Privacy versus werk

Afgelopen week publiceerde de Privacy Barometer een artikel over het schenden van de privacy van mensen die in het doelgroepenregister zijn opgenomen. Dit betreft de mensen die in aanmerking komen voor de 125.000 banen die t/m 2025 moeten worden gerealiseerd voor mensen met een arbeidsbeperking. Volgens het CBP hebben mensen geen keuze om wel of niet opgenomen te worden in het register omdat ze afhankelijk zijn van de gemeente of het UWV.

De problemen rondom het vinden van de juiste kandidaten met een beperking is al jaren een drama, werkgevers die bij het UWV aankloppen vangen nog steeds te vaak bot en als ze wel de juiste kandidaten krijgen als het gaat om uitkeringsstatus blijkt er veel mis als het gaat om de match op basis van opleiding, vaardigheden, etc. Deze problemen worden ook met dit systeem nog steeds niet opgelost, want buiten de gegevens of iemand wel of niet in het doelgroepenregister staat, staan er geen gegevens behalve de registratie van iemands BSN nummer in het systeem.

Niet veel mis?

Dat zou je zeggen, toch trekt de privacy barometer aan de bel omdat zij vinden dat de privacy van mensen wordt geschonden door deze registratie en de toegang voor alle werkgevers. Met name omdat ook werkgevers die volgens het sociaal akkoord niet moeten, wel toegang hebben tot het register. Deze kritiek is onterecht, want werkgevers met minder dan 25 werknemers zijn inderdaad niet verplicht om mensen uit de doelgroep aan te nemen. Toch tellen de mensen die zij aannemen wel degelijk mee voor de totale doelstellingen.

En laat het nu zo zijn, dat het juist met regelmaat deze kleinere bedrijven zijn die wel mensen aannemen die ook onder de doelgroepen vallen. Waarmee de doelstellingen, meer werk voor mensen met een arbeidsbeperking, dus ook vorm krijgen bij deze kleine werkgevers. Bovendien is het voor hen ook prettig om te weten of ze bijdragen aan de doelstellingen, net als dat het voor het afwegen duidelijk is als mensen uit het doelgroepenregister aan de slag komen en dus worden meegeteld voor de doelstellingen.

Op de grens

Ik ben het ermee eens dat het registeren van mensen op de grens ligt, toch denk ik dat het de enige mogelijkheid is binnen de huidige wetgeving om te komen tot adequate registratie, een overzichtelijk systeem wat voor alle gebruikers toegankelijk is en bovendien voor mensen uit de doelgroep met minder vaardigheden het minst belastend om uit te voeren.

Ten slotte is het voor werkgevers helder en makkelijk na te gaan of de kandidaat in kwestie meetelt voor de doelstellingen waar je als werkgever aan bij wilt dragen. Deze werkgever heeft je BSN nummer toch al nodig voor het dienstverband en daarmee is dit niet bepaald een verkeerd gegeven om bij je werkgever aan te moeten geven. 

De Quotumwet een zegen of verdringing?

Aanstaande dinsdag komt de Quotumwet in stemming in de Eerste Kamer, deze wet is het vervolg op de Participatiewet en de afspraak baangarantie die binnen de SER zijn gemaakt. Net als bij de Participatiewet geldt ook voor de Quotumwet dat deze de nodige negatieve effecten met zich mee zal brengen. Want het amendement, wat de wet breder toegankelijk moet maken, is maar beperkt inzetbaar als het gaat om die verbreding.

De verbreding lijkt een mooi effect op te leveren, maar met enkele duizenden die dan toch mee zullen tellen, gaan we er niet komen. Er zijn alleen al 1,5 miljoen doven en slechthorenden, 75.000 blinden, 400.000 slechtzienden, 4,3 miljoen chronisch zieken en ga zo nog maar even door. Het is dan ook niet voor niets dat de Bijstand naar schatting voor ruim 60% uit mensen met een beperking bestaat. En dan is die alleen nog maar toegankelijk voor mensen die geen werkende partner hebben.

1,3 miljoen

Dit zijn volgens de cijfers van het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid het aantal arbeidsgehandicapten op de arbeidsmarkt. Zoals u kunt lezen, dit lijkt vreemd met bovenstaande cijfers, hoe dat kan? Volgens Inclusie Nederland zijn er dus 2,3 miljoen mensen met een handicap in de arbeidsmatige leeftijd van 20 tot 64 jaar. Ruim een derde van deze groep heeft een lichte beperking en volgens het ministerie is een beperking van minder dan 30% arbeidsongeschiktheid niet voldoende om een status te krijgen, voor de WIA ligt dit zelfs op 35% en dus is het aantal uitkeringen relatief laag.

Uiteraard is dat mooi, het probleem is echter dat dit niet betekent dat deze mensen dan ook een baan vinden. Een deel gaat freelancen, een deel vindt met pijn en moeite een baan en een nog groter deel is afhankelijk van familie of een partner die wel werkt. Kortom, geen kans om echt op eigen benen te staan en dat was net het doel van de nieuwe sociale zekerheid. Iederen de kans geven op eigen benen te staan.

Discriminatie

Afgelopen week was er veel te doen rondom discriminatie van allochtonen op de arbeidsmarkt, en de gevolgen hiervan. Vooral de maatschappelijke uitsluiting die hierbij komt kijken. Maar hoort u als Eerste Kamerlid de Tweede Kamer of minister over discriminatie en uitsluiting van arbeidsgehandicapten? Ja, wel als het gaat om bijna een kwart miljoen Wajongers en WSW'ers die niet aan de slag komen, dan wil deze of gene het woord discriminatie nog wel eens in de mond nemen.

Maar niet als het gaat om de NUGgers, mensen die er alles aan doen om een baan te vinden en keer op keer aan de zijlijn blijven staan. En nee, dat ligt echt niet aan kwaliteiten, dat zal vrijwel elke werkgever of opdrachtgever bevestigen. Nee het is omdat een NUGger met een beperking een potentieel risico is als het gaat om kosten voor ziekte, uitval en de kosten voor voorzieningen die veel gemeenten voor NUGgers dus niet in de verordening hebben opgenomen

De Quotumwet zal bijdragen aan nog meer discriminatie, want werkgevers willen geen risico nemen en dus kiezen ze liever voor iemand die meetelt en een NoRiks polis krijgt. Misschien wel terecht als het gaat om het voorkomen van boetes, maar wel pervers als het gaat om discriminatie, eerlijke kansen en de gewenste inclusieve arbeidsmarkt. 

Statusloos of zelfs stateloos?

Hoe vaak je deze knop ook indrukt...

Altijd maar achteraan moeten sluiten, dat is voor niemand leuk. Maar als je zoals ik een beperking hebt en geen status als Wajongere, dan is het helaas de bittere praktijk. Want solliciteren bij de Rijksoverheid, dat hoef je niet te proberen. Daar wijzen ze je af omdat je geen Wajong hebt, kwalificaties en ervaring te spijt. Zo gaat het ook met de nieuwe Participatiewet, de wet die alles moest veranderen op de arbeidsmarkt. Nou, er veranderd weinig voor de mensen zonder status en ja er komen wel toezeggingen, maar wat zijn die waard?

Dit klink voor mij als positief ingestelde persoonlijkheid erg negatief en dat realiseer ik me ten zeerste. Maar als het gaat om wat ik persoonlijk ervaar op de arbeidsmarkt, in wet en regelgeving is er weinig positiefs te melden. En dan ook een van de hoofdredenen om als ZZP’er te gaan werken. Maar ook daar wil de overheid de nodige extra wet- en regelgeving gaan opleggen om schijnzelfstandigheid aan te pakken. De vraag is wat blijft er over voor de mensen die net als ik geen status hebben, wel graag willen werken en maar moeten hopen op de gust van werkgevers en/of gemeenten……

Klijnsma belooft te monitoren

Afgelopen week beloofde Klijnsma wederom de doelgroep die buiten de Participatiewet valt te monitoren, maar wat valt er te monitoren van een groep die op papier niet bestaat. Was mijn reactie, Klijnsma zei ‘door de aanvraag van voorzieningen’ toen ik haar eraan herinnerde dat daarvoor wel eerst een baan moest worden gevonden bleef het stil. Want ja, een groep die op papier niet bestaat, die valt nu eenmaal niet te monitoren en dan kan je wel een mooie belofte doen, maar die snijdt dan geen hout.

Ook John Kerstens deed een duit in het zakje, “Er wordt, op mijn verzoek, gewerkt aan een 'gereedschapskist met standaard-instrumenten'.” De vraag is en blijft alleen, hoe wil men die beschikbaar stellen aan mensen die niet op papier bestaan. Aan mensen die, voor de gemeente die straks verantwoordelijk wordt, niets opleveren als ze werken, maar wel geld kosten om aan het werk te helpen. En dat terwijl er vele mensen zijn die zij moeten helpen en zwaar op het gemeentelijke budget drukken.

Het logische gevolg, wij blijven het kind van de rekening.

De werkgevers

Ik weet uit ervaring dat er werkgevers zijn die mij wel kansen willen bieden, helaas blijken die banen echter niet bepaald in de buurt. Voor mij, iemand met een uren-beperking, is dat erg lastig. Neem daarbij dat ik een gezin heb en daardoor niet zo sta te springen om te verhuizen, en je hebt een probleem. Ja, je kan zeggen dat maak je zelf, maar ik ben niet de hoofdkostwinner in ons gezin en dus kan er pas verhuisd worden als hij ook een andere baan heeft gevonden. Met alles wat hij al op zijn bordje heeft aan mantelzorg, nee die vraag ga ik hem niet stellen.

Voor een werkgever is het ook niet makkelijk om mij in dienst te nemen, er kan een No-Risck polis worden aangevraagd. Of die wordt gehonereerd, dat is maar de vraag. Wordt deze afgewezen, dan neemt een werkgever een ongelofelijk groot risico. Want als ik ziek wordt, moet de werkgever 2 jaar loon doorbetalen en loopt hij bij een negatieve beoordeling van de geboden re-integratie het risico op het betalen van een 3^e jaar loon.

Dat is met iemand die niet zomaar te herplaatsen is een groot risico en het feit dat ik dit vertel, zal vele werkgevers misschien afschrikken. Toch ben ik de laatste jaren vrijwel niet ziek geweest, want ik ben niet vaak ziek. Maar hoe ga je dat uitleggen als je een chronische ziekte hebt?

Ik blijf boeven het maaiveld uitsteken,
tot het eindelijk lukt!

Opgeven?

Nee, opgeven dat doe ik niet. Zoals ik pas al zei in mijn blog over ZZP’er zijn met een beperking, “Strijdbaar tot het gaatje”. Want ik wil gewoon werken, en laat me echt niet door een paar Haagse regels in een verdomhoekje stoppen. Ik knok me eruit en stop pas als ik ook gewoon een eerlijke kans op de arbeidsmarkt krijg.