Vrouwen zijn geen vissen, gehandicapten wel?

"Een quotum is voor vissen, niet voor vrouwen"

Vanmiddag was er grote wrevel merkbaar bij de opmerking van Jet Bussemaker gisteren, waarin zij pleitte voor een lijst met topvrouwen. Eigenlijk gewoon een quotum voor vrouwen in het top van het bedrijfsleven. Het bijzondere is dat dit vrouwenquotum duidelijk tot veel wrevel leidt, zowel bij vrouwen als bij de politiek, als bij de bedrijven zelf. Maar als een VVD Tweede Kamerlid Ockje Tellegen zegt “Een qoutum zijn voor vissen, niet voor vrouwen” op de zelfde dag dat de VVD instemt met een quotum voor arbeidsgehandicapten, zijn wij dan wel vissen?

Ik wil nergens zitten als een excuustruus, net als het VVD Kamerlid. Maar ik wil wel werken in een land waar de politiek blijkbaar alleen oplossingen ziet voor mensen met een beperking door een quotum. Waar het gebrek aan vrouwen in een toppositie alleen met lijstjes van Bussenmaker op te lossen zijn. Moet ik dan accepteren dat ik alleen kan werken als er een Quotumwet komt?

Niet gekozen

Niemand kiest voor een beperking, het is iets wat onderdeel van je leven als je ermee geboren wordt of op latere leeftijd mee wordt geconfronteerd. De meeste mensen met een beperking zoeken naar een weg in de maatschappij om toch hun eigen positie te veroveren. Proberen een studie te volgen, waar ze als ze deze met vele hobbels halen, toch niet mee aan de slag kunnen komen. Of door het nieuwe en het oude beleid van de regering tot de conclusie komen dat die opleiding hun juist in de weg staat.

Nemo was grappig, maar ik wil hem
niet zijn!

Want hoe kan het zijn in een land waar iedereen mee moet kunnen doen in een participatiesamenleving, een quotum voor vrouwen iets voor vissen is en voor arbeidsgehandicapten als noodzakelijk noodgreep wordt gezien. Wat mij hierin vooral teleurstelt is dat ik blijkbaar net zo weinig waard ben als een vis, ook al wil ik dan niet tussen de vissen in een quotum zitten.

Realiteit van de arbeidsmarkt

De arbeidsmarkt is geen makkelijke plek als je een beperking hebt, want solliciteren is telkens uitleggen waarom je iets niet kan lezen. Naar werkmarkten gaan is bemerken dat je de getoonde vacatures niet kan lezen. Dus moet vragen of er vacatures zijn en dan wederom uitleggen dat je ze niet kan lezen. Dus je kan er gewoon niet omheen, het is onderdeel van je leven of je nu werkt of niet.

Ik ben blij met mijn leven, zou graag een vaste baan hebben, maar verder is mijn leven leuk. Ik kan veel, heb veel mogelijkheden gerealiseerd om bijvoorbeeld toch te kunnen studeren en heb een leuk gezin. Maar wat ik wel jammer vind is dat de maatschappij mensen met een beperking volgens de politiek alleen met een quotum aan zal nemen. Dat is niet de realiteit, dat heb ik gemerkt tijdens een les aan HR studenten, zij zagen kansen voor SW’ers, voor hoger opgeleiden en alles daar tussenin met een beperking. Waarom, omdat zij van mij les hebben gekregen over de mogelijkheden die er zijn. Dus welke HBO/WO opleiding volgt en helpt mij de arbeidsmarkt veranderen?

Debat over de Quotumwet

Waar de Quotumwet eerst een voldongen feit leek als het ging om zowel de invulling als de totstandkoming. Is er nu wel degelijk een debat op stoom gekomen, van John Kerstens van de PvdA die (begrijpelijk) fel reageert op Aart van der Gaag in NRC, tot uiteraard diverse Wajongers die het liefste rotte eieren en tomaten naar PvdA en VVD willen gooien om de gekozen weg. Het debat vindt zowel zijn weg in de politiek, tussen de politiek en belanghebbenden en belanghebbenden onderling. De vraag is nu, waar gaan we heen…..

Het uitgangspunt van de PvdA is goed te begrijpen, zij hebben veel concessies moeten doen in de Participatiewet, concessies die hun achterban niet even breed kan waarderen en toch een logisch gevolg van de werking van de Nederlandse politiek. En eerlijk is eerlijk, ze hebben toch de Quotumwet naar de Kamer gekregen. Niet in de Participatiewet, maar wel verbonden met de Participatiewet en de uitwerkingen van het Sociaal Akkoord. We kunnen het eens of oneens zijn over de inhoud van het wetsvoorstel, het is een lang gekoesterde wens van de PvdA om een Quotum voor arbeidsgehandicapten aan werkgevers op te leggen.

Tegenstand

Het is dan ook begrijpelijk dat er vanuit werkgevers de nodige tegenstand is, want welke werkgever wil er nu nog meer regels dan dat er al zijn, met zoals door velen nu al ingecalculeerd simpelweg een belastingverhoging als het gaat om de bijbehorende boete voor arbeidsgehandicapten. En toch, er lijkt ook iets te veranderen gedurende dit debat er komt iets op gang, iets wat heet praten en langzaam bouwen aan inclusie. En daar heeft John Kerstens toch een belangrijk punt behaalt een punt waar ik hem zeker wel voor wil bedanken. Want of je het nu eens bent met zijn beleidswensen, of niet, de dreiging van de Quotumwet brengt het debat op gang. Werkgevers gaan aan de slag, soms zoals gewenst en soms juist niet, maar er gebeurt eindelijk iets…..

Inderdaad ik geloof niet in de smalle doelgroep van zwakste arbeidsgehandicapten die een lans moeten breken voor iedere arbeidsgehandicapte in het bedrijfsleven. Simpelweg omdat bij elke organisatieverandering een representatief geheel nodig is om draagvlak te creëren bij de organisatie, haar management en de mensen die de organisatie maken. Dat betekent mensen met handjes in de organisatie die draait op handjes en mensen met de knappe koppen voor de organisaties die op knappe koppen draaien. Dat is helaas niet het geval met de huidige doelgroep van de Quotumwet en daar valt dan zeker ook de nodige winst te behalen.

Vele wegen naar Rome

De werkgevers zitten in een lastig pakket als het gaat om de invulling van banen die er lang niet altijd zijn, als is het door de economische crisis of door de invulling van onze arbeidsmarkt en het type bedrijven wat we in Nederland hebben. Maar dan nog, er moet inderdaad iets veranderen. Het moet gaan om talenten en de waarde die iemand heeft voor een organisatie en niet de hoogste productiviteit. Maar waar het ook om moet gaan is dat bedrijven de ruimte krijgen om invulling te geven aan de arbeidsplekken voor de Quotumwet met een zo duurzaam mogelijk perspectief. En dat zijn banen voor mensen die aansluiten bij de werkzaamheden van de organisatie. Dan moet het niet gaan om hoeveel productie, maar om de mensen achter die productiviteit en ik denk dat John Kerstens het daar toch ook mee eens moet zijn. Hoewel we daar beiden een andere invulling aan geven……