Gratis geld bestaat niet!

Het blijft mijn intrigeren, de discussie rondom het basisinkomen. Zeker nu er diverse gemeenten aan het 'experimenteren' zijn met het basisinkomen, in een tijd waarin de overheid juist inzet op dwang en dreiging om mensen uit de Bijstand te krijgen. De reden dat ik juist zo positief sta tegenover deze initiatieven ligt dieper dan alleen het idee dat dwang ineffectief is. De basis ligt veel dieper, en daar wil ik vandaag eens op ingaan. 

De stap naar werk

Als je lange tijd naast de maatschappij hebt gestaan, en dan vooral in het kader van betaalde arbeid, is het lastig om een positie te veroveren op de arbeidsmarkt. Mensen beschikken niet over het juiste netwerk, opleidingen zijn verouderd en veelal spelen er nog andere sociale of fysieke problemen op de achtergrond, die de arbeidsmarktintegratie bemoeilijken. Het dwingen van deze mensen, op laste van het verlagen van de uitkering, het afdwingen van werk als tegenprestatie of anderszins, blijkt keer op keer niet de oplossing te zijn.

De stap naar werk wordt inderdaad ingegeven door maatschappelijke activiteiten, mensen moeten ergens een 'begin' kunnen vinden. Ergens moeten zij kunnen bouwen aan het benodigde netwerk, aansluitend bij hun kunnen, interesses en vooral ook vaardigheden. Dit begint vaak met vrijwilligerswerk, binnen een organisatie die aansluit bij de mindset van mensen. En daar heb je gelijk een punt te pakken, laat je een universitair docent de straat vegen dan komt hij niet in aanraking met het juiste netwerk. Kan hij aan de slag in de plaatselijke bieb of bijvoorbeeld als huiswerkbegeleider, dan komt iemand langzaamaan in aanraking met de juiste mensen die hem/haar weer op weg kunnen brengen naar een betaalde baan.

Geld als pressiemiddel

Mensen in een uitkering hebben niet veel te besteden, en ja het klopt dat mensen met een middeninkomen ook niet veel meer te besteden hebben, en dat maakt de stap naar betaald werk natuurlijk niet aantrekkelijker. Toch is dat mijns inziens niet het grootste probleem, want waar het probleem juist zit is het vinden van de juiste mensen die je kunnen helpen, mensen die je potentieel zien en daarmee de weg naar een betaalde baan kunnen vergemakkelijken. 

Door mensen te stimuleren om te werken, zoals met het basisinkomen, ook een paar uur met behoud van uitkering, biedt de kans om langzaamaan te bouwen naar een volledige terugkeer in de maatschappij. Mensen krijgen een hoger inkomen om vervolgens dit in te zetten om hun netwerk uit te breiden, zich bij te laten scholen, etc. om de positie op de arbeidsmarkt te verbeteren. Mensen een kans bieden, begint met de ruimte om ook die kansen te kunnen grijpen en als je op 900 euro netto rond moet komen, dan is dat eigenlijk onvoldoende om een volwaardige positie in de maatschappij te kunnen veroveren.

Participatie

Meedoen, ofwel participeren, begint met een volwaardig gevoel hebben. Mensen die lang aan de kant hebben gestaan voelen zich vaak 'nutteloos' omdat de maatschappij niet naar ze omkijkt, omdat ze worden weggezet als profiteurs, etc. Deze mensen activeren lukt alleen door mensen hun eigenwaarde terug te geven, mensen te activeren door te beroepen op de talenten die zij hebben en waarmee de maatschappij in zijn geheel beter van wordt.

Natuurlijk zijn er de mensen die echt niet willen, deze mensen moeten uiteraard ook worden aangesproken op hun gedrag. Maar voordat we roepen dat het basisinkomen een hangmat is, is het misschien ook goed om te kijken naar de effecten van het huidige beleid. Want door mensen bij voorbaat als profiteurs weg te zetten, creëren we een kloof tussen de mensen bij wie 'alles meezit' en de mensen die ergens zijn vastgelopen in de maatschappij. Een uitkering is namelijk geen hangmat, het is een noodzakelijk kwaad voor mensen die ergens vastlopen en in onze op geld gerichte, geïndividualiseerde maatschappij toch te kunnen overleven.

Vrouwen zijn geen vissen, gehandicapten wel?

"Een quotum is voor vissen, niet voor vrouwen"

Vanmiddag was er grote wrevel merkbaar bij de opmerking van Jet Bussemaker gisteren, waarin zij pleitte voor een lijst met topvrouwen. Eigenlijk gewoon een quotum voor vrouwen in het top van het bedrijfsleven. Het bijzondere is dat dit vrouwenquotum duidelijk tot veel wrevel leidt, zowel bij vrouwen als bij de politiek, als bij de bedrijven zelf. Maar als een VVD Tweede Kamerlid Ockje Tellegen zegt “Een qoutum zijn voor vissen, niet voor vrouwen” op de zelfde dag dat de VVD instemt met een quotum voor arbeidsgehandicapten, zijn wij dan wel vissen?

Ik wil nergens zitten als een excuustruus, net als het VVD Kamerlid. Maar ik wil wel werken in een land waar de politiek blijkbaar alleen oplossingen ziet voor mensen met een beperking door een quotum. Waar het gebrek aan vrouwen in een toppositie alleen met lijstjes van Bussenmaker op te lossen zijn. Moet ik dan accepteren dat ik alleen kan werken als er een Quotumwet komt?

Niet gekozen

Niemand kiest voor een beperking, het is iets wat onderdeel van je leven als je ermee geboren wordt of op latere leeftijd mee wordt geconfronteerd. De meeste mensen met een beperking zoeken naar een weg in de maatschappij om toch hun eigen positie te veroveren. Proberen een studie te volgen, waar ze als ze deze met vele hobbels halen, toch niet mee aan de slag kunnen komen. Of door het nieuwe en het oude beleid van de regering tot de conclusie komen dat die opleiding hun juist in de weg staat.

Nemo was grappig, maar ik wil hem
niet zijn!

Want hoe kan het zijn in een land waar iedereen mee moet kunnen doen in een participatiesamenleving, een quotum voor vrouwen iets voor vissen is en voor arbeidsgehandicapten als noodzakelijk noodgreep wordt gezien. Wat mij hierin vooral teleurstelt is dat ik blijkbaar net zo weinig waard ben als een vis, ook al wil ik dan niet tussen de vissen in een quotum zitten.

Realiteit van de arbeidsmarkt

De arbeidsmarkt is geen makkelijke plek als je een beperking hebt, want solliciteren is telkens uitleggen waarom je iets niet kan lezen. Naar werkmarkten gaan is bemerken dat je de getoonde vacatures niet kan lezen. Dus moet vragen of er vacatures zijn en dan wederom uitleggen dat je ze niet kan lezen. Dus je kan er gewoon niet omheen, het is onderdeel van je leven of je nu werkt of niet.

Ik ben blij met mijn leven, zou graag een vaste baan hebben, maar verder is mijn leven leuk. Ik kan veel, heb veel mogelijkheden gerealiseerd om bijvoorbeeld toch te kunnen studeren en heb een leuk gezin. Maar wat ik wel jammer vind is dat de maatschappij mensen met een beperking volgens de politiek alleen met een quotum aan zal nemen. Dat is niet de realiteit, dat heb ik gemerkt tijdens een les aan HR studenten, zij zagen kansen voor SW’ers, voor hoger opgeleiden en alles daar tussenin met een beperking. Waarom, omdat zij van mij les hebben gekregen over de mogelijkheden die er zijn. Dus welke HBO/WO opleiding volgt en helpt mij de arbeidsmarkt veranderen?