Niet met dank aan Klijnsma

Ik heb er al vaak over geschreven, de problemen die mensen ervaren op de arbeidsmarkt door de invoering van de Participatiewet. Want er verschijnen steeds meer vacatures voor mensen uit de doelgroep Participatiewet en/of Wajong, maar voor de mensen die daar buiten vallen is dat een groot probleem. Waar je voorheen tegen de Wajongvacatures opliep, loop je nu tegen de huidige 100.000 banen op. 

Het werkt enorm frustrerend, mensen met een beperking die ten eerste uit moeten leggen dat zij een beperking hebben en daardoor enige aanpassingen op de werkplek nodig hebben. Om vervolgens uit te moeten leggen aan de potentiële werkgever dat jij net niet meetelt met de doelgroep die zij volgens de afspraken in het Sociaal Akkoord binnen moeten halen. Ja, het voelt soms als een eindeloze draaikolk waar je simpelweg niet meer uit kan komen.

Goed om te weten

Toch zijn er zeker ook werkgevers die inclusief-talent boven de 100.000 doelstelling plaatsen. Dit zijn bedrijven die de voorkeur geven aan goede kandidaten met potentieel, die mu misschien niet meetellen of tijdelijk meetellen omdat ze nu in de Wajong zitten en er straks buiten gaan vallen door hun vaardigheden en daarmee verdiencapaciteiten. Dit zijn de bedrijven die bredere doelstellingen hebben, en daarop aansluitend kiezen om verder te kijken. Welke bedrijven dit zijn, dat is niet standaard vast te stellen omdat het enerzijds grote multinationals zijn, maar anderzijds ook juist de multinationals die alleen binnen de doelgroep 100.000 banen selecteren. Net als dat er binnen het MKB bedrijven zijn die ondanks hun beperkte slagruimte kiezen voor kwaliteit boven de 100.000 en daarmee het risico nemen op een boete. 

Inclusie als doel

Het blijft een vreemde constatering, dat als de overheid inclusie als einddoelstelling heeft voor het inzetten op de 100.000 banen, dat de bedrijven die gaan voor echt inclusief ondernemerschap hiermee de kans op een boete lopen. Dat bedrijven die juist bijdragen aan de inclusieve arbeidsmarkt worden gestraft voor hun brede personeelsbeleid, dat de bedrijven van wie staatssecretaris Klijnsma zegt 'dit zijn de voorbeelden' juist de bedrijven zijn die niet specifiek focussen op de 100.000 banen.

Klijnsma heeft tegen mij ook meermaals gezegd, 'als je goed opgeleid bent vindt je gewoon een baan'  en ja als je lang blijft aanhouden dan vindt je die baan ook wel. Dat heb ik dan uiteindelijk wel bewezen, hoewel ik daarbij wel iets moet bekennen. Ik had het goede, zorgvuldig opgebouwde, netwerk waardoor ik op de radar opdook. En natuurlijk het geluk dat ik precies de kwaliteiten had die werden gezocht, maar dat is logisch. Immers, ik wil alleen een baan omdat ik binnen de functie pas en niet omdat ik een beperking heb en daarmee een mooi sierpoppetje ben voor de buitenwacht.

De aanhouder wint

Natuurlijk is het zo, als je eindeloos blijft solliciteren (bijna 8 jaar) dan kom je er wel een keertje tussen. Als je de juiste mensen leert kennen doordat je intussen actief bent als zzp'er en bovendien deelneemt in het politieke debat, dan ga je opvallen en komt er zeker een keer een kans op een baan. Maar dat is niet voor iedereen weggelegd, want het kost veel tijd, energie en vooral ook geld. Want als ik kijk naar wat ik erin heb moeten investeren en dat zonder ooit een uitkering te ontvangen, snap ik dat mensen de hoop opgeven en de bui afwachten. 

Bijschrift toevoegen

Maar toch, ik wil je adviseren om niet op te geven, te blijven investeren in jezelf en in je netwerk. Want Klijnsma heeft ongelijk als ze zegt dat een goede opleiding voldoende is, maar ze heeft wel gelijk als het gaat om niet opgeven. Hoewel ze duidelijk weinig inzicht heeft in hoeveel energie dat kost en de noodzaak van financiering van aanpassingen en voorzieningen zodat mensen zonder status ook gewoon aan het werk komen. Tot die tijd, investeer in jezelf en onderzoek welke werkgevers open staan voor echt inclusief ondernemen, je kunnen voorzien van de juiste aanpassingen en om vervolgens je talenten te laten spreken! 

Een handicap is niet zwart/wit!

Ik heb er al vaak iets over gezegd, zo niet nog vaker over geschreven op Twitter of in mijn blogs. Het onderscheid tussen Wajongeren en tussen andere jonggehandicapten die buiten de Wajong en nu Participatiewet vallen. Het verschil is groot, waar de een het recht op ondersteuning en voorzieningen heeft, heeft de ander dat niet. Waar de een het recht op een participatiebaan heeft, heeft de ander dat niet. Eigenlijk is het gewoonweg discriminatie en druist het compleet in tegen het VN Verdrag voor de rechten van mensen met een handicap.

En toch, de overheid stimuleert deze discriminatie, eigenlijk draagt het zelfs deze discriminatie uit in haar beleid. De invoering van de nieuwe sociale zekerheid voor jonggehandicapten moest hier een eind aan maken, maar nee het werd zelfs nog erger toen de WWNV de Participatiewet werd. Want waar in de WWNV de rechten van jonggehandicapten zonder status waren opgenomen in de wet, laat de Participatiewet dit aan de gemeenten met te weinig budget, en daarom zijn er veel gemeenten die hier dus geen afspraken over hebben gemaakt.

College van de mensenrechten

Steeds vaker begin ik me af te vragen of dit beleid niet getoetst moet worden, en dan niet zoals de overheid zegt het effect te zullen meten van een groep die ze niet in de statistieken hebben zitten. Maar het voorleggen aan het College voor de Rechten van de Mens en hen onafhankelijk te laten onderzoeken of dit beleid wel strookt met de gelijke rechten?

Want waar Wajongers nogal eens geneigd zijn om te zeggen, ‘wees blij dat je geen Wajong en bijbehorende ondersteuning nodig hebt’ is dat nogal zwart wit gedacht. Want is het eerlijk dat de ene dove wel in de Wajong zit en de ander niet? Is het eerlijk dat de ene slechtziende wel in de Wajong zit en de ander niet? Is het eerlijk dat de ene autist wel in de Wajong zit en de ander niet? Het bepaald in het huidige landschap namelijk wel of je een passende baan kan vinden en de benodigde voorzieningen kan krijgen.

Vraag het aan Klijnsma

Dat was het advies wat ik vandaag weer eens kreeg, nou eerlijk gezegd krijg ik steeds vaker het idee dat het Klijnsma geen bal kan schelen. Want als je haar vraagt waarom je als arbeidsgehandicapte zonder status geen gelijke rechten op werk krijgt. Dan zegt ze simpelweg ‘het is mij toch ook gelukt’ alsof daarmee de kous af zou zijn. Nee, het is niet zo simpel als dat het lijkt.

Enerzijds ben ik dolblij dat ik geen Wajong heb, want blijkbaar wordt je daar gemakzuchtig van. Je accepteert je lot als afgeschreven en gaat door met je leven. Komt de overheid met een nieuw plan dan klim je in de hoogste boom en zet de vakbond op stelten. En ja, dan moet je herkeuren maar uiteindelijk hou je wel die kans op die baan en dus is solliciteren al een stuk makkelijker.

Zo zwart/wit is het niet

Kijk verder dan je eigen puzzelstukje,
heb oog voor de ander!

Hoeveel mensen zouden dit (voorgaande) stigmatiserend vinden? Ik denk dat veel Wajongers op hun achterste benen zouden gaan staan. Maar waarom oordelen Wajongers dan wel zo hard over NUGgers met een handicap die net zo graag aan de slag willen maar niet de gelijke rechten hebben? In het eerste ben ik heel eerlijk, want ik ben blij dat ik geen labeltje (Wajong) heb, maar waar ik wel van baal is dat ik geen gelijke rechten op voorzieningen schijn te hebben terwijl ik bij ‘gebrek’ aan uitkering toch wel degelijk de noodzaak tot het zoeken, hebben, houden van een baan heb, omdat er simpelweg ergens geld vandaan moet komen.

Eigenlijk zou dit al moeten laten zien dat ik het heel vervelend vind voor iedereen die zijn Wajonguitkering dreigt te verliezen omdat hij/zij een werkende partner of ouder heeft met een inkomen. Maar anderzijds mogen jullie ook best eens begrijpen dat je daarmee op gelijke voet komt te staan met al die andere mensen met een beperking die ook gewoon hun eigen boontjes moeten doppen. Het voordeel dat je hebt, je hebt voorrang op werk en houdt recht op voorzieningen, dus wees blij met wat je hebt en kijk a.j.b. ook eens naar wat een ander niet heeft!

 

De 6e alinea van deze blog bevat een sarcastische weergave van allerlei vooroordelen over Wajongeren. Welke dus NIET mijn persoonljke mening zijn.

De Quotumwet een zegen of verdringing?

Aanstaande dinsdag komt de Quotumwet in stemming in de Eerste Kamer, deze wet is het vervolg op de Participatiewet en de afspraak baangarantie die binnen de SER zijn gemaakt. Net als bij de Participatiewet geldt ook voor de Quotumwet dat deze de nodige negatieve effecten met zich mee zal brengen. Want het amendement, wat de wet breder toegankelijk moet maken, is maar beperkt inzetbaar als het gaat om die verbreding.

De verbreding lijkt een mooi effect op te leveren, maar met enkele duizenden die dan toch mee zullen tellen, gaan we er niet komen. Er zijn alleen al 1,5 miljoen doven en slechthorenden, 75.000 blinden, 400.000 slechtzienden, 4,3 miljoen chronisch zieken en ga zo nog maar even door. Het is dan ook niet voor niets dat de Bijstand naar schatting voor ruim 60% uit mensen met een beperking bestaat. En dan is die alleen nog maar toegankelijk voor mensen die geen werkende partner hebben.

1,3 miljoen

Dit zijn volgens de cijfers van het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid het aantal arbeidsgehandicapten op de arbeidsmarkt. Zoals u kunt lezen, dit lijkt vreemd met bovenstaande cijfers, hoe dat kan? Volgens Inclusie Nederland zijn er dus 2,3 miljoen mensen met een handicap in de arbeidsmatige leeftijd van 20 tot 64 jaar. Ruim een derde van deze groep heeft een lichte beperking en volgens het ministerie is een beperking van minder dan 30% arbeidsongeschiktheid niet voldoende om een status te krijgen, voor de WIA ligt dit zelfs op 35% en dus is het aantal uitkeringen relatief laag.

Uiteraard is dat mooi, het probleem is echter dat dit niet betekent dat deze mensen dan ook een baan vinden. Een deel gaat freelancen, een deel vindt met pijn en moeite een baan en een nog groter deel is afhankelijk van familie of een partner die wel werkt. Kortom, geen kans om echt op eigen benen te staan en dat was net het doel van de nieuwe sociale zekerheid. Iederen de kans geven op eigen benen te staan.

Discriminatie

Afgelopen week was er veel te doen rondom discriminatie van allochtonen op de arbeidsmarkt, en de gevolgen hiervan. Vooral de maatschappelijke uitsluiting die hierbij komt kijken. Maar hoort u als Eerste Kamerlid de Tweede Kamer of minister over discriminatie en uitsluiting van arbeidsgehandicapten? Ja, wel als het gaat om bijna een kwart miljoen Wajongers en WSW'ers die niet aan de slag komen, dan wil deze of gene het woord discriminatie nog wel eens in de mond nemen.

Maar niet als het gaat om de NUGgers, mensen die er alles aan doen om een baan te vinden en keer op keer aan de zijlijn blijven staan. En nee, dat ligt echt niet aan kwaliteiten, dat zal vrijwel elke werkgever of opdrachtgever bevestigen. Nee het is omdat een NUGger met een beperking een potentieel risico is als het gaat om kosten voor ziekte, uitval en de kosten voor voorzieningen die veel gemeenten voor NUGgers dus niet in de verordening hebben opgenomen

De Quotumwet zal bijdragen aan nog meer discriminatie, want werkgevers willen geen risico nemen en dus kiezen ze liever voor iemand die meetelt en een NoRiks polis krijgt. Misschien wel terecht als het gaat om het voorkomen van boetes, maar wel pervers als het gaat om discriminatie, eerlijke kansen en de gewenste inclusieve arbeidsmarkt. 

Vrouwen zijn geen vissen, gehandicapten wel?

"Een quotum is voor vissen, niet voor vrouwen"

Vanmiddag was er grote wrevel merkbaar bij de opmerking van Jet Bussemaker gisteren, waarin zij pleitte voor een lijst met topvrouwen. Eigenlijk gewoon een quotum voor vrouwen in het top van het bedrijfsleven. Het bijzondere is dat dit vrouwenquotum duidelijk tot veel wrevel leidt, zowel bij vrouwen als bij de politiek, als bij de bedrijven zelf. Maar als een VVD Tweede Kamerlid Ockje Tellegen zegt “Een qoutum zijn voor vissen, niet voor vrouwen” op de zelfde dag dat de VVD instemt met een quotum voor arbeidsgehandicapten, zijn wij dan wel vissen?

Ik wil nergens zitten als een excuustruus, net als het VVD Kamerlid. Maar ik wil wel werken in een land waar de politiek blijkbaar alleen oplossingen ziet voor mensen met een beperking door een quotum. Waar het gebrek aan vrouwen in een toppositie alleen met lijstjes van Bussenmaker op te lossen zijn. Moet ik dan accepteren dat ik alleen kan werken als er een Quotumwet komt?

Niet gekozen

Niemand kiest voor een beperking, het is iets wat onderdeel van je leven als je ermee geboren wordt of op latere leeftijd mee wordt geconfronteerd. De meeste mensen met een beperking zoeken naar een weg in de maatschappij om toch hun eigen positie te veroveren. Proberen een studie te volgen, waar ze als ze deze met vele hobbels halen, toch niet mee aan de slag kunnen komen. Of door het nieuwe en het oude beleid van de regering tot de conclusie komen dat die opleiding hun juist in de weg staat.

Nemo was grappig, maar ik wil hem
niet zijn!

Want hoe kan het zijn in een land waar iedereen mee moet kunnen doen in een participatiesamenleving, een quotum voor vrouwen iets voor vissen is en voor arbeidsgehandicapten als noodzakelijk noodgreep wordt gezien. Wat mij hierin vooral teleurstelt is dat ik blijkbaar net zo weinig waard ben als een vis, ook al wil ik dan niet tussen de vissen in een quotum zitten.

Realiteit van de arbeidsmarkt

De arbeidsmarkt is geen makkelijke plek als je een beperking hebt, want solliciteren is telkens uitleggen waarom je iets niet kan lezen. Naar werkmarkten gaan is bemerken dat je de getoonde vacatures niet kan lezen. Dus moet vragen of er vacatures zijn en dan wederom uitleggen dat je ze niet kan lezen. Dus je kan er gewoon niet omheen, het is onderdeel van je leven of je nu werkt of niet.

Ik ben blij met mijn leven, zou graag een vaste baan hebben, maar verder is mijn leven leuk. Ik kan veel, heb veel mogelijkheden gerealiseerd om bijvoorbeeld toch te kunnen studeren en heb een leuk gezin. Maar wat ik wel jammer vind is dat de maatschappij mensen met een beperking volgens de politiek alleen met een quotum aan zal nemen. Dat is niet de realiteit, dat heb ik gemerkt tijdens een les aan HR studenten, zij zagen kansen voor SW’ers, voor hoger opgeleiden en alles daar tussenin met een beperking. Waarom, omdat zij van mij les hebben gekregen over de mogelijkheden die er zijn. Dus welke HBO/WO opleiding volgt en helpt mij de arbeidsmarkt veranderen?

Statusloos of zelfs stateloos?

Hoe vaak je deze knop ook indrukt...

Altijd maar achteraan moeten sluiten, dat is voor niemand leuk. Maar als je zoals ik een beperking hebt en geen status als Wajongere, dan is het helaas de bittere praktijk. Want solliciteren bij de Rijksoverheid, dat hoef je niet te proberen. Daar wijzen ze je af omdat je geen Wajong hebt, kwalificaties en ervaring te spijt. Zo gaat het ook met de nieuwe Participatiewet, de wet die alles moest veranderen op de arbeidsmarkt. Nou, er veranderd weinig voor de mensen zonder status en ja er komen wel toezeggingen, maar wat zijn die waard?

Dit klink voor mij als positief ingestelde persoonlijkheid erg negatief en dat realiseer ik me ten zeerste. Maar als het gaat om wat ik persoonlijk ervaar op de arbeidsmarkt, in wet en regelgeving is er weinig positiefs te melden. En dan ook een van de hoofdredenen om als ZZP’er te gaan werken. Maar ook daar wil de overheid de nodige extra wet- en regelgeving gaan opleggen om schijnzelfstandigheid aan te pakken. De vraag is wat blijft er over voor de mensen die net als ik geen status hebben, wel graag willen werken en maar moeten hopen op de gust van werkgevers en/of gemeenten……

Klijnsma belooft te monitoren

Afgelopen week beloofde Klijnsma wederom de doelgroep die buiten de Participatiewet valt te monitoren, maar wat valt er te monitoren van een groep die op papier niet bestaat. Was mijn reactie, Klijnsma zei ‘door de aanvraag van voorzieningen’ toen ik haar eraan herinnerde dat daarvoor wel eerst een baan moest worden gevonden bleef het stil. Want ja, een groep die op papier niet bestaat, die valt nu eenmaal niet te monitoren en dan kan je wel een mooie belofte doen, maar die snijdt dan geen hout.

Ook John Kerstens deed een duit in het zakje, “Er wordt, op mijn verzoek, gewerkt aan een 'gereedschapskist met standaard-instrumenten'.” De vraag is en blijft alleen, hoe wil men die beschikbaar stellen aan mensen die niet op papier bestaan. Aan mensen die, voor de gemeente die straks verantwoordelijk wordt, niets opleveren als ze werken, maar wel geld kosten om aan het werk te helpen. En dat terwijl er vele mensen zijn die zij moeten helpen en zwaar op het gemeentelijke budget drukken.

Het logische gevolg, wij blijven het kind van de rekening.

De werkgevers

Ik weet uit ervaring dat er werkgevers zijn die mij wel kansen willen bieden, helaas blijken die banen echter niet bepaald in de buurt. Voor mij, iemand met een uren-beperking, is dat erg lastig. Neem daarbij dat ik een gezin heb en daardoor niet zo sta te springen om te verhuizen, en je hebt een probleem. Ja, je kan zeggen dat maak je zelf, maar ik ben niet de hoofdkostwinner in ons gezin en dus kan er pas verhuisd worden als hij ook een andere baan heeft gevonden. Met alles wat hij al op zijn bordje heeft aan mantelzorg, nee die vraag ga ik hem niet stellen.

Voor een werkgever is het ook niet makkelijk om mij in dienst te nemen, er kan een No-Risck polis worden aangevraagd. Of die wordt gehonereerd, dat is maar de vraag. Wordt deze afgewezen, dan neemt een werkgever een ongelofelijk groot risico. Want als ik ziek wordt, moet de werkgever 2 jaar loon doorbetalen en loopt hij bij een negatieve beoordeling van de geboden re-integratie het risico op het betalen van een 3^e jaar loon.

Dat is met iemand die niet zomaar te herplaatsen is een groot risico en het feit dat ik dit vertel, zal vele werkgevers misschien afschrikken. Toch ben ik de laatste jaren vrijwel niet ziek geweest, want ik ben niet vaak ziek. Maar hoe ga je dat uitleggen als je een chronische ziekte hebt?

Ik blijf boeven het maaiveld uitsteken,
tot het eindelijk lukt!

Opgeven?

Nee, opgeven dat doe ik niet. Zoals ik pas al zei in mijn blog over ZZP’er zijn met een beperking, “Strijdbaar tot het gaatje”. Want ik wil gewoon werken, en laat me echt niet door een paar Haagse regels in een verdomhoekje stoppen. Ik knok me eruit en stop pas als ik ook gewoon een eerlijke kans op de arbeidsmarkt krijg. 

Nieuwe schoenen

Veel mensen denken er niet zonder meer bij na, maar de Wtcg had echt wel een functie. En nu zal je als lezer vast denken, wat heeft de Wtcg te maken met nieuwe schoenen? Nou dat wil ik graag uitleggen, want als visueel gehandicapte hebben mijn schoenen nogal eens te lijden onder mijn beperking. En daarom benut ik mijn Wtcg niet alleen voor mijn extra zorgkosten, maar is het altijd mijn moment om nieuwe schoenen te kopen, nou ja dit jaar niet dan, want er kwam nog een rekening voor het eigen risico binnen……

Voor velen geen probleem, voor mij meer dan eens een
obstakel!

Iedereen kent ze wel, stoeprandjes, trappen, drempels en meer van dat soort obstakels waar je vast zonder er bij stil te staan gewoon voorbij, overheen of langs loopt. Echter voor mij leveren ze nogal eens een aanvaring op, want niet alle trappen hebben een gelijke afstand tussen de treden en stoeprandjes willen ook nog wel eens net even wat hoger zijn dan anders. Dit levert, zoals je misschien zal begrijpen, nog weleens de nodige botsingen op tussen mijn schoenen en een dergelijk obstakel. Want ik zie namelijk vrijwel geen diepte omdat ik met 1 oog maar 5% zie en dat is in het kader van diepte niet echt veel.

Dat loopt aardig op

Naast mijn zorgkosten, die standaard betekenen dat ik door mijn eigen risico heen ga (waar de 'kleine' compendatie ook verdween), heb ik dus ook kosten voor zaken als schoenen die sneller slijten door de nodige botsingen met obstakels als stoepranden, trappen en andere ophogingen in het dagelijkse straatbeeld. Evenals dat mijn brillen lang niet allemaal vergoed worden, dus die komen er ook nog bij.

Mijn kosten lopen dus aardig op, en dan heb ik het nog niet eens over kosten voor het huishouden omdat de combinatie werk en gezin toch ergens opgevangen moet worden. Al met al, zijn het vele kleine dingen bij elkaar.

Het was dan altijd fijn om te weten dat je aan het eind van het jaar nog een extra’tje in de vorm van de Wtcg had, deze Wet tegemoetkoming chronisch zieken en gehandicapten was juist bedoeld voor deze extra kosten. Van iemand in een rolstoel bij wie jassen sneller slijten doordat ze nogal eens tussen wielen komen of dergelijke, tot in mijn geval mijn schoenen die te lijden hebben onder mijn toch beperkte zicht. Het is gewoon iets waarmee je kan leven, maar wat wel flinke kosten met zich meebrengt.

De gemeente aan zet

De Wtcg komt te vervallen, dit betekent dat je afhankelijk wordt van de gemeente als het gaat om tegemoetkoming in kosten die je maakt door je beperking. De vraag is of mijn gemeente mij wel iets gaat toekennen, want ik heb natuurlijk een inkomen en ben geen minima, naar wie natuurlijk ook geld moet gaan. Maar is het onterecht dat ik hoop, dat ik nog steeds een kleine tegemoetkoming in mijn extra te maken kosten kan krijgen van mijn gemeente?

Leven met een beperking kost
geld, participeren met een
beperking kost zo mogelijk
nog meer!

Daarom roep ik elke gemeente op om hier goed over na te denken, want zorgkosten zijn meer dan alleen de praktische zorg of het standaard door je eigen risico heen schuimen, het gaat ook om aanpassingen die je zelf aanschaft of een kleine compensatie voor de extra kosten die je maakt door je beperking. Of het nu gaat om schoenen voor bijv. visueel gehandicapten, jassen voor the people on wheels of extra huishoudelijke hulp voor dat gezin met een chronisch ziek kind. Een goed inkomen compenseert echt niet alle te maken kosten en wij willen onze gezinsleden niet verder belasten dan wij al moeten, omdat zij onze mantelzorgers zijn!

Zorgkosten op de mat

Durf jij die enveloppen nog open te maken? Je kent ze vast wel, die enveloppen van de zorgverzekeraar die je vertellen dat je weer moet betalen omdat je nog niet door je eigenrisico heen bent….. Ik moet bekennen dat die enveloppen voor mij vaak een hobbel zijn, het is elke 3 maanden weer een flinke hap uit ons budget en dan gaat dat alleen maar om de kosten voor je eigenrisico, dan heb ik het nog niet eens over al die kosten die ik nog zelf moet betalen omdat veel ook gewoon niet vergoed wordt!

Op zich vallen mijn kosten voor dit jaar (nog) wel mee, want ik zit nog niet aan de 1000 €, maar als ik daar de kosten bij tel die niet worden vergoed dan kom ik zeker op het dubbele uit. Hoewel ik moet bekennen dat ik daarvan ook een deel heb uitgesteld tot financieel betere tijden. Dat nog naast de kosten voor het eigenrisico en tot voor kort kreeg ik bijna 300 € per jaar Wtcg (Wet tegemoetkoming chronisch zieken en gehandicapten) en bijna 60 € aan tegemoetkoming eigenrisico. Dat waren 360 € die altijd erg welkom waren, die maakten dat we iets extra’s voor Sinterklaas konden kopen, konden sparen voor de vakantie en meer van dat soort zaken.

Niet zeuren

Veel mensen zullen zeggen, ja dan moet je niet zeuren hoor want je doet er iets extra’s van. Eigenlijk is dat dus niet zo, want gedurende het jaar ontvangen wij telkens weer zo’n enveloppe met een extra rekening voor het eigen risico tot de rek eruit is. Dat gaat uit ons gewone budget, soms zelfs van het vakantiegeld als het nodig is. Dus nee het is niet gek dat ik een gedeelte van de compenserende kosten voor mijn chronische oogaandoening terugstort in het gezinsbudget.

Daarbij is het eigenlijk ook gewoon normaal om dat te doen, want mijn gezin bestaat uit mantelzorgers, van een dochter die opzoek gaat naar spinnenwebben omdat ik ze niet zie. Een man die naast zijn fulltime baan de nodige zorgtaken op zich neemt, omdat mijn energiepeil aan het einde van de dag tot een 0 punt daalt, omdat kijken echt vermoeiender is dan velen denken! Naast de dingen die ik gewoonweg niet meer kan doen, ja daar hebben we hulp voor maar ook dat kost geld en is bij ons bepaald geen luxe maar noodzaak omdat ik moet werken omdat ik immers moet participeren.

Samen, tot de dood

Soms maak ik wel eens de grap, “je had met een ander moeten trouwen” mijn dochter zegt dan standaard “mam, dan had je mij niet gehad” en daar heeft ze groot gelijk in. En dat is ondanks alle dingen waar ze (on)gevraagd bij assisteert eigenlijk toch wel gaaf om te horen. Want zij heeft al op kleuterleeftijd geleerd om zelf het verkeer in te schatten omdat zij dat beter ziet dan ik met 1 oog.

Ja, de kosten lopen op en dat zullen ze in de komende jaren zeker gaan doen. Maar ik laat me niet uit de weg slaan, misschien moet ik maar meer gaan werken. Oh ja, dat ging dan net even niet omdat ik eerder minder zal kunnen werken door mijn progressieve oogziekte. Maar ach, we redden het wel weer misschien moeten we dochter maar vragen om een krantenwijk te nemen…….

Zo ver laat ik het niet komen

Nee dat laatste gaat mij te ver, want ik kies er nog liever voor om meer te gaan werken met alle negatieve gevolgen van dien dan mijn dochter te laten werken voor ons gezin. Het nadeel hiervan is dat mijn kosten voor zorg echter nog verder op gaan lopen, waarom omdat hoe meer problemen ik krijg hoe meer kosten ik moet gaan maken. Maar ach, het heet immers een participatiesamenleving!

Van Wajong naar werk (3)

Waar ben jij goed in, wat is je kracht en waarmee kan jij je onderscheiden op de arbeidsmarkt? Dat is een belangrijke vraag als je gaat solliciteren, vooral als je op andere vlakken op een achterstand staat is die vraag essentieel. Door jou sterke punten optimaal te benutten kan je je onderscheiden op de arbeidsmarkt en tussen al die anderen opvallen en in gesprek komen met werkgevers. Dit kan zelfs maken dat je handicap niet in je nadeel, maar juist in je voordeel kan werken.

Voor iedereen is het belangrijk om te weten waar je goed in bent, hoe je je kan onderscheiden van al die andere sollicitanten. Dit kan op vele manieren, er zijn bijvoorbeeld assesement tests, die kan je tegen een gering bedrag en soms zelfs gratis doen. Daarmee kan je je competenties achterhalen en tegelijk je werk-/denkniveau vaststellen. Dan is er uiteraard nog de IQ test waarmee je kan kijken op welk denkniveau je zit en wat je in je mars hebt.

Je competenties

Als je weet wat je competenties zijn, je weet waar je kracht ligt en deze aansluiten bij je opleiding kan je eigenlijk zondermeer gaan starten met solliciteren, immers je hebt alles op een rij. Toch moet je dan wel je CV up to date hebben, want staan jouw unieke competenties ook op je CV vermeld, heb je aangegeven waar jouw sterke punten liggen zodat deze in één oogopslag zichtbaar zijn voor werkgevers?

Je competenties moet je een prominente plaats op je CV en digitale profielen geven, daarmee kan men gelijk zien waar jij goed in bent en of deze aansluiten bij de vraag van de werkgever. Door een korte heldere opsomming van je competenties, kan een werkgever al veel informatie halen uit een korte blik op je CV. Wordt je dan niet uitgekozen, dan past de baan waarschijnlijk ook niet bij je, immers je competenties sluiten niet aan bij de wensen van de werkgever.

 

Een voorbeeld van mijn competenties zijn:

·       (Management) consultancy

·       Netwerken

·       Interne-/externe communicatie en Social Media,

·       Organiseren

·       Lobby

Dit zijn de dingen waar ik echt goed in ben, het liefste zou ik een baan in de bovenste competentie vinden, maar uiteraard is de 3^e ook een mooie optie om als een van de kerntaken in mijn werk te kunnen vinden. Op dit moment werk ik freelance en ben ik actief binnen al mijn competenties en kan ik deze verder uitbouwen.

Mis je een opleiding?

Voor veel Wajongers geldt dat zij geen of weinig opleiding hebben genoten, dat is jammer maar geen onoverkomelijk euvel. Want wat belet je om als nog een opleiding te gaan volgen, net zoals zo velen op de arbeidsmarkt? Uiteraard is dit lastig om naast je werk te doen, maar ook daarvoor zijn vele mogelijkheden, van thuisstudie tot klassikale avondopleidingen. In het laatste geval kan het betekenen dat je minder beschikbaar bent voor werk en dus is overleg met het UWV over een te volgen opleiding altijd noodzakelijk. Toch is het wel zo dat in de meeste gevallen een opleiding volgen die ook nog binnen een gunstige sector valt, vaak wordt goedgekeurd.

Jij hebt de sleutel

Om te komen tot een baan is er veel nodig, je zelfvertrouwen, kennis van je mogelijkheden, kennis van je competenties en in sommige gevallen zelfs een opleiding. Toch ben jij de gene die al deze dingen zelf in de hand heeft. Want inderdaad het is kostbaar om een opleiding te volgen, maar er zijn ook de LOI’s en andere thuisscholingsinstellingen die opleidingen bieden tegen zeer aantrekkelijke tarieven. En als dat het verschil maakt tussen wel of geen baan, dan zou de keuze toch makkelijk moeten zijn als het mentaal binnen je bereik ligt!

Eerder verschenen deel 1 en deel 2 van deze serie "Van Wajong naar werk"