Posts tonen met het label chronisch ziek. Alle posts tonen
Posts tonen met het label chronisch ziek. Alle posts tonen

zaterdag 7 februari 2015

Een kleintje, tegen de reuzen!

Heb je ooit wel eens gehoord van het verhaal van de kleine David die het in zijn eentje opnam tegen de grote Goliath. Die jonge schaapsherder versloeg met zijn slinger en een steen die grote reus waar iedereen zo bang voor was. Dan vast wel van Robin Hood die het opnam tegen de sheriff van Nottingham. Deze verhalen ziijn bijna iconisch als het gaat om de huidige situatie in zorgland. Want het kleine DSW is als enige verzekeraar een andere mening toegedaan wat betreft de vrijeartsenkeuze.

De keuze van een arts is iets wat niet uitsluitend gaat om de beste behandeling, het gaat ook om de beste behandeling die bij jou past en door een arts bij wie je je verhaal kwijt kan. Een arts die luistert, dat is lang niet altijd de arts die het beste opereert, en zeker niet altijd als je bij een standaard klinkende aandoening, toch niet zo standaard bent als de verzekeraar je wel te boek laat staan.

De grote reuzen

In onze tijd zijn de grote reuzen verenigd in de Zorgverzekeraars Nederland, aangevoerd door Andre Rouvoet (iemand die ik ooit echt hoog had zitten als politicus en mens). Onder de aanvoering van meneer Rouvoet hebben de zorgverzekeraars een stevige vinger in de pap bij de minister. Een minister die eigenlijk onafhankelijk moet zijn, wel de koers van haar partij volgt maar geen binding mag hebben met een bedrijf.

Op dit moment is minister Schippers stevig op toer, (ze doet me denken aan de sheriff van Nottingham) ze vertelt bij Eva Jinek op de bank trots dat ze betere zorg kan garanderen met dit plan. Waar ze uiteraard ook niet vergeet te vermelden dat dit 1 miljard op gaat leveren (ik zie de zak met geld al in haar ogen). En natuurlijk weet elk weldenkende zorgontvanger dat dat een illusie is. Immers zorg kost geld en dat geldt al zeker voor zorg die bijdraagt aan participatie in de maatschappij.

Dan vermeld ze ook nog 'an pass' dat dit plan ouderen, chronisch zieken en gehandicapten wel in the picture zet bij zorgverzekeraars, dat ze het zo jammer vindt dat die mensen nooit in spotjes voorkomen terwijl dit juist de mensen zijn die zorg vragen. Maar ook daar weet iedereen van, ik wordt niet populair bij een zorgverzekeraar. Want ‘brandende huizen,’ wie wil die nou hebben?

De kleine David

De plannen klinken vast mooi voor gezonde mensen, mensen die af en toe eens naar een arts moeten. Besparen op kosten, minder belasting, ja daar ben ik natuurlijk ook voor. Maar waarom is er dan 1 verzekeraar die anders in de markt staat, zonder huizenhoge premies? De kleinste verzekeraar waar ik zonder problemen kon verzekeren terwijl ik bij de grote reuzen jaar op jaar mijn ooit luxe pakket verder en verder zag krimpen en niet meer naar een zwaarder pakket kon?

Die verzekeraar die niet eens een naturapolis kent, maar alleen een restitutiepolis aanbied, de verzekeraar die mensen met een beperking niet afrekent op de kosten die ze voor hen moeten maken? Want ook ik kost meer dan mijn premie, ik kost ergens tussen de 3 en 4x zo veel en dan willen zorgverzekeraars je vaak al niet meer hebben. Laat staan als je 20 of misschien wel 80x meer kost dan je aan premie binnenbrengt?


Een slinger of assistent voor Robin Hood nodig?

Ieder weldenkend mens weet dat zorgverzekeraars niet in de rij staan voor mensen die meer kosten dan de premie. Daarom ben ik blij dat er een verzekeraar is die als een kleine David de grote reuzen de les leest. Een verzekeraar die het aandurft om zich als een Robin Hood uit te spreken VOOR de chronisch zieken en gehandicapten. De verzekeraar die mij a.s. maandag direct mag bellen als ik als bedrijfskundige en strategische denker/lobbyist een bijdrage kan leveren aan de strijd tegen de grote Goliath of misschien toch de sheriff van Nottingham die Zorgverzekeraars Nederland heet, want ik hou wel van een uitdaging! 



maandag 17 november 2014

Statusloos of zelfs stateloos?

Hoe vaak je deze knop ook indrukt...
Altijd maar achteraan moeten sluiten, dat is voor niemand leuk. Maar als je zoals ik een beperking hebt en geen status als Wajongere, dan is het helaas de bittere praktijk. Want solliciteren bij de Rijksoverheid, dat hoef je niet te proberen. Daar wijzen ze je af omdat je geen Wajong hebt, kwalificaties en ervaring te spijt. Zo gaat het ook met de nieuwe Participatiewet, de wet die alles moest veranderen op de arbeidsmarkt. Nou, er veranderd weinig voor de mensen zonder status en ja er komen wel toezeggingen, maar wat zijn die waard?

Dit klink voor mij als positief ingestelde persoonlijkheid erg negatief en dat realiseer ik me ten zeerste. Maar als het gaat om wat ik persoonlijk ervaar op de arbeidsmarkt, in wet en regelgeving is er weinig positiefs te melden. En dan ook een van de hoofdredenen om als ZZP’er te gaan werken. Maar ook daar wil de overheid de nodige extra wet- en regelgeving gaan opleggen om schijnzelfstandigheid aan te pakken. De vraag is wat blijft er over voor de mensen die net als ik geen status hebben, wel graag willen werken en maar moeten hopen op de gust van werkgevers en/of gemeenten……

Klijnsma belooft te monitoren

Afgelopen week beloofde Klijnsma wederom de doelgroep die buiten de Participatiewet valt te monitoren, maar wat valt er te monitoren van een groep die op papier niet bestaat. Was mijn reactie, Klijnsma zei ‘door de aanvraag van voorzieningen’ toen ik haar eraan herinnerde dat daarvoor wel eerst een baan moest worden gevonden bleef het stil. Want ja, een groep die op papier niet bestaat, die valt nu eenmaal niet te monitoren en dan kan je wel een mooie belofte doen, maar die snijdt dan geen hout.

Ook John Kerstens deed een duit in het zakje, “Er wordt, op mijn verzoek, gewerkt aan een 'gereedschapskist met standaard-instrumenten'.” De vraag is en blijft alleen, hoe wil men die beschikbaar stellen aan mensen die niet op papier bestaan. Aan mensen die, voor de gemeente die straks verantwoordelijk wordt, niets opleveren als ze werken, maar wel geld kosten om aan het werk te helpen. En dat terwijl er vele mensen zijn die zij moeten helpen en zwaar op het gemeentelijke budget drukken.
Het logische gevolg, wij blijven het kind van de rekening.

De werkgevers

Ik weet uit ervaring dat er werkgevers zijn die mij wel kansen willen bieden, helaas blijken die banen echter niet bepaald in de buurt. Voor mij, iemand met een uren-beperking, is dat erg lastig. Neem daarbij dat ik een gezin heb en daardoor niet zo sta te springen om te verhuizen, en je hebt een probleem. Ja, je kan zeggen dat maak je zelf, maar ik ben niet de hoofdkostwinner in ons gezin en dus kan er pas verhuisd worden als hij ook een andere baan heeft gevonden. Met alles wat hij al op zijn bordje heeft aan mantelzorg, nee die vraag ga ik hem niet stellen.

Voor een werkgever is het ook niet makkelijk om mij in dienst te nemen, er kan een No-Risck polis worden aangevraagd. Of die wordt gehonereerd, dat is maar de vraag. Wordt deze afgewezen, dan neemt een werkgever een ongelofelijk groot risico. Want als ik ziek wordt, moet de werkgever 2 jaar loon doorbetalen en loopt hij bij een negatieve beoordeling van de geboden re-integratie het risico op het betalen van een 3e jaar loon.
Dat is met iemand die niet zomaar te herplaatsen is een groot risico en het feit dat ik dit vertel, zal vele werkgevers misschien afschrikken. Toch ben ik de laatste jaren vrijwel niet ziek geweest, want ik ben niet vaak ziek. Maar hoe ga je dat uitleggen als je een chronische ziekte hebt?

Ik blijf boeven het maaiveld uitsteken,
tot het eindelijk lukt!

Opgeven?


Nee, opgeven dat doe ik niet. Zoals ik pas al zei in mijn blog over ZZP’er zijn met een beperking, “Strijdbaar tot het gaatje”. Want ik wil gewoon werken, en laat me echt niet door een paar Haagse regels in een verdomhoekje stoppen. Ik knok me eruit en stop pas als ik ook gewoon een eerlijke kans op de arbeidsmarkt krijg. 








vrijdag 26 september 2014

Zorgkosten op de mat

Durf jij die enveloppen nog open te maken? Je kent ze vast wel, die enveloppen van de zorgverzekeraar die je vertellen dat je weer moet betalen omdat je nog niet door je eigenrisico heen bent….. Ik moet bekennen dat die enveloppen voor mij vaak een hobbel zijn, het is elke 3 maanden weer een flinke hap uit ons budget en dan gaat dat alleen maar om de kosten voor je eigenrisico, dan heb ik het nog niet eens over al die kosten die ik nog zelf moet betalen omdat veel ook gewoon niet vergoed wordt!

Op zich vallen mijn kosten voor dit jaar (nog) wel mee, want ik zit nog niet aan de 1000 €, maar als ik daar de kosten bij tel die niet worden vergoed dan kom ik zeker op het dubbele uit. Hoewel ik moet bekennen dat ik daarvan ook een deel heb uitgesteld tot financieel betere tijden. Dat nog naast de kosten voor het eigenrisico en tot voor kort kreeg ik bijna 300 € per jaar Wtcg (Wet tegemoetkoming chronisch zieken en gehandicapten) en bijna 60 € aan tegemoetkoming eigenrisico. Dat waren 360 € die altijd erg welkom waren, die maakten dat we iets extra’s voor Sinterklaas konden kopen, konden sparen voor de vakantie en meer van dat soort zaken.

Niet zeuren

Veel mensen zullen zeggen, ja dan moet je niet zeuren hoor want je doet er iets extra’s van. Eigenlijk is dat dus niet zo, want gedurende het jaar ontvangen wij telkens weer zo’n enveloppe met een extra rekening voor het eigen risico tot de rek eruit is. Dat gaat uit ons gewone budget, soms zelfs van het vakantiegeld als het nodig is. Dus nee het is niet gek dat ik een gedeelte van de compenserende kosten voor mijn chronische oogaandoening terugstort in het gezinsbudget.

Daarbij is het eigenlijk ook gewoon normaal om dat te doen, want mijn gezin bestaat uit mantelzorgers, van een dochter die opzoek gaat naar spinnenwebben omdat ik ze niet zie. Een man die naast zijn fulltime baan de nodige zorgtaken op zich neemt, omdat mijn energiepeil aan het einde van de dag tot een 0 punt daalt, omdat kijken echt vermoeiender is dan velen denken! Naast de dingen die ik gewoonweg niet meer kan doen, ja daar hebben we hulp voor maar ook dat kost geld en is bij ons bepaald geen luxe maar noodzaak omdat ik moet werken omdat ik immers moet participeren.

Samen, tot de dood

Soms maak ik wel eens de grap, “je had met een ander moeten trouwen” mijn dochter zegt dan standaard “mam, dan had je mij niet gehad” en daar heeft ze groot gelijk in. En dat is ondanks alle dingen waar ze (on)gevraagd bij assisteert eigenlijk toch wel gaaf om te horen. Want zij heeft al op kleuterleeftijd geleerd om zelf het verkeer in te schatten omdat zij dat beter ziet dan ik met 1 oog.

Ja, de kosten lopen op en dat zullen ze in de komende jaren zeker gaan doen. Maar ik laat me niet uit de weg slaan, misschien moet ik maar meer gaan werken. Oh ja, dat ging dan net even niet omdat ik eerder minder zal kunnen werken door mijn progressieve oogziekte. Maar ach, we redden het wel weer misschien moeten we dochter maar vragen om een krantenwijk te nemen…….

Zo ver laat ik het niet komen


Nee dat laatste gaat mij te ver, want ik kies er nog liever voor om meer te gaan werken met alle negatieve gevolgen van dien dan mijn dochter te laten werken voor ons gezin. Het nadeel hiervan is dat mijn kosten voor zorg echter nog verder op gaan lopen, waarom omdat hoe meer problemen ik krijg hoe meer kosten ik moet gaan maken. Maar ach, het heet immers een participatiesamenleving!