te ontvangen en vooral ook hoeveel geld het scheelt als mensen met een beperking zichzelf waardevol voelen en daarmee minder zorg vragen behalve welke ze echt niet zonder kunnen. 

Ja, dat is wat een VN Verdrag met zich mee kan brengen, mensen die volwaardig onderdeel kunnen worden van de maatschappij, waar meedoen de norm wordt en toegankelijkheid geen uitzondering is, maar gewoon gewoon. Dat is een maatschappij waar iedereen waardevol is en economisch een bijdrage kan leveren, hoe klein deze ook is. Daar wil ik leven en daarom wil ik dat de Tweede Kamer volledig instemt met het amendement van Otwin van Dijk. Volledig instemt met het VN Verdrag en geen stukjes selecteert om de kosten, want dat is een kotertermijn visie en dat station zijn we na bijna 10 jaar toch wel gepasseerd? Dus maak nu maar gewoon een einde aan deze kolder discussie, het wordt tijd voor inclusie! 

Basisinkomen is zo gek nog niet!

Eigenlijk vond ik het altijd maar een discussie voor links, de discussie over het basisinkomen en daarmee het uitdelen van 'gratis geld.' Toch is de discussie eigenlijk helemaal niet zo links, maar zou draagbaar moeten zijn van het compleet linkse tot het compleet rechtse politieke spectrum. Vooral als je het basisinkomen vanuit verschillende perspectieven, behorende bij die politieke visies, bekijkt. Daarom vandaag eens een blik in het basisinkomen vanuit diverse politieke standpunten.

Liberaal

Vanuit het liberale denken heeft de burger een eigen verantwoordelijkheid, moet de overheid zich zo min mogelijk bemoeien achter de voordeur van zowel ondernemer als burger. Het idee is, dat als er de ruimte is om je te ontwikkelen, iedereen een gelijke kans heeft om mee te doen. Maar misschien wel het meest interessante om vanuit liberale hoek te pleiten voor een basisinkomen is dit: liberalen wensen een kleine, slagvaardige overheid met zo min mogelijk regels en regelingen. En juist daar komt het basisinkomen om de hoek kijken, en is er tevens een relatie tot de eigen verantwoordelijkheid.

Want het basisinkomen is gegarandeerd, een regeling zonder allerlei aanvullende regelingen voor verschillende doelgroepen, inkomensgroepen en zo meer. Kortom, je haalt veel schijven weg. Bovendien biedt het basisinkomen de mogelijkheid om juist die eigen verantwoordelijkheid op te pakken, dat kan zijn om zorg te verlenen aan een familielid, tot aan het (bij)scholen om aan een baan te komen. Waarmee de burger dus eigenlijk een brede individuele vrijheid krijgt, precies waar het liberalisme zo sterk aan hecht.

Socialisten

De socialisten hechten grote waarden aan een verzorgingsstaat, waar de burger een vangnet heeft en inkomens zo eerlijk mogelijk worden verdeeld. Het idee erachter is de aanpak van armoede en het wegnemen van verschillen op basis van afkomst, mogelijkheden, etc. Door de inzet op het basisinkomen wordt er vorm gegeven aan deze eerlijke kans, het zou vanuit de socialistische visie als verzorgingsstaat kunnen worden gepresenteerd en bovendien worden er geen straffen opgelegd aan mensen die 'pech' ervaren in het leven. Daarbij biedt het basisinkomen dus de basis om te functioneren in de maatschappij en daarmee ook de mogelijkheden om vrijwilligerswerk en zorg voor gezin en of (zieke) familieleden te combineren.

(Christen)democraten

Vanuit de christelijke traditie is de overheid het schild voor de zwakkeren, vanuit de democratische gedachte (het politieke midden) is de overheid er om burgers te faciliteren met een goede basis om deel te nemen aan de maatschappij. Het is dan ook niet voor niets dat bijvoorbeeld het CDA sterk inspeelt op de rol van de samenleving en de vormen van samenleven om onderling problemen op te lossen en elkaar te ondersteunen. En dat D66 zich zo sterk inzet op onderwijs, immers onderwijs is de basis om je op de arbeidsmarkt te kunnen manifesteren.

Voor beide partijen, die overigens ook de wens tot een kleinere, slagvaardige, overheid hebben is het basisinkomen zeker ook een interessant perspectief. Het zou bij kunnen dragen aan het terugbrengen van onnodig ingewikkelde en daarmee kostbare regelingen om de sociale minima te ondersteunen en daarmee de overheidsuitgaven terug te dringen. Bovendien zijn beide partijen ook voor een simpeler belastingstelsel, wat ze delen met de liberalen, en ook het basisinkomen kan daar een onderdeel in vormen. Immers, minder regelingen = minder belastingschijven en bovendien fiscale regelingen voor particulieren.

De groenen en de 'kleine' christelijke partijen

Dan gaan we even langs bij het 'groene hoekje' van Groen Links en PvdD, welke beide zeker ook iets met het socialistische denken hebben. Maar daarbij ook sterk inzetten op een duurzame samenleving, wat zeker ook samenhangt met minder regelingen en ingewikkelde systemen. Daarbij sluit het beginsel van het basisinkomen zeker ook aan. Want minder regelingen, een sociaal vangnet voor de mensen die het niet redden in een maatschappij waar werk een andere lading zal krijgen door de ontwikkelingen. Is die vast en zeker een aansluitend idee.

Dan tot slot de 'kleine' christelijke partijen, waar zij het denken van het CDA delen als het gaat om de overheid als schild voor de zwakkeren, staat bij deze partijen het 'traditionele' gezin centraal. En juist daar ligt in de huidige economie een groot probleem, want ook steeds meer vrouwen uit de SGP achterban zijn genoodzaakt om te werken en hebben daardoor minder tijd voor de door hen traditioneel uitgevoerde sociale taken als zorg voor gezin, ouderen en (zieke) familieleden. 

Voor ieder wat wils

Eigenlijk is het dus wel leuk om te constateren dat eigenlijk dus elke partij wel een reden zou moeten hebben om voor een basisinkomen te stemmen en misschien is dat dan ook wel de reden dat ik van een aanvankelijke tegenstander (met in het achterhoofd de kosten) tot een voorstander ben geworden. Want het terugbrengen van regelingen, het versimpelen van het belastingstelsel en het vervangen van al die ingewikkelde verschillende aanvragen voor sociale regelingen zouden een stuk minder kostbaar worden door het invoeren van het basisinkomen. Bovendien zou er meer geld overblijven voor gemeente om mensen die het echt niet zelf kunnen, toch naar werk te helpen! 

Voor meer informatie over het basisinkomen bekijk deze aflevering van Tegenlicht

Structureel onzichtbaar

In Nederland zijn we kampioen beleid uitbouwen, cijfers en bovendien kampioen in regelingen. Van de vele regelingen voor iedereen die onder het sociaal minimum zit, en waar juist deze doelgroep vaak veel misloopt omdat het ingewikkeld is, tot aan uit de klauwen gelopen cao's die meer als kerstboom lijken te fungeren in de huidige arbeidsmarkt. In mijn studieboeken las ik het meermaals, 'door de druk van de Tweede Kamer neemt de regeldruk toe' en daar ben ik het zeker mee eens. Maar waarom nemen juist al die regels niet een keer af, want ondanks al die regels, vallen er veel mensen tussen de regels en vangnetten door.

Zelf ben ik ook iemand die tussen alle regels door blijkt te vallen, want als visueel gehandicapte verwachten veel mensen dat ik 'wel een uitkering heb' en nee die heb ik dus niet. Ik ben geen Wajongere ondanks mijn aangeboren erfelijke oogziekte, ik heb geen WIA ondanks een arbeidsverleden en andere regelingen zijn ook niet op mijn persoon van toepassing. Dat maakt het lastig om je weg te vinden, want voor voorzieningen moet ik aankloppen bij mijn gemeente die een budgetplafond heeft voor mensen zoals ik. Waarbij ik met grote vreze vrees als ik mijn voorzieningen aan moet gaan vragen.

Daarom zelfstandige

Omdat ik tussen alle regels door val en toch een inkomen nodig heb manifesteer ik mezelf uitgebreid op de arbeidsmarkt. Zowel als zelfstandige en zo nu en dan eens in een dienstverband. De reden dat ik tussen de regels door val is in mijn geval te lastig om uit te leggen, maar toch er zijn ten minste nog 1,1 miljoen mensen met een handicap die net als ik nergens onder vallen. Want volgens de overheid zijn er 1,3 miljoen arbeidsgehandicapten, de mensen met een uitkering, en in de praktijk zijn het er 2,4 miljoen dus de vraag is waar zijn al die anderen?

Omdat mensen met een lichte beperking buiten regelingen vallen, vaak wel actief (willen) zijn op de arbeidsmarkt vinden ze hun eigen weg. Want juist deze groep die als ze niet werken vaak afhankelijk zijn van familie, partners of anderen heeft immers geen keuze behalve dan misschien de Bijstand als ze geen andere keuze meer hebben. Dat is eigenlijk te bizar voor woorden in een land waar de overheid de mond vol heeft van een participatiesamenleving. Want wat is een deze participatiesamenleving waard als je alleen meetelt als je voorkomt in de boekjes? Is een Participatiesamenleving niet juist een samenleving waar iedereen zijn plekje heeft?

Rol van de politiek

De politiek heeft een grote invloed op regelingen en beleid, daarom wordt het tijd dat de overheid niet alleen gaat kijken naar oplappen van beleid. Maar bovenal ook gaat kijken naar de cijfers die er niet zijn, of misschien beter nog; naar de opbrengst die beleid op termijn op kan leveren. En nee, dat is lang niet altijd te vangen in CBS of CPB cijfers, nee daar gaat het om een visie op de samenleving waarvan dit kabinet zo graag een participatiesamenleving wil maken. En de basis van participatie is toch echt de mogelijkheid om mee te tellen en daarvoor moet je nu nog voorkomen in de cijfers.

De politiek zal moeten kijken naar wat er minder kan, waar de regeldruk is doorgeschoten en waar beleid is uitgelopen tot overwoekerde kerstbomen. Want zoals bijvoorbeeld Hans de Boer van VNO*NCW pleit van het afschaffen van de cao's omdat deze verstikkend werken, is het misschien tijd om deze weer in te richten waarvoor ze bedoeld waren. De minimale arbeidsvoorwaarden om te kunnen werken, want bedrijven kunnen zelf echt wel aan secondaire arbeidsvoorwaarden werken. 

Basisinkomen

Daarnaast is het interessant om te kijken naar het basisinkomen, waarbij het dus niet gaat om het 'voldoen aan de regeltjes' maar het mens zijn en bijbehorende bestaan. Waarbij iedereen een gelijke kans krijgt om te participeren en het niet afhankelijk is van je mogelijkheden om 'het bos van regelingen te ontwarren' of dat je 'net niet gehandicapt' genoeg bent voor een uitkering. Nee, het gaat om de participatiesamenleving en zal waarschijnlijk nog veel geld opleveren ook, en als je je afvraagt waarom; wat denk je dat al die regelingen kosten?

Wat is er in Den Haag aan de hand?

Het ene idee na het andere vliegt door de ether, van het sluiten van de Europese grenzen voor vluchtelingen wat volledig indruist tegen het PvdA gedachtengoed indruist. Tot aan de PvdA die de kont tegen het TTIP verdrag en groeiende macht van multinationals lijkt gooien en daarmee de VVD tegen de haren in strijkt. Het lijkt erop dat de beide regeringspartijen elkaar aan het bestrijden zijn met de eigen speerpunten die voor kiezers van beide partijen de doorslag kunnen geven om toch weer terug te keren.

 

Het oogt als het kruisen van de degens, om te kijken wie het eerst het hazenpad kiest en dat terwijl Premier Rutte meermaals zo trots riep dat zijn regeerperiode de meest effectieve in jaren was. Toch groeien de barsten in zijn coalitie met de dag en de andere partijen staan aan de zijlijn in afwachting van wat er gaat komen. Dat terwijl de geplande hervorming van de belasting nog vorm moet krijgen als kers op de taart van Rutte. Wie zie hiervan gaan profiteren?

Het sausje wil niet binden

Terwijl staatssecretaris van Rijn ongeveer bedolven wordt onder de problemen met het PGB en deze niet op kan lossen, Dijsselbloem moet proberen de ABN AMRO bank in het gareel te houden maar deze blijkbaar niet eens durft tegen te spreken. Opstelten en Teeven als zijn gevallen over een bonnetje en de nieuwe minister van Veiligheid en justitie de Wet bescherming persoonsgegevens door het afvoerputje wil spoelen is er veel aan de hand in Den Haag.

Dat nog buiten de onderhandelingen die er zeker al plaatsvinden over het te hervormen belastingstelsel. Want ook dat heeft meer partijen nodig om door de Tweede en Eerste Kamer te komen, immers het machtsveld is verbreed omdat de kiezers de politieke werkelijkheid een andere vorm hebben gegeven. De grote machtsbasis van de grote partijen is weg, de burger is versnipperd alsof het liberalisme met ruimte voor de eigen ik de burger hebben aangezet om te kiezen voor eigen principes in tegenstelling tot strategische keuzes. Want juist die strategische stemmen hebben geleid tot dit kabinet, van links en rechts in een sausje wat toch niet geheel lijkt te willen binden….

Is er genoeg lijm?

Wat er de komende maanden gaat gebeuren, het lijkt erop dat het sausje zo slecht wil binden dat het misschien wel gaat ontbinden. Daarmee kan het best eens gaan voorkomen dat het probleem met de PGB nog wel even blijft bestaan omdat hier geen ruimte meer voor is. Of dat er toch een noodoplossing komt en er na een paar manden weer een herziening komt omdat er toch een nieuwe regering gaat komen. Het is en blijft voorlopig nog even afwachten wat er gaat gebeuren, want de barsten worden steeds groter, maar de lijm lijkt nog voorradig alleen is de vraag hoeveel lijm er nog is………

Snapt u het nog?

Hoeveel mensen zullen nu nog begrijpen wat er speelt in Den Haag? VVD’ers die met bonnetjes klooien terwijl je als burger door de belastingdienst of het UWV keihard wordt gestraft om iets foutief indienen of niet helemaal eerlijk vertellen. Van de PGB houders die zelfs de boodschappen niet meer kunnen betalen omdat het nieuwe systeem hopeloos faalt en dus niet eens een bonnetje meer kunnen krijgen. Want op de pof, dat kan ook niet meer tegenwoordig.

De val is hard

Het is pijnlijk om te zien, hoe hard juist het duo Opstelten en Teeven zich opstelden tegenover fraudeurs die keihard moesten worden aangepakt en dan zelf uitglijden over een bonnetje. Het doet bij mij de vraag rijzen of pitbull Fred wel helemaal eerlijk is geweest tegenover ome Ivo. En ja, de arme Ivo die nu zijn politieke carrière moet afsluiten over een bonnetje, wat een bananenschil bleek te zijn.

Voor al die burgers die aanlopen tegen de knelpunten in het beleid is de val van de VVD politici iets om bij te lachen, grinniken en vast en zeker ook een bepaalde mate van leedvermaak. Immers, waar zij de harde gevolgen van het beleid voelen is dat in elk geval geen publieke val van een iets te hoog opgetrokken zeepkist.

De kloof dichten

Waar voor Teeven er vast wel weer ergens een kans opduikt, omdat hij binnen de VVD nog steeds een populaire persoon is, is er voor de mensen die met de PGB zitten te tobben of in de WWB als paria’s worden beschouwd geen positief vooruitzicht in beeld. En juist daar, daar ligt de grote kloof tussen politiek en de gewone burger die de gevolgen van het beleid voelen.

 

Naast de vraag hoe integer politici nu wel of niet zijn, is er een nog belangrijkere vraag. Hoe kan de politiek de huidige kloof dichten tussen de burgers en het Haagse, provinciale of gemeentelijk pluche? Hoe kunnen politici weer gewoon over straat zonder dat zij keer op keer moeten uitleggen wat hun partij nu doet aan de problemen zoals deze binnen de VVD spelen?

In de spiegel kijken

Wat mij betreft is het tijd voor wat nieuwe inzichten in de politiek, voortvloeiend uit het Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen, waarbij er meer oog moet komen voor burgers en bedrijven (externe-stakeholders), de politici zelf (interne stakeholders) en natuurlijk een duurzaam perspectief voor politiek als instrument voor het behoud van de deomocratie.

Wat betreft het hele integriteitsverhaal is er een belangrijke oplossing denkbaar, waarbij ik eigenlijk vanuit bedrijfskundig perspectief kijk naar een soort vertrouwenspersoon in de vorm van een integriteit-coach. Iemand waar je als politicus je vragen neer kan legen, je twijfels en zeker ook mogelijke fouten kan melden. Waar vervolgens intern wordt bekeken hoe hiermee moet worden omgegaan en waarbij de optie met de billen bloot gaan, zeker een belangrijk onderdeel van vormen.

Dan de kwestie van vertrouwen, hierbij speelt zeker het oppakken van integriteitsvraagstukken een belangrijke rol. Hierbij komt ook weer een interessant perspectief kijken vanuit het bedrijfskundige denken. Want waarom geen maatschappelijk jaarverslag van een politieke partij? Een verslag waarin je als partij reflecteert op het afgelopen jaar, problemen (dus ook integriteitskwesties en hoe deze zijn afgehandeld) benoemd en ook de gevonden oplossingen beschrijft. Waarin je tevens je vooruitzichten voor het komende jaar kan presenteren en waar je in een later stadium ook zeker op terug kan vallen als het gaat om (her)nieuw(d)e inzichten of misschien zelfs om complete koersverandering.

Betrouwbare overheid

Burgers willen een betrouwbare overheid en daarvoor zal het ten eerste zeker van de politiek moeten komen. Eerlijke verhalen, problemen erkennen en bovendien de oplossingen nader verklaren aan de kiezers. Dat zou een mooie stap naar een open en integere politiek kunnen zijn!

De arts zei “dit heb ik nog nooit gezien”

Tot mijn grote verbazing, nou eigenlijk verontwaardiging laat Sybrand Buma namens het CDA weten dat er wel eens voor een verbeterde versie van de wet voor het afschaffen van artikel 13 kan worden gestemd. Speciaal voor Sybrand Buma, alle CDA’ers die mij kennen en de vele andere politici die in de Eerste of Tweede Kamer over deze wet na moeten denken. Wil ik u uitleggen hoe verrot vervelend het kan zijn om bij de verkeerde arts op de tafel te moeten liggen.

Vorig jaar moest ik, wat door veel oogartsen als een routine operatie wordt beschouwd, aan staar worden geopereerd. Nou ja, eigenlijk heet het nastaar, want het komt namelijk met regelmaat terug als je zoals ik op jonge leeftijd een erfelijke vorm van staar krijgt. Alleen al het feit dat ik op jonge leeftijd staar kreeg, ik was 9 maanden oud, laat al zien dat het niet zo routine is. Wat ik als patiënt weet is dit; mijn versie van staar is uitermate taai en hardnekkig om te verwijderen. En dat, dat maakt dat het toch niet zo routine is.

Zo gewoon en toch bijzonder

Ik ben al vele malen geopereerd, met laser en met het ouderwets snijden, als het gaat om mijn ogen. En mijn vroegere arts liet mij daarbij altijd onder narcose gaan, simpelweg omdat hij nooit wist wat hij tegen zou komen. Naast het feit dat hij mij de ervaring van lokale verdoving en dus het ‘bewust meemaken’ van de operatie niet gunde. De goede man, een vriendelijke oude professor is nu al jaren van zijn welverdiende pensioen aan het genieten.

Als kind zat ik daar in het UMC Radbout in Nijmegen altijd tussen de oude mensen, waar je als kind altijd op het hart gedrukt kreeg dat je stil moest zijn. Om uiteindelijk naar de oogarts te gaan als je na lang wachten aan de beurt was. Maar door zijn goede zorgen kon ik tegen alle verwachtingen in uiteindelijk na het implanteren van kunstlezen wel auto gaan rijden. Hij was er trots op dat ik al zijn jongste patiënt ooit de klauwlens geïmplanteerd kreeg ondanks alle complicaties aan mijn ogen en ik niet minder natuurlijk.

Op de operatietafel

Vorig jaar moest ik, sinds 2001 loop ik in het Eurasmus UMC, geopereerd worden aan nastaar. Men begon met de laser, maar dat slaagde niet, het was te taai en toen kwam er toch de onvermijdelijke operatie met mes en al. Ik mocht niet onder narcose, "dat doen we tegenwoordig niet meer," werd mij verteld, ik baalde maar ging toch maar af op de arts. Achteraf heb ik er spijt van als haren op mijn hoofd, waarom nou hierom.

Ik kwam bij een andere arts dan mijn eigen arts op de operatietafel te liggen, in de lopendband van staaroperaties die op zo’n standaarddag worden doorlopen. Echter bleek deze arts niets te weten van jonge mensen met staar. Ik lag daar, onder een laken op een harde tafel en moest stil blijven liggen terwijl de betreffende arts aan het klagen was over MIJN staar. Ze had dit nog nooit meegemaakt, ze vond het vreemd, en toen ik zei dat ik pijn had werd ik voor gek verklaard. Het kon immers niet pijn doen want er was verdoving. Nou die hielp duidelijk onvoldoende en dat zag de oplettende anesthesist gelukkig wel aan mijn hartslag.

Ze snapte het echt niet

Juist dat netvlies, daarom was men in 1982
zo voorzichtig! De betreffende arts anno
2013 snapte dat duidelijk niet, daarom
nooit meer deze arts!

De arts is uiteindelijk anderhalf uur bezig geweest met de nastaar en het verwijderen van verharde resten van mijn oorspronkelijke lens die in 1982 is verwijderd. Ze zeurde over de slechte zorg, terwijl men toen in 1982 deze ‘gevallen’ resten niet durfde te verwijderen, uit angst mijn oog verder te beschadigen, en ik was diep van binnen enorm boos. Want de arts die mij in 1982 de kans had gegeven met zicht op te groeien is al jaren overleden, de goede man had er alles aan gedaan om naar de mogelijkheden van die tijd, een zo goed mogelijk zicht mogelijk te maken. Ze snapte echt niet dat staar op jonge leeftijd anders werkt, dat de tijdgeest en kennis van 30 jaar geleden zoveel anders was dan de hare en liet dat duidelijk blijken.

Nooit meer bij deze arts!

Voor alle politici, ik wens u niet toe dat er bij u in uw oog wordt gepeurd door een arts die niet weet waar hij/zij mee bezig is, uw pijn negeert en dat u alleen te horen krijgt dat u stil moet blijven liggen en niet moet klagen. Dat u een arts tegenkomt die minder blijkt te weten van uw aandoening dat dat u ervan weet, omdat u er al jaren mee leeft en altijd door voorgaande artsen prima bent geïnformeerd. Want mijn ogen zijn mijn zorg, ze zijn niet van de verzekeraar ze zijn van mij en daarom wil ik kiezen welke arts er in mijn ogen zit te rommelen omdat ik het vertrouwen wil hebben in goede zorg en zeker als ik van de verzekeraar niet meer onder narcose mag omdat het te duur is. Het vertrouwen dat men er alles aan doet om mij zo lang als met alle complicaties mogelijk mijn zicht te behouden omdat de wereld nu eenmaal te mooi is om zomaar niet meer te kunnen zien!

Daarom, behoud de vrijeartsenkeuze omdat je lijf van jou is en niet van de zorgverzekeraar, omdat je moet kunnen kiezen wie je het vertrouwen geeft om aan je lijf te zitten hoe delicaat een probleem ook is!

Prettig om te weten, het CDA is en blijft voor vrijeartsenkeuze! 

Domocratie is meer dan afspraak = afpsraak

Democratie is meer dan de gang naar de stembus!

Deze dagen zijn voor politieke dieren als ik voer voor ons politieke hart, het gonst en het doet. Maar ik moet ook bekennen dat er nu een oplossing ligt die mijn politieke liefde toch een flinke deuk op doen lopen, als dit werkelijk de oplossing is dan is het eigenlijk meer een poffertjespan…..

De VVD heeft een punt, ze hebben een afspraak gemaakt met de PvdA, die afspraak ligt vast in het regeerakkoord, maar wat ze zijn vergeten is het individu in de senaat. In dit geval, zelfs 3 senatoren die het niet over hun hart konden verkrijgen om voor de wet die de vrijenarstenkeuze zou vernietigen te stemmen. Deze 3 mensen hebben door hun persoonlijke overtuiging de regering in de problemen gebracht, maar is daarom de afspraak verbroken?

Coalitie

In Nederland werken we met coalities, partijen die samen een regering vormen en soms mijlenver uit elkaar liggen als het om gedachtengoed gaat. Dat neemt een risico met zich mee, daarom worden er goede afspraken gemaakt over de koers, de wensen en daaraan dienen de partijen zich te houden. Maar die partijen, ze bestaan uit mensen en mensen hebben het recht om ‘zonder last of ruggespraak’ hun stem uit te brengen in de Tweede en Eerste Kamer.

De Tweede Kamer

Nu ligt daar net de crux in dit verhaal, want er waren dus een aantal mensen die zich niet konden conformeren aan de afspraken. Het ging in tegen alles waar zij voor staan en waarin zij geloven. En nu, nu worden deze mensen gedwongen te kiezen, ze laten zich niet dwingen dus ineens komt er een konijn uit de hoge hoed.

Konijn uit de hoed

Nu is er een noodgreep toegepast, de Algemene Maatregel van Bestuur (AMvB) is uit de kast gehaald, als de wet niet door de Eerste Kamer komt (in gewijzigde vorm) dan wil het kabinet deze maatregel gaan toepassen. Dit is een staatsrechtelijke manier om het parlement en de senaat te omzeilen. De laatste keer dat dit is ingezet is in 1940 met betrekking tot de krijgsmacht en laat zien wat voor noodgreep het is.

Hoe kan een regering tot zo’n maatregel komen, iets wat niet wordt gedragen door de senaat. Terwijl juist die senaat de basis is voor toetsing van wetgeving op basis van de wet en uiteraard ook de normen en waarden van een maatschappij spelen hier een rol. Maar op dit moment is de senaat net even een andere rol toebedeeld, ten minste als het aan dit kabinet ligt. Ze hebben er een constructieve oppositie voor opgetuigd om er de meerderheid te behalen en nu……

Een grens overschreden

De Eerste Kamer

Wat mij betreft is er een grens overschreden, want als de nieuw ingediende versie van deze wet niet door de Eerste Kamer komt, dan volgt er dus de noodgreep via de Algemene Maatregel van Bestuur. Voor de leek een beetje als een dictatoriale oplossing om iets te verkrijgen wat de democratie heeft verworpen. Dit is een grens die de democratie mijns inziens niet moet zoeken, want het breekt het vertrouwen met de kiezer. Het laat zien dat de kiezer niet veel waard is, zeker als het geen noodmaatregel is om het land voor onheil te behoeden.

Hoewel Schippers, Rutte en de rest in het torentje het onheil misschien groot genoeg vinden, ik geloof niet in een land geregeerd door zorgverzekeraars, bankiers en meer van dat soort groepen. Simpelweg omdat de overheid er is om de democratie en haar inwoners te beschermen. De inzet van een AMvB is daar debet aan. Men gooit de democratie de deur uit, en dat alleen voor afspraak = afspraak boven de democratie en de mensen die de democratie maken. 

Deze blog is een analyse van de gevolgen van een politieke boodschap, geenszins gebaseerd op een politieke voorkeur.