Telegraaf uit de bocht?

Nu is de zorg niet bij iedereen even populair, zijn er veel mensen die de kosten voor de zorg als een groot probleem zien en er liever bezuinigingen op zien. Maar zorg is er niet omdat mensen zeuren, zorg is er om ervoor te zorgen dat mensen nog naar vermogen mee kunnen doen in de maatschappij, of het nu gaat om te kunnen werken, naar school te gaan of op een andere manier is dan om het even. Maar zoals de Telegraaf nu schetst, dat het PGB alarm is opgeblazen en maar om 24 Twitteraars draait, dat is echt de grootste onzin die de inkt van de krant niet waard is, laat staan de bomen die ervoor gekapt zij!

De mensen met een PGB zitten echt in de knel, ze krijgen niet het geld waarmee ze hun zorgverleners kunnen betalen. Mensen die ook voor hun salaris afhankelijk zijn van de uitbetaling van het PGB aan de zorgontvangers. En de vraag die ik dan bij mezelf stel is deze:

“Hoe lang zou de redactie van de Telegraaf doorwerken als ze niet uitbetaald kregen?”

Ik ben ervan overtuigd dat het binnen een week klaar is, want ja wie werkt er nu zonder daarvoor zijn salaris te ontvangen. Maar deze zorgverleners, zij werken nu al bijna 2 maanden zonder salaris, doen werk wat vele leden van de Telegraafredactie vast niet willen doen. Immers, daar krijg je vieze handen van, komt de hoofdredacteur bij die jongen met spina bifida het infuus vervangen en zijn goed verschonen als hij een ongelukje krijgt? Nee dat zie ik de eindredacteur zeker niet doen.

Nu de feiten

Volgens de Telegraaf gaat het om de ‘bende van 24’ die samen 80.000 Tweets zouden hebben verstuurd. Van de in totaal 127.000 Tweets over het PGBalarm. Echter blijkt uit een nadere analyse van Renate Wijma van de Twitterkliniek het volgende: In totaal hebben 7.500 Twitteraars hun stem laten horen over het PGBalarm, de nummer 100 op de lijst van de meest frequente PGBalarm Twitteraars heeft 233 Tweets verstuurd en tot slot dat tenminste 56 mensen meer dan 500 Tweets hebben verstuurd over het PGBalarm. 
En nu is het inderdaad zo dat er een iemand verantwoordelijk is voor ruim 8.000 Tweets over het PGBalarm, maar is dat zo gek als het water je aan de lippen staat omdat je je zorgverleners zonder salaris moet laten werken?

Zoals de Telegraaf de feiten schetst lijkt het er inderdaad op dat een klein groepje de problemen enorm heeft opgeblazen, maar de Telegraaf vergeet dat het voornamelijk jongeren en ouders van kinderen met een PGB zijn die actief zijn op Twitter. Dat deze mensen tussen alle zorg en geregel door nog tijd hebben om te Twitteren is in bepaalde gevallen al knap. Daarbij kaarten zij wel een probleem aan wat een grote groep zorgvragers aangaat, PerSaldo krijgt niet voor niets 200 klachten per dag binnen. Een probleem, wat niet allen die zorgvragers aangaat maar ook de mensen die hun salaris krijgen op basis van de zorg die ze leveren. Een salaris wat dus al meer dan 6 weken NIET is uitbetaald!

Terecht?

Ja, de Telegraaf heeft zeker een punt als het gaat om de kleine groep die stevig Twittert over het PGBalarm, maar het totaal aantal Tweets over het PGB alarm laat zien dat er wel degelijk een probleem is, een probleem van een groep mensen die volgens veel mensen niet mag klagen. Waarom niet, omdat ze de maatschappij veel geld kosten en blijkbaar denkt de Telegraaf daar ook zo over. Blijkbaar mag je volgens de Telegraaf al blij zijn dat je zorg krijgt, doen ze het PGBalarm af als de ‘bende van 24’ om deze mensen neer te zetten als lastig. Iets wat de publieke opinie een mooie reden geeft om nog meer te klagen over zorgkosten. Want ja, zorg is duur. Maar niet zorgen dat kost nog veel meer geld en ik ben benieuwd hoe lang Jan-Willem Navis zijn werk blijft doen zonder dag hij salaris ontvangt van de firma Wegener?

Van dubbeltje naar een kwartje

Leven we echt in een land waar zorgverzekeraars de macht hebben over leven en dood, over mee kunnen doen naar beste vermogen of aan de zijlijn te moeten blijven staan? Waar je alleen met een goed gevulde beurs de beste zorg kan krijgen? Ik hoop, misschien tegen beter weten in, dat ons land niet veranderd in een land waar je portemonnee je kansen in de maatschappij bepaald. Maar hoe lang is dat nog zo?

IkKan je van een dubbeltje nog een kwartje worden, als je gezond bent dan is dat zeker mogelijk. Door hard werken naast je studie om deze te betalen. Door te lenen voor je studie en hard te werken als je eenmaal klaar bent. Wat beide neerkomt op extra hard werken als je als een dubbeltje bent geboren. Nu is er niets mis met hard werken, maar hoe zit het met de dubbeltjes met kwartjes-potentie die niet zo hard kunnen werken omdat ze chronisch ziek of gehandicapt zijn?

Dubbeltjes met potentieel

Als je dubbeltje met een goed stel hersenen is het niet makkelijk om jezelf tot een kwartje te schoppen, want je mist vaak veel connecties en heb niet altijd de tijd om naast je drukke studie/baan en alle extra dingen op je bord nog overal achteraan te lopen. Kortom, het is hard werken om als dubbeltje naar de kwartjesbak te springen. Maar toch is het in Nederland goed mogelijk om dit voor elkaar te krijgen, en uiteraard met hard werken is dat ondanks alle extra kosten voor studeren met de invoering van het leenstelsel ook nog mogelijk.

Maar hoe zit het met de dubbeltjes die een buts hebben opgelopen of al hadden bij de eerste druk, hebben zij ook gelijke kansen om de sprong naar de kwartjesbak te springen? Nu is het al niet makkelijk om een studie te volgen als je een beperking hebt. Met de invoering van het leenstelsel wordt dat alleen maar lastiger omdat je ouders wel geld moeten hebben om je door je studie heen te helpen. Het lukt dan ook lang niet altijd.

Kwartje met een deukje

Als je dan door hard werken door de barrière van de kwartjesbak bent gebroken dan is het als gebutste versie erg lastig om in de kwartjesbak te blijven. Meedoen aan alle formaliteiten kost extra energie, je werk doen kost energie, je sociale netwerk bijhouden kost energie, etc. Met alle voorzieningen was dat nog te doen, was het bij te houden. Nu is het zo dat er veel veranderd is in zorgland, want er wordt minder vergoed als het gaat om assistentie om zelfstandig te functioneren zoals thuiszorg en meer. 

Als kwartje met een deukje heb je het dus al druk genoeg, nu heeft de minister van de partij die vind dat iedereen van een dubbeltje een kwartje kan worden besloten om de macht van zorgverzekeraars te gaan vergroten zonder dat er een nieuwe wet voor nodig is. Ze wil per se meer macht bij verzekeraars, die nu al veel bepalen in je leven als kwartje en zeker ook voor de dubbeltjes met een buts, waarmee de kans om mee te kunnen doen nog verder wordt bepaald door anderen dan jezelf.

Eigen regie in de dubbeltjes en kwartjesbak!

Als de minister van de partij die vindt dat iedereen van een dubbeltje een kwartje moet kunnen worden, de macht van de zorgverzekeraars nu buiten de Tweede en Eerste Kamer om wil vergroten dan is het hek van de dam. Want dan laat juist de partij van de dubbeltjes die kwartjes kunnen worden van alles afgestapt wat maakte dat dat mogelijk was. Het gevolg hiervan is dat mensen met een buts en een beetje pech niet meer kunnen groeien en opbloeien in de maatschappij. Dat, dat ten koste gaat van veel talent dat kan de partij blijkbaar niet meer schelen, want blijkbaar zijn er voldoende kwartjes in de bak van de VVD, waar de kwartjes met een buts en een buil blijkbaar het liefste zo snel mogelijk moeten worden afgerekend.

Deze blog is een analyse van de gevolgen van een politieke boodschap, geenszins gebaseerd op een politieke voorkeur.

Kleineren of participeren?

Geen idee of je het hebt meegekregen, maar de voorzitter van het WMO platform is not amused als het gaat om de gemeente Groningen. Waarom, nou vooral om de kleinerende, eigenlijk zelfs domme dingen die er op de site staan als het gaat om huishoudelijke hulp voor mensen die een beperking hebben of door hun leeftijd niet meer alles zelf kunnen.

Een greep uit de tekst:

“Het is misschien even wennen, maar u kunt het u ook aanwennen om de klusjes meer verspreid over de week te doen. Dan kost het u per keer wat minder inspanning. En blijft uw huis toch lekker schoon. Ook alles wat u tussendoor even doet, is mooi meegenomen. De klusjes die overblijven ervaart u dan misschien niet meer zo als een hele berg werk.”

Of:

“De ene mens houdt van superschoon en de ander neemt genoegen met wat minder. Wat u ook gewend bent, u kunt misschien best eens nagaan of bepaalde klussen wat minder vaak kunnen.”

Of wat dacht je van deze handigheidjes:

"Ook kunt u handigheidjes bedenken die u helpen minder werk te hebben. Hier een paar voorbeelden:

• Als u vaker hetzelfde kopje of beker gebruikt, heeft u minder afwas.

• Als u een kruimeldief heeft, hoeft u waarschijnlijk wat minder vaak de stofzuiger te pakken.

• Als u kookt, kunt u proberen alles zo veel mogelijk direct weer op te ruimen of schoon te maken."

Persoonlijk vindt ik het nogal kleinerend om te zeggen, want het toelaten van hulp in de huishouding is niet makkelijk. Mensen zetten deze stap pas als het echt niet meer anders kan, waarom het is een inbreuk op je privacy waar we zo aan hechten. Uit ervaring van beide zijden, ik was ooit zorgverlener, weet ik dat het toelaten van ‘een vreemde’ in je huis niet zondermeer wordt gedaan.

Zorg ontvangen

Stofzuigen is een van de zwaarste
huishoudelijke taken!

Zorg ontvang je niet omdat je geen zin hebt om je klusjes over de week te verspreiden, ik heb iemand die mijn huis schoon komt maken omdat mijn huishouden zoveel tijd en energie kost dat ik geen tijd meer over hou om te werken. Want ja, ik heb een beperking en toch wil ik werken. Dat was altijd mijn keuze, nu is deze keuze er niet meer. Want, waar ik als niet uitkeringsgerechtigde feitelijk al geen keuze had, de overheid verwacht van mensen met een beperking dat zij participeren in de maatschappij. Dus wanneer moeten die klusjes dan gebeuren?

Om je te schamen

Hoe kan een gemeente nu verwachten dat mensen participeren als ze hun huishouden maar over de hele week verspreiden omdat ze het anders niet kunnen doen? Waarom moet je een vuiler huis accepteren omdat je een beperking hebt? Heb je als gehandicapte of oudere geen recht op een schoon huis omdat dat onderdeel is van de kwaliteit van leven? Het lijkt er volgens de site van de gemeente Groningen verdacht veel op.

Ik schaam me, als mens en als politiek actieveling voor dit soort gevolgen van overheidsbeslissingen. Want ik wil participeren, net als de mensen in Groningen naar ik aanneem en waarom moeten wij dan accepteren dat de maatschappij alleen nog een hoge kwaliteit van leven biedt als je zelf je huishouden kan doen?

De gevolgen

Dit wilt u toch liever ook niet
in huis zien?

Ik kan ze me nog goed herinneren, de huizen van mensen die jaren hebben gewacht voor ze hulp toe durfden te laten. Van een spontane aanval door een huis bevolkt met vlooien tot dikke vieze stofnesten die gewoon ongezond zijn omdat er al jaren niet meer is schoongemaakt. Dat wens ik niemand toe en daarom zijn dit soort adviezen echt te schandelijk voor woorden! Want hulp vragen, dat doen mensen echt niet omdat ze lui zijn, maar omdat ze het ECHT NODIG HEBBEN!

Dus mijn vraag is vooral: "wie gaat het straks opruimen?"

De maakbare samenleving

Het beleid van de huidige regering is gericht op participatie, met als basis 'eigen kracht en mogelijkheden.' Maar wat als je daar ergens iets tekort komt? Dan moet je bij je gemeente aankloppen, maar staan zij te wachten op mij en al die anderen? Vooral op hen die iets meer kracht hebben, maar wel behoefte hebben aan enige ondersteuning, in financiële of praktische vorm? Want leven met een handicap was al kostbaar, nu de Wtcg wegvalt, het Eigen Risico wederom stijgt, thuiszorg minder wordt en bovendien de AWBZ ook nog wordt uitgekleed, lijkt een handicap ineens een kostenpost voor de samenleving. Ten miste, dat is wel de weg die nu is ingeslagen. 

Vooral de discussie over de waarde van een jaar extra leven, de discussie rondom euthanasie en abortus en bovendien discussies als kraamzorg die buiten het basispakket moeten gaan vallen. Wat is mijn leven nog waard als ik straks niets of bijna niets meer kan zien? Want nu kost het al veel moeite, tijd en geld om 'gewoon mee te kunnen doen' in een maatschappij waar men nog niet altijd doordrongen is van mogelijkheden van mensen met een handicap, of deze nu licht of zwaar is.
Een maatschappij die ouders een risicogroepen een NIPT test adviseert omdat een kindje met Down niet wenselijk zal zijn. Maar wie bepaald dat straks? De arts, de verzekeraar of misschien wel de samenleving, die vinden dat een kindje met Down te duur is een geen waardevolle bijdrage aan de maatschappij zou kunnen leveren......

Streven naar perfectie?

Ja, een samenleving waar men streeft naar perfectie, waar handicaps vanzelf verdwijnen omdat ze niet meer aan de norm voldoen. Waar een handicap gewoonweg kan worden verholpen, zoals geschetst in het tv-programma 'Doof' Waar plotsdoven een CI aangemeten krijgen. Ja dat klinkt mooi, maar vergeet niet er ook mogelijkheden op een carrière en een mooi leven zijn als je doof bent. Dat er iets bestaat als NGT (Nederlandse Gebarentaal) waar vroeger nota bene nog lijfstraffen op stonden. Waar bij kinderen de handen op de rug werd gebonden omdat ze niet 'met hun handen' mochten praten. Nee die tijd hebben we gelukkig achter ons gelaten. Maar willen we de maatschappij nu echt voorhouden dat handicaps te verhelpen zijn en mensen die ze nog hebben dat verhelpen gewoon niet willen? Of dat we handicaps voorkomen door te voren al in het DNA van foetussen te gaan snuffelen op mogelijke afwijkingen?

Dat lijkt me toch niet de ideale maatschappij, ze zouden toch in een maatschappij moeten leven waar iedereen zijn waarde kan ervaren. Van het (eeuwige) kind met Downs die ons leert lachten, tot de man in een rolstoel die met zijn kennis een waardevolle bijdrage kan leveren aan de maatschappij en/of zijn werkgever? Want ik wil niet naar een maatschappij waar je alleen een kind met een handicap op kan voeden als je genoeg geld hebt. Want iedereen heeft zijn of haar functie in onze maatschappij, of deze nu van sociaal, maatschappelijk of zakelijk belang is is om het even. Want we hebben allemaal een en het zelfde recht, namelijk HET RECHT OP LEVEN, en daar heb je geen cijfertjes voor nodig!