Privacy versus werk

Afgelopen week publiceerde de Privacy Barometer een artikel over het schenden van de privacy van mensen die in het doelgroepenregister zijn opgenomen. Dit betreft de mensen die in aanmerking komen voor de 125.000 banen die t/m 2025 moeten worden gerealiseerd voor mensen met een arbeidsbeperking. Volgens het CBP hebben mensen geen keuze om wel of niet opgenomen te worden in het register omdat ze afhankelijk zijn van de gemeente of het UWV.

De problemen rondom het vinden van de juiste kandidaten met een beperking is al jaren een drama, werkgevers die bij het UWV aankloppen vangen nog steeds te vaak bot en als ze wel de juiste kandidaten krijgen als het gaat om uitkeringsstatus blijkt er veel mis als het gaat om de match op basis van opleiding, vaardigheden, etc. Deze problemen worden ook met dit systeem nog steeds niet opgelost, want buiten de gegevens of iemand wel of niet in het doelgroepenregister staat, staan er geen gegevens behalve de registratie van iemands BSN nummer in het systeem.

Niet veel mis?

Dat zou je zeggen, toch trekt de privacy barometer aan de bel omdat zij vinden dat de privacy van mensen wordt geschonden door deze registratie en de toegang voor alle werkgevers. Met name omdat ook werkgevers die volgens het sociaal akkoord niet moeten, wel toegang hebben tot het register. Deze kritiek is onterecht, want werkgevers met minder dan 25 werknemers zijn inderdaad niet verplicht om mensen uit de doelgroep aan te nemen. Toch tellen de mensen die zij aannemen wel degelijk mee voor de totale doelstellingen.

En laat het nu zo zijn, dat het juist met regelmaat deze kleinere bedrijven zijn die wel mensen aannemen die ook onder de doelgroepen vallen. Waarmee de doelstellingen, meer werk voor mensen met een arbeidsbeperking, dus ook vorm krijgen bij deze kleine werkgevers. Bovendien is het voor hen ook prettig om te weten of ze bijdragen aan de doelstellingen, net als dat het voor het afwegen duidelijk is als mensen uit het doelgroepenregister aan de slag komen en dus worden meegeteld voor de doelstellingen.

Op de grens

Ik ben het ermee eens dat het registeren van mensen op de grens ligt, toch denk ik dat het de enige mogelijkheid is binnen de huidige wetgeving om te komen tot adequate registratie, een overzichtelijk systeem wat voor alle gebruikers toegankelijk is en bovendien voor mensen uit de doelgroep met minder vaardigheden het minst belastend om uit te voeren.

Ten slotte is het voor werkgevers helder en makkelijk na te gaan of de kandidaat in kwestie meetelt voor de doelstellingen waar je als werkgever aan bij wilt dragen. Deze werkgever heeft je BSN nummer toch al nodig voor het dienstverband en daarmee is dit niet bepaald een verkeerd gegeven om bij je werkgever aan te moeten geven. 

Niet met dank aan Klijnsma

Ik heb er al vaak over geschreven, de problemen die mensen ervaren op de arbeidsmarkt door de invoering van de Participatiewet. Want er verschijnen steeds meer vacatures voor mensen uit de doelgroep Participatiewet en/of Wajong, maar voor de mensen die daar buiten vallen is dat een groot probleem. Waar je voorheen tegen de Wajongvacatures opliep, loop je nu tegen de huidige 100.000 banen op. 

Het werkt enorm frustrerend, mensen met een beperking die ten eerste uit moeten leggen dat zij een beperking hebben en daardoor enige aanpassingen op de werkplek nodig hebben. Om vervolgens uit te moeten leggen aan de potentiële werkgever dat jij net niet meetelt met de doelgroep die zij volgens de afspraken in het Sociaal Akkoord binnen moeten halen. Ja, het voelt soms als een eindeloze draaikolk waar je simpelweg niet meer uit kan komen.

Goed om te weten

Toch zijn er zeker ook werkgevers die inclusief-talent boven de 100.000 doelstelling plaatsen. Dit zijn bedrijven die de voorkeur geven aan goede kandidaten met potentieel, die mu misschien niet meetellen of tijdelijk meetellen omdat ze nu in de Wajong zitten en er straks buiten gaan vallen door hun vaardigheden en daarmee verdiencapaciteiten. Dit zijn de bedrijven die bredere doelstellingen hebben, en daarop aansluitend kiezen om verder te kijken. Welke bedrijven dit zijn, dat is niet standaard vast te stellen omdat het enerzijds grote multinationals zijn, maar anderzijds ook juist de multinationals die alleen binnen de doelgroep 100.000 banen selecteren. Net als dat er binnen het MKB bedrijven zijn die ondanks hun beperkte slagruimte kiezen voor kwaliteit boven de 100.000 en daarmee het risico nemen op een boete. 

Inclusie als doel

Het blijft een vreemde constatering, dat als de overheid inclusie als einddoelstelling heeft voor het inzetten op de 100.000 banen, dat de bedrijven die gaan voor echt inclusief ondernemerschap hiermee de kans op een boete lopen. Dat bedrijven die juist bijdragen aan de inclusieve arbeidsmarkt worden gestraft voor hun brede personeelsbeleid, dat de bedrijven van wie staatssecretaris Klijnsma zegt 'dit zijn de voorbeelden' juist de bedrijven zijn die niet specifiek focussen op de 100.000 banen.

Klijnsma heeft tegen mij ook meermaals gezegd, 'als je goed opgeleid bent vindt je gewoon een baan'  en ja als je lang blijft aanhouden dan vindt je die baan ook wel. Dat heb ik dan uiteindelijk wel bewezen, hoewel ik daarbij wel iets moet bekennen. Ik had het goede, zorgvuldig opgebouwde, netwerk waardoor ik op de radar opdook. En natuurlijk het geluk dat ik precies de kwaliteiten had die werden gezocht, maar dat is logisch. Immers, ik wil alleen een baan omdat ik binnen de functie pas en niet omdat ik een beperking heb en daarmee een mooi sierpoppetje ben voor de buitenwacht.

De aanhouder wint

Natuurlijk is het zo, als je eindeloos blijft solliciteren (bijna 8 jaar) dan kom je er wel een keertje tussen. Als je de juiste mensen leert kennen doordat je intussen actief bent als zzp'er en bovendien deelneemt in het politieke debat, dan ga je opvallen en komt er zeker een keer een kans op een baan. Maar dat is niet voor iedereen weggelegd, want het kost veel tijd, energie en vooral ook geld. Want als ik kijk naar wat ik erin heb moeten investeren en dat zonder ooit een uitkering te ontvangen, snap ik dat mensen de hoop opgeven en de bui afwachten. 

Bijschrift toevoegen

Maar toch, ik wil je adviseren om niet op te geven, te blijven investeren in jezelf en in je netwerk. Want Klijnsma heeft ongelijk als ze zegt dat een goede opleiding voldoende is, maar ze heeft wel gelijk als het gaat om niet opgeven. Hoewel ze duidelijk weinig inzicht heeft in hoeveel energie dat kost en de noodzaak van financiering van aanpassingen en voorzieningen zodat mensen zonder status ook gewoon aan het werk komen. Tot die tijd, investeer in jezelf en onderzoek welke werkgevers open staan voor echt inclusief ondernemen, je kunnen voorzien van de juiste aanpassingen en om vervolgens je talenten te laten spreken! 

Een handicap is niet zwart/wit!

Ik heb er al vaak iets over gezegd, zo niet nog vaker over geschreven op Twitter of in mijn blogs. Het onderscheid tussen Wajongeren en tussen andere jonggehandicapten die buiten de Wajong en nu Participatiewet vallen. Het verschil is groot, waar de een het recht op ondersteuning en voorzieningen heeft, heeft de ander dat niet. Waar de een het recht op een participatiebaan heeft, heeft de ander dat niet. Eigenlijk is het gewoonweg discriminatie en druist het compleet in tegen het VN Verdrag voor de rechten van mensen met een handicap.

En toch, de overheid stimuleert deze discriminatie, eigenlijk draagt het zelfs deze discriminatie uit in haar beleid. De invoering van de nieuwe sociale zekerheid voor jonggehandicapten moest hier een eind aan maken, maar nee het werd zelfs nog erger toen de WWNV de Participatiewet werd. Want waar in de WWNV de rechten van jonggehandicapten zonder status waren opgenomen in de wet, laat de Participatiewet dit aan de gemeenten met te weinig budget, en daarom zijn er veel gemeenten die hier dus geen afspraken over hebben gemaakt.

College van de mensenrechten

Steeds vaker begin ik me af te vragen of dit beleid niet getoetst moet worden, en dan niet zoals de overheid zegt het effect te zullen meten van een groep die ze niet in de statistieken hebben zitten. Maar het voorleggen aan het College voor de Rechten van de Mens en hen onafhankelijk te laten onderzoeken of dit beleid wel strookt met de gelijke rechten?

Want waar Wajongers nogal eens geneigd zijn om te zeggen, ‘wees blij dat je geen Wajong en bijbehorende ondersteuning nodig hebt’ is dat nogal zwart wit gedacht. Want is het eerlijk dat de ene dove wel in de Wajong zit en de ander niet? Is het eerlijk dat de ene slechtziende wel in de Wajong zit en de ander niet? Is het eerlijk dat de ene autist wel in de Wajong zit en de ander niet? Het bepaald in het huidige landschap namelijk wel of je een passende baan kan vinden en de benodigde voorzieningen kan krijgen.

Vraag het aan Klijnsma

Dat was het advies wat ik vandaag weer eens kreeg, nou eerlijk gezegd krijg ik steeds vaker het idee dat het Klijnsma geen bal kan schelen. Want als je haar vraagt waarom je als arbeidsgehandicapte zonder status geen gelijke rechten op werk krijgt. Dan zegt ze simpelweg ‘het is mij toch ook gelukt’ alsof daarmee de kous af zou zijn. Nee, het is niet zo simpel als dat het lijkt.

Enerzijds ben ik dolblij dat ik geen Wajong heb, want blijkbaar wordt je daar gemakzuchtig van. Je accepteert je lot als afgeschreven en gaat door met je leven. Komt de overheid met een nieuw plan dan klim je in de hoogste boom en zet de vakbond op stelten. En ja, dan moet je herkeuren maar uiteindelijk hou je wel die kans op die baan en dus is solliciteren al een stuk makkelijker.

Zo zwart/wit is het niet

Kijk verder dan je eigen puzzelstukje,
heb oog voor de ander!

Hoeveel mensen zouden dit (voorgaande) stigmatiserend vinden? Ik denk dat veel Wajongers op hun achterste benen zouden gaan staan. Maar waarom oordelen Wajongers dan wel zo hard over NUGgers met een handicap die net zo graag aan de slag willen maar niet de gelijke rechten hebben? In het eerste ben ik heel eerlijk, want ik ben blij dat ik geen labeltje (Wajong) heb, maar waar ik wel van baal is dat ik geen gelijke rechten op voorzieningen schijn te hebben terwijl ik bij ‘gebrek’ aan uitkering toch wel degelijk de noodzaak tot het zoeken, hebben, houden van een baan heb, omdat er simpelweg ergens geld vandaan moet komen.

Eigenlijk zou dit al moeten laten zien dat ik het heel vervelend vind voor iedereen die zijn Wajonguitkering dreigt te verliezen omdat hij/zij een werkende partner of ouder heeft met een inkomen. Maar anderzijds mogen jullie ook best eens begrijpen dat je daarmee op gelijke voet komt te staan met al die andere mensen met een beperking die ook gewoon hun eigen boontjes moeten doppen. Het voordeel dat je hebt, je hebt voorrang op werk en houdt recht op voorzieningen, dus wees blij met wat je hebt en kijk a.j.b. ook eens naar wat een ander niet heeft!

 

De 6e alinea van deze blog bevat een sarcastische weergave van allerlei vooroordelen over Wajongeren. Welke dus NIET mijn persoonljke mening zijn.

Wat Rutte nu van mij wil?

De arbeidsmarkt trekt aan, dit trekt uiteraard ook weer mensen aan die zich een tijd hadden teruggetrokken van de arbeidsmarkt. En ja, dat is natuurlijk goed voor de arbeidsmarkt, want er ligt veel talent achter de geraniums te wachten. De vraag is alleen achter welke geraniums en uiteraard welk talent. Want mensen die zich een tijd hebben teruggetrokken van de arbeidsmarkt gaan lang niet allemaal de studieboeken in zoals ik in der tijd had gedaan.

Ik ben ooit in 2008 met een reorganisatie, welke te danken was aan de invoering van de WMO, mijn baan kwijtgeraakt. Sinds dien ben ik gaan werken aan mijn employability door een studie te gaan volgen, vrijwilligerswerk gaan doen wat mijn kennisgebied te verbreden, met als doel om mijn arbeidsvaardigheden te versterken. Het effect was uitermate goed, want van een baan op MBO niveau waar ik uitstroomde, zou ik technisch gesproken inmiddels op WO niveau moeten kunnen functioneren. Nou ja, wat wil je nog meer als politiek, iemand die niet bij de pakken neerzit en toch doorgaat.

In de weg gezeten door wetgeving

Echter de wetgeving lijkt mij keer op keer een beetje teveel in de weg te zitten, want werk vinden met een arbeidsbeperking zonder Wajong/WIA was voorheen als lastig, maar met de invoering van de Participatiewet werd het haast onmogelijk. Vooral omdat ik, in het kader van mijn employability, nog steeds bezig ben om mijn studie af te ronden. Een periode niet gewerkt heb, dus een gat in mijn CV, en vervolgens uiteindelijk maar ben gaan freelancen omdat ik de arbeidsmarkt meer dan zat was.

Want als je door een urenbeperking afhankelijk bent van de vacatures die open staan voor arbeidsgehandicapten, en op de schaarse parttime vacatures solliciteert. Liggen de kansen niet echt voor het oprapen. Zelfs niet als je aan je eigen employability werkt.

“Verlies de moed niet als je dit leest, maar zet als je blieft door!”

Dus besloot ik op mijn voorwaarden te gaan werken in een arbeidslandschap waar je je eigen arbeidsvoorwaarden kan bepalen. Nu is dat uiteraard ook niet altijd koek en ei als je met de nodige beperkingen door het leven gaat. Toch heeft het er wel voor gezorgd dat ik de afgelopen jaren diverse opdrachten heb gehad en mezelf daarmee employable heb gehouden. Dan komt de overheid weer met het idee om ZZP'ers aan te gaan pakken, en zou ik met mijn beperkte aantal ondernemersuren weer in de gevarenzone eindigen. Waarom, ben ik dan minder ondernemer omdat ik niet meer uren kan werken?

Je zal maar aan de kant staan

Als geharde arbeidsmarkt verkenner, zoeker en bovendien inmiddels ook ondernemer, was ik dan ook verbaasd dat Rutte het verlies van een baan niet zo serieus leek te nemen tijdens het VVD congres. Want je kon gewoon weer gaan solliciteren en die uitkering die kwam later wel. Nou, helaas de praktijk is anders en gezien ik inmiddels mijn ervaringen heb gehad met het UWV zeg ik oprecht: “hij snapt er geen bal van!”

Evenals staatssecretaris Klijnsma er geen bal van blijkt te snappen, want volgens haar moet je met een HBO/WO studie en een beperking ‘gewoon een baan kunnen vinden’ en nee ook dat bewijs heb ik geleverd. Net als vele anderen zonder uitkeringsstatus hebben ervaren, is het bijzonder moeilijk op de arbeidsmarkt als je heel wilt maar je door beperkingen specifieke vragen hebt en/of de behoefte aan specifieke aanpassingen.

Alles gedaan

Inmiddels heb ik dus alles gedaan, van werken aan mijn employability tot aan het starten van mijn eigen bedrijf en nog steeds zit een stabiel inkomen om goed van rond te komen er helaas niet in. En nee, ik zie mezelf niet als slachtoffer, daar voel ik met te goed voor. Maar ik vraag me wel oprecht af, wat Rutte nu van mij wil, want ik heb alle adviezen als trouw burger uitgevoerd…….

Statusloos of zelfs stateloos?

Hoe vaak je deze knop ook indrukt...

Altijd maar achteraan moeten sluiten, dat is voor niemand leuk. Maar als je zoals ik een beperking hebt en geen status als Wajongere, dan is het helaas de bittere praktijk. Want solliciteren bij de Rijksoverheid, dat hoef je niet te proberen. Daar wijzen ze je af omdat je geen Wajong hebt, kwalificaties en ervaring te spijt. Zo gaat het ook met de nieuwe Participatiewet, de wet die alles moest veranderen op de arbeidsmarkt. Nou, er veranderd weinig voor de mensen zonder status en ja er komen wel toezeggingen, maar wat zijn die waard?

Dit klink voor mij als positief ingestelde persoonlijkheid erg negatief en dat realiseer ik me ten zeerste. Maar als het gaat om wat ik persoonlijk ervaar op de arbeidsmarkt, in wet en regelgeving is er weinig positiefs te melden. En dan ook een van de hoofdredenen om als ZZP’er te gaan werken. Maar ook daar wil de overheid de nodige extra wet- en regelgeving gaan opleggen om schijnzelfstandigheid aan te pakken. De vraag is wat blijft er over voor de mensen die net als ik geen status hebben, wel graag willen werken en maar moeten hopen op de gust van werkgevers en/of gemeenten……

Klijnsma belooft te monitoren

Afgelopen week beloofde Klijnsma wederom de doelgroep die buiten de Participatiewet valt te monitoren, maar wat valt er te monitoren van een groep die op papier niet bestaat. Was mijn reactie, Klijnsma zei ‘door de aanvraag van voorzieningen’ toen ik haar eraan herinnerde dat daarvoor wel eerst een baan moest worden gevonden bleef het stil. Want ja, een groep die op papier niet bestaat, die valt nu eenmaal niet te monitoren en dan kan je wel een mooie belofte doen, maar die snijdt dan geen hout.

Ook John Kerstens deed een duit in het zakje, “Er wordt, op mijn verzoek, gewerkt aan een 'gereedschapskist met standaard-instrumenten'.” De vraag is en blijft alleen, hoe wil men die beschikbaar stellen aan mensen die niet op papier bestaan. Aan mensen die, voor de gemeente die straks verantwoordelijk wordt, niets opleveren als ze werken, maar wel geld kosten om aan het werk te helpen. En dat terwijl er vele mensen zijn die zij moeten helpen en zwaar op het gemeentelijke budget drukken.

Het logische gevolg, wij blijven het kind van de rekening.

De werkgevers

Ik weet uit ervaring dat er werkgevers zijn die mij wel kansen willen bieden, helaas blijken die banen echter niet bepaald in de buurt. Voor mij, iemand met een uren-beperking, is dat erg lastig. Neem daarbij dat ik een gezin heb en daardoor niet zo sta te springen om te verhuizen, en je hebt een probleem. Ja, je kan zeggen dat maak je zelf, maar ik ben niet de hoofdkostwinner in ons gezin en dus kan er pas verhuisd worden als hij ook een andere baan heeft gevonden. Met alles wat hij al op zijn bordje heeft aan mantelzorg, nee die vraag ga ik hem niet stellen.

Voor een werkgever is het ook niet makkelijk om mij in dienst te nemen, er kan een No-Risck polis worden aangevraagd. Of die wordt gehonereerd, dat is maar de vraag. Wordt deze afgewezen, dan neemt een werkgever een ongelofelijk groot risico. Want als ik ziek wordt, moet de werkgever 2 jaar loon doorbetalen en loopt hij bij een negatieve beoordeling van de geboden re-integratie het risico op het betalen van een 3^e jaar loon.

Dat is met iemand die niet zomaar te herplaatsen is een groot risico en het feit dat ik dit vertel, zal vele werkgevers misschien afschrikken. Toch ben ik de laatste jaren vrijwel niet ziek geweest, want ik ben niet vaak ziek. Maar hoe ga je dat uitleggen als je een chronische ziekte hebt?

Ik blijf boeven het maaiveld uitsteken,
tot het eindelijk lukt!

Opgeven?

Nee, opgeven dat doe ik niet. Zoals ik pas al zei in mijn blog over ZZP’er zijn met een beperking, “Strijdbaar tot het gaatje”. Want ik wil gewoon werken, en laat me echt niet door een paar Haagse regels in een verdomhoekje stoppen. Ik knok me eruit en stop pas als ik ook gewoon een eerlijke kans op de arbeidsmarkt krijg. 

Van Wajong naar werk (3)

Waar ben jij goed in, wat is je kracht en waarmee kan jij je onderscheiden op de arbeidsmarkt? Dat is een belangrijke vraag als je gaat solliciteren, vooral als je op andere vlakken op een achterstand staat is die vraag essentieel. Door jou sterke punten optimaal te benutten kan je je onderscheiden op de arbeidsmarkt en tussen al die anderen opvallen en in gesprek komen met werkgevers. Dit kan zelfs maken dat je handicap niet in je nadeel, maar juist in je voordeel kan werken.

Voor iedereen is het belangrijk om te weten waar je goed in bent, hoe je je kan onderscheiden van al die andere sollicitanten. Dit kan op vele manieren, er zijn bijvoorbeeld assesement tests, die kan je tegen een gering bedrag en soms zelfs gratis doen. Daarmee kan je je competenties achterhalen en tegelijk je werk-/denkniveau vaststellen. Dan is er uiteraard nog de IQ test waarmee je kan kijken op welk denkniveau je zit en wat je in je mars hebt.

Je competenties

Als je weet wat je competenties zijn, je weet waar je kracht ligt en deze aansluiten bij je opleiding kan je eigenlijk zondermeer gaan starten met solliciteren, immers je hebt alles op een rij. Toch moet je dan wel je CV up to date hebben, want staan jouw unieke competenties ook op je CV vermeld, heb je aangegeven waar jouw sterke punten liggen zodat deze in één oogopslag zichtbaar zijn voor werkgevers?

Je competenties moet je een prominente plaats op je CV en digitale profielen geven, daarmee kan men gelijk zien waar jij goed in bent en of deze aansluiten bij de vraag van de werkgever. Door een korte heldere opsomming van je competenties, kan een werkgever al veel informatie halen uit een korte blik op je CV. Wordt je dan niet uitgekozen, dan past de baan waarschijnlijk ook niet bij je, immers je competenties sluiten niet aan bij de wensen van de werkgever.

 

Een voorbeeld van mijn competenties zijn:

·       (Management) consultancy

·       Netwerken

·       Interne-/externe communicatie en Social Media,

·       Organiseren

·       Lobby

Dit zijn de dingen waar ik echt goed in ben, het liefste zou ik een baan in de bovenste competentie vinden, maar uiteraard is de 3^e ook een mooie optie om als een van de kerntaken in mijn werk te kunnen vinden. Op dit moment werk ik freelance en ben ik actief binnen al mijn competenties en kan ik deze verder uitbouwen.

Mis je een opleiding?

Voor veel Wajongers geldt dat zij geen of weinig opleiding hebben genoten, dat is jammer maar geen onoverkomelijk euvel. Want wat belet je om als nog een opleiding te gaan volgen, net zoals zo velen op de arbeidsmarkt? Uiteraard is dit lastig om naast je werk te doen, maar ook daarvoor zijn vele mogelijkheden, van thuisstudie tot klassikale avondopleidingen. In het laatste geval kan het betekenen dat je minder beschikbaar bent voor werk en dus is overleg met het UWV over een te volgen opleiding altijd noodzakelijk. Toch is het wel zo dat in de meeste gevallen een opleiding volgen die ook nog binnen een gunstige sector valt, vaak wordt goedgekeurd.

Jij hebt de sleutel

Om te komen tot een baan is er veel nodig, je zelfvertrouwen, kennis van je mogelijkheden, kennis van je competenties en in sommige gevallen zelfs een opleiding. Toch ben jij de gene die al deze dingen zelf in de hand heeft. Want inderdaad het is kostbaar om een opleiding te volgen, maar er zijn ook de LOI’s en andere thuisscholingsinstellingen die opleidingen bieden tegen zeer aantrekkelijke tarieven. En als dat het verschil maakt tussen wel of geen baan, dan zou de keuze toch makkelijk moeten zijn als het mentaal binnen je bereik ligt!

Eerder verschenen deel 1 en deel 2 van deze serie "Van Wajong naar werk"

Van Wajong naar werk (2)

Veel Wajongers vragen zich af hoe zij straks aan een baan zullen komen, welke werkgevers open staan voor Wajongers en hun beperkingen. De eerste stap die je moet gaan zetten is het zoeken naar werk, werk dat bij jou past en waar je het minste wordt beperkt door je beperkingen. Dat is stap 1, dan volgt de strijd op een drukke arbeidsmarkt, waar lang niet elke werkgever op je zit te wachten……

Veel werkgevers zijn nog niet zo ver, ze weten nog niet goed hoe ze werkplekken moeten realiseren voor mensen met een arbeidshandicap. Dat is jammer, want er zijn veel mensen met een handicap die graag aan de slag willen, enorm gemotiveerd zijn en over goede vaardigheden of een hoog kennisniveau beschikken. Om die vaardigheden of kennis om te kunnen zetten naar een baan, is het belangrijk om voor jezelf vast te stellen waar je goed in bent. En dan het liefste enige ervaring op te doen doormiddel van een stage of vrijwilligerswerk.

Ervaring opdoen

Elke werkgever zoekt bij voorkeur naar mensen met ervaring, vrijwilligerswerk wordt helaas vaak ondergewaardeerd maar beidt wel de kans om je kwaliteiten te vinden en te ontwikkelen. Daarnaast is er de mogelijkheid op een stage, werkervaringsplek en bijvoorbeeld een proefplaatsing om jezelf te bewijzen.

Je kan actief gaan zoeken naar een stageplaats, jezelf aanbieden bij werkgevers en dan bij voorkeur werkgevers waar je enigszins bekend mee bent. Daarom is het belangrijk om te netwerken, je gezicht te laten zien en daarmee bij bedrijven in the picture te komen.

Als je een stage, werkervaringsplek of proefplaatsing hebt is het belangrijk om daar het beste uit jezelf te halen. Laat zien wat je waard bent en hoe jij je niet laat beperken door je handicap. Probeer je beperkingen niet te maskeren, maar probeer ze ook niet teveel te benadrukken. Dat is een lastige weg om te vinden, want je moet wel kunnen aangeven als je iets niet kan doen door je beperking, maar moet voorkomen dat je overkomt als iemand die zeurt.

Digitale platforms

Er zijn op het moment veel platforms waar je terecht kunt om je te profileren als kandidaat met een beperking. Op deze platforms plaatsen diverse bedrijven vacatures en kun jij je presenteren. Probeer jezelf te presenteren op basis van je vaardigheden en talenten, niet omdat je een handicap hebt, want juist op deze manier spring jij eruit. Laat zien wat je kan, benut je zelfkennis en vooral ook al je activiteiten die je hebt ontplooid om werkervaring op te doen. 

Voor je jezelf aanmeld bij een bepaald platform is het ook goed om te kijken welk platform het beste bij je past. Zo zijn er digitale platforms voor Hoger Opgeleiden en voor Lager Opgeleiden. Let goed op waar je jezelf presenteert, want sta je op een website waar je niet past, dan krijg je ook geen passende vacatures en lopen sollicitaties vaak mis. Dat is jammer, want dat maakt dat je je motivatie snel verliest.

Positief zelfbeeld

Een van de belangrijkste dingen bij het vinden van een baan, als je eenmaal gaat solliciteren, is een positief zelfbeeld. Daarbij is realisme over je eigen mogelijkheden en dit goed kunnen verwoorden naar de mensen die tegenover je zitten, essentieel.

Stel eerst voor jezelf vast waar je goed in bent, waarom dit je waardevol maakt en hoe je dit aan een werkgever kan verwoorden. Daarbij is het belangrijk om niet als betweter of egocentrisch over te komen. Vertel gewoon simpelweg waarom jij goed bent in wat je doet, alsof je jezelf moet verkopen. Dit klinkt heel moeilijk, toch baart oefening kunst.

Dit is deel 2 uit de serie "Van Wajong naar werk"

Van Wajong naar werk (1)

Nu de Participatiewet definitief door de Tweede en Eerste Kamer is, de invoering een feit en het UWV gaat uitwerken wie er onder de garantiebanen gaan vallen, wordt het tijd dat ook arbeidsgehandicapten zelf in actie komen. Natuurlijk zijn er al velen, tenminste in mijn omgeving, die dit al zijn. Maar ook zij kunnen mogelijk handig gebruik maken van de tips die ik middels deze blog wil delen.

Het vinden van werk met een handicap is zeker geen makkelijke opgave, je hebt in een arbeidsmarkt die veel eisen aan werkzoekenden stelt, juist veel eisen aan een werkgever en de baan die je zoekt. Hiervoor is een term, die term heet ‘mismatch op de arbeidsmarkt’

Je kan je afvragen ‘waarom ben ik een mismatch?’ omdat je een handicap hebt, nee dat zeker niet. Het gaat vooral om waar jij staat op de arbeidsmarkt, beschik je over de juiste ervaring, opleiding, kennis en vaardigheden? Dat bepaald of je een mismatch bent of niet.

Juist als Wajongere of arbeidsgehandicapte is het noodzakelijk om over de juiste kennis en vaardigheden te beschikken, ervaring op te doen en daardoor voor jezelf een betere positie op de arbeidsmarkt te verwerven. Dit vraagt veel zelfdiscipline, zelfkennis en doorzettingsvermogen. De komende tijd ga ik een aantal blogs schrijven over verschillende aspecten waarmee je als Wajongere / arbeidsgehandicapte je voordeel mee kan doen op de arbeidsmarkt. Want jezelf optimaal presenteren, niet omdat het moet maar omdat je gewoon mee wilt doen, daar ligt voor iedereen de kans om een plekje op de arbeidsmarkt te veroveren.

Natuurlijk is je beperking of handicap iets wat invloed heeft op je kansen op werk, maar je kan er ook je voordeel mee doen. Vooral als je weet wat je zwakke kanten zijn en hoe je daar mee om kan gaan binnen je werk. Het is goed om voor jezelf vast te stellen waar jij goed in bent en welk doel je wil bereiken. Maak een lijstje van tussenstops die je moet passeren voordat je je doel kan bereiken. Met dit lijstje kan je vandaag al beginnen, want het gaat om jou, waar je naartoe wil en hoe je je doelen wil gaan bereiken.

Dit is de eerste stap naar de arbeidsmarkt, de volgende stap gaat over het benutten van digitale platforms, opdoen van werkervaring en een positief zelfbeeld als je gaat solliciteren. Dus tot de volgende ronde!