Gratis geld bestaat niet!

Het blijft mijn intrigeren, de discussie rondom het basisinkomen. Zeker nu er diverse gemeenten aan het 'experimenteren' zijn met het basisinkomen, in een tijd waarin de overheid juist inzet op dwang en dreiging om mensen uit de Bijstand te krijgen. De reden dat ik juist zo positief sta tegenover deze initiatieven ligt dieper dan alleen het idee dat dwang ineffectief is. De basis ligt veel dieper, en daar wil ik vandaag eens op ingaan. 

De stap naar werk

Als je lange tijd naast de maatschappij hebt gestaan, en dan vooral in het kader van betaalde arbeid, is het lastig om een positie te veroveren op de arbeidsmarkt. Mensen beschikken niet over het juiste netwerk, opleidingen zijn verouderd en veelal spelen er nog andere sociale of fysieke problemen op de achtergrond, die de arbeidsmarktintegratie bemoeilijken. Het dwingen van deze mensen, op laste van het verlagen van de uitkering, het afdwingen van werk als tegenprestatie of anderszins, blijkt keer op keer niet de oplossing te zijn.

De stap naar werk wordt inderdaad ingegeven door maatschappelijke activiteiten, mensen moeten ergens een 'begin' kunnen vinden. Ergens moeten zij kunnen bouwen aan het benodigde netwerk, aansluitend bij hun kunnen, interesses en vooral ook vaardigheden. Dit begint vaak met vrijwilligerswerk, binnen een organisatie die aansluit bij de mindset van mensen. En daar heb je gelijk een punt te pakken, laat je een universitair docent de straat vegen dan komt hij niet in aanraking met het juiste netwerk. Kan hij aan de slag in de plaatselijke bieb of bijvoorbeeld als huiswerkbegeleider, dan komt iemand langzaamaan in aanraking met de juiste mensen die hem/haar weer op weg kunnen brengen naar een betaalde baan.

Geld als pressiemiddel

Mensen in een uitkering hebben niet veel te besteden, en ja het klopt dat mensen met een middeninkomen ook niet veel meer te besteden hebben, en dat maakt de stap naar betaald werk natuurlijk niet aantrekkelijker. Toch is dat mijns inziens niet het grootste probleem, want waar het probleem juist zit is het vinden van de juiste mensen die je kunnen helpen, mensen die je potentieel zien en daarmee de weg naar een betaalde baan kunnen vergemakkelijken. 

Door mensen te stimuleren om te werken, zoals met het basisinkomen, ook een paar uur met behoud van uitkering, biedt de kans om langzaamaan te bouwen naar een volledige terugkeer in de maatschappij. Mensen krijgen een hoger inkomen om vervolgens dit in te zetten om hun netwerk uit te breiden, zich bij te laten scholen, etc. om de positie op de arbeidsmarkt te verbeteren. Mensen een kans bieden, begint met de ruimte om ook die kansen te kunnen grijpen en als je op 900 euro netto rond moet komen, dan is dat eigenlijk onvoldoende om een volwaardige positie in de maatschappij te kunnen veroveren.

Participatie

Meedoen, ofwel participeren, begint met een volwaardig gevoel hebben. Mensen die lang aan de kant hebben gestaan voelen zich vaak 'nutteloos' omdat de maatschappij niet naar ze omkijkt, omdat ze worden weggezet als profiteurs, etc. Deze mensen activeren lukt alleen door mensen hun eigenwaarde terug te geven, mensen te activeren door te beroepen op de talenten die zij hebben en waarmee de maatschappij in zijn geheel beter van wordt.

Natuurlijk zijn er de mensen die echt niet willen, deze mensen moeten uiteraard ook worden aangesproken op hun gedrag. Maar voordat we roepen dat het basisinkomen een hangmat is, is het misschien ook goed om te kijken naar de effecten van het huidige beleid. Want door mensen bij voorbaat als profiteurs weg te zetten, creëren we een kloof tussen de mensen bij wie 'alles meezit' en de mensen die ergens zijn vastgelopen in de maatschappij. Een uitkering is namelijk geen hangmat, het is een noodzakelijk kwaad voor mensen die ergens vastlopen en in onze op geld gerichte, geïndividualiseerde maatschappij toch te kunnen overleven.

Niet met dank aan Klijnsma

Ik heb er al vaak over geschreven, de problemen die mensen ervaren op de arbeidsmarkt door de invoering van de Participatiewet. Want er verschijnen steeds meer vacatures voor mensen uit de doelgroep Participatiewet en/of Wajong, maar voor de mensen die daar buiten vallen is dat een groot probleem. Waar je voorheen tegen de Wajongvacatures opliep, loop je nu tegen de huidige 100.000 banen op. 

Het werkt enorm frustrerend, mensen met een beperking die ten eerste uit moeten leggen dat zij een beperking hebben en daardoor enige aanpassingen op de werkplek nodig hebben. Om vervolgens uit te moeten leggen aan de potentiële werkgever dat jij net niet meetelt met de doelgroep die zij volgens de afspraken in het Sociaal Akkoord binnen moeten halen. Ja, het voelt soms als een eindeloze draaikolk waar je simpelweg niet meer uit kan komen.

Goed om te weten

Toch zijn er zeker ook werkgevers die inclusief-talent boven de 100.000 doelstelling plaatsen. Dit zijn bedrijven die de voorkeur geven aan goede kandidaten met potentieel, die mu misschien niet meetellen of tijdelijk meetellen omdat ze nu in de Wajong zitten en er straks buiten gaan vallen door hun vaardigheden en daarmee verdiencapaciteiten. Dit zijn de bedrijven die bredere doelstellingen hebben, en daarop aansluitend kiezen om verder te kijken. Welke bedrijven dit zijn, dat is niet standaard vast te stellen omdat het enerzijds grote multinationals zijn, maar anderzijds ook juist de multinationals die alleen binnen de doelgroep 100.000 banen selecteren. Net als dat er binnen het MKB bedrijven zijn die ondanks hun beperkte slagruimte kiezen voor kwaliteit boven de 100.000 en daarmee het risico nemen op een boete. 

Inclusie als doel

Het blijft een vreemde constatering, dat als de overheid inclusie als einddoelstelling heeft voor het inzetten op de 100.000 banen, dat de bedrijven die gaan voor echt inclusief ondernemerschap hiermee de kans op een boete lopen. Dat bedrijven die juist bijdragen aan de inclusieve arbeidsmarkt worden gestraft voor hun brede personeelsbeleid, dat de bedrijven van wie staatssecretaris Klijnsma zegt 'dit zijn de voorbeelden' juist de bedrijven zijn die niet specifiek focussen op de 100.000 banen.

Klijnsma heeft tegen mij ook meermaals gezegd, 'als je goed opgeleid bent vindt je gewoon een baan'  en ja als je lang blijft aanhouden dan vindt je die baan ook wel. Dat heb ik dan uiteindelijk wel bewezen, hoewel ik daarbij wel iets moet bekennen. Ik had het goede, zorgvuldig opgebouwde, netwerk waardoor ik op de radar opdook. En natuurlijk het geluk dat ik precies de kwaliteiten had die werden gezocht, maar dat is logisch. Immers, ik wil alleen een baan omdat ik binnen de functie pas en niet omdat ik een beperking heb en daarmee een mooi sierpoppetje ben voor de buitenwacht.

De aanhouder wint

Natuurlijk is het zo, als je eindeloos blijft solliciteren (bijna 8 jaar) dan kom je er wel een keertje tussen. Als je de juiste mensen leert kennen doordat je intussen actief bent als zzp'er en bovendien deelneemt in het politieke debat, dan ga je opvallen en komt er zeker een keer een kans op een baan. Maar dat is niet voor iedereen weggelegd, want het kost veel tijd, energie en vooral ook geld. Want als ik kijk naar wat ik erin heb moeten investeren en dat zonder ooit een uitkering te ontvangen, snap ik dat mensen de hoop opgeven en de bui afwachten. 

Bijschrift toevoegen

Maar toch, ik wil je adviseren om niet op te geven, te blijven investeren in jezelf en in je netwerk. Want Klijnsma heeft ongelijk als ze zegt dat een goede opleiding voldoende is, maar ze heeft wel gelijk als het gaat om niet opgeven. Hoewel ze duidelijk weinig inzicht heeft in hoeveel energie dat kost en de noodzaak van financiering van aanpassingen en voorzieningen zodat mensen zonder status ook gewoon aan het werk komen. Tot die tijd, investeer in jezelf en onderzoek welke werkgevers open staan voor echt inclusief ondernemen, je kunnen voorzien van de juiste aanpassingen en om vervolgens je talenten te laten spreken! 

Een 'kat in de zak' krijgen op Prinsjesdag

De voorzitter van Cedris is terecht blij met het verlagen van de werkgeverslasten aan de onderkant van de arbeidsmarkt, want de doelgroep die hij vertegenwoordigd heeft zeker baat bij deze maatregel. Toch schort er ook iets aan het idee dat dit goed is voor de banenafspraak, evenals de arbeidsmarkt in brede zin. Iemand met een MBO, HBO of WO werk-/denkniveau hoort niet in zo’n schaal thuis? Bovendien ontstaat daarmee verdringing op de arbeidsmarkt.

Iemand met een goede opleiding, vaardigheden die bij zijn of haar vakgebied horen, hoort toch gewoon voor een eerlijk loon te werken? En daarmee maakt een arbeidshandicap of langdurige werkloosheid echt geen verschil, immers om vakmensen te behouden is het noodzakelijk dat zij een eerlijk salaris krijgen! Dit is precies wat ik in de huidige politieke werkelijkheid mis, want het gaat over het inzetten op lage loonschalen om arbeid voor werkgevers aantrekkelijk te maken. Ja, daar kan ik dus in meekomen, maar het effect ervan is ook zwaar negatief als het gaat om de instroom van bijvoorbeeld Oos-Europeanen in bepaalde vakgebieden. 

De markt verstoord

Als we arbeid echt aan de markt overlaten dan moet er in tijden van tekorten op de arbeidsmarkt een stijging van de lonen volgen, immers, arbeid wordt een schaars product en dat geldt voor technische en ICT sectoren al enige tijd. Maar de lonen stijgen daar niet omdat er veel goedkope arbeid wordt ingehaald zoals bijvoorbeeld lassers uit Polen en Roemenië terwijl er lassers in de WW zitten. De lonen volgen hierdoor niet de markt, maar worden kunstmatig weer laag gehouden met als gevolg dat technische mensen met een goede opleiding en ervaring (deels door eigen keus) aan de kant blijven staan.

Ook voor arbeidsgehandicapten die via de banenafspraak aan de slag moeten is dit geen goede ontwikkeling, want er zijn circa 30.000 hoger opgeleiden in de Wajong, er zijn rond de 50.000 mensen met een MBO opleiding en deze 80.000 mensen vallen ook onder de banenafspraak. Dus zouden de 125.000 banen voor een groot deel kunnen worden ingevuld door geschoolde mensen. En mensen met een goede opleiding, en ongeacht een beperking ‘gewoon’ hun werk kunnen doen, zou je niet op een minimaal salaris aan moeten nemen in een markt waar goed betaald wordt voor elke ‘gezonde’ medewerker. Immers dan is er sprake van 'goedkope' arbeid en geen aanzet tot een inclusieve arbeidsmarkt, waarmee mensen met een beperking en een goede opleiding niet de plek krijgen die zij verdienen op basis van hun kunnen.

Tweedeling op de arbeidsmarkt

Dit kabinet maakt zich zorgen over de tweedeling op de arbeidsmarkt en dat terwijl zij juist kiezen voor een verdere tweedeling door het werken voor lage lonen nog te stimuleren ook. Dit effect heeft een verstoring tot gevolg die nog wel eens meer problemen kunnen opleveren dan eerst gedacht. Want het gaat hierbij niet alleen om mensen die wel voor de lage lonen gaan werken en daarmee ‘werkende armen’ worden, het gaat ook om het verlies van kennis. Want mensen die goed opgeleid zijn en niet aan de bak komen, komen ook op het punt dat zij de arbeidsmarkt de rug gaan toekeren.

Het 'de rug toekeren' van de arbeidsmarkt is kapitaalvernietiging van ongekende aard, want het zijn handen, hoofden, opleidingen en vooral ook participerende burgers die zich aan de zijlijn van de maatschappij gaan positioneren. Welke worden ingeruild voor goedkope arbeid uit bijvoorbeeld Oost-Europa met als gevolg dat zij kennis opdoen, vervolgens meenemen en Nederland op den duur ook de innovatiekracht zal gaan verliezen. Kortom, het is eigenlijk niet in geld uit te tellen wat deze korte-termijn-maatregel uiteindelijk gaat kosten en vooral ook hoeveel kapitaal er over de schutting wordt gegooid!

Weten wat er leeft!

Veel mensen zullen het vast herkennen, uit Den Haag wordt iets geroepen en je denkt 'Hallo, weet u nog hoe ons leven eruit ziet?' En ook ik heb deze reactie meer dan eens, vooral vrijdag kon ik me er niet van ontdoen. Simpelweg omdat ik snap dat die agenten minder weekenden willen werken, hun gezin kunnen onderhouden in deze 'dure' tijden, etc. 

Wat mij vrijdag echter het meest tegen de borst stootte was de opmerking van Rutte, hij vond het cao bod genereus en bovendien dreigde hij het geld wel ergens anders aan te besteden. Ja, blijkbaar snapt Rutte zo slecht waarom deze agenten staken dat hij overgaat tot chantage, daarom blijf ik ook bij mijn Tweet vanmiddag:

"Ik zeg, als je je burgers niet meer snapt is het tijd om de politieke arena te verruilen voor het gewone leven, @MinPres u dus ook!"

Want ik vind het schrijnend om te zien dat Rutte het ene moment uitroept dat het ook tijd wordt dat de werklozen gaan profiteren van de economische groei, terwijl hij in de zelfde persconferentie geen feeling kan tonen voor de agenten die ook zijn veiligheid bewaken.

Verkiezingsretoriek?

Het voelt een beetje alsof we in verkiezingstijd zitten, als je de minister ineens hoort meeleven met werklozen, oh ja het zijn trouwens werkzoekenden meneer Rutte. Want het was ook die minister president die tijdens het VVD congres aangaf dat mensen niet actief genoeg naar werk zoeken als ze werkloos raken. Hij beschuldigde mensen ervan eerder voor een WW aanvraag in de rij te staan dan voor een nieuwe baan.

Deze opmerkingen, zowel richting werkzoekenden als agenten, onderwijzers, ambulancepersoneel, etc. laten zien dat Rutte zijn feeling met de gemiddelde Nederlander  verloren heeft, dat misschien zelfs veel van zijn ministers het gevoel met de burger verloren zijn. Vooral omdat er zoveel zaken spelen, van PGBalarm tot aan stakende agenten, nee het kan niet meer worden afgedaan als een 'een paar zeurende mensen'

Op de schop

Het spijt me voor alle mooie plannen en zoete koekjes die nu moeten komen dankzij het 'geweldige' beleid dat 'ons' de crisis heeft uit geloodst. Meneer Rutte de burgers kunnen niet meer wachten op zoete koekjes van een kabinet wat niet snapt dat mensen hun zorg, hypotheek of wat dan ook niet meer kan betalen en daarom oproept tot het eindelijk uitbetalen van het PGB, of die werkloze eerst WW aanvraagt om naast zijn/haar baan ook niet het huis te verliezen.

Nee, het is nu echt tijd voor een kabinet wat meer feeling heeft met de inwoners, en dan wel alle inwoners waar zij ook vandaan komen. Want als ik nu toch bezig ben, u draagt ook niet bij aan een oplossing voor al die galspuwende mensen die in navolging van meneer Wilders 'eigen volk eerst' sentiment mensen op de vlucht voor dood en ellende de dood in wensen.

Mijn Nederland:

Er is veel te doen in Nederland, bouwen doe je samen met iedereen die zijn handen uit kan steken, hand in hand met elkaar, wie of wat je ook bent!

Meneer de president weet u hoe de WW werkt?

Afgelopen vrijdag bewees Rutte dat hij definitief alle realiteit met de gemiddelde burger heeft verloren. Tijdens het VVD congres gaf hij aan dat mensen niet als eerste een uitkering aan moeten vragen bij het verlies van een baan. Laat staan deze al tevoren aan te vragen, als je weet dat je binnen een maand je baan verliest. Hij verwacht dat je het eerst zelf probeert, maar bovendien zei hij 'die uitkering komt later wel!' En daar slaat hij dus echt de plank grandioos mis.....

Als je onverhoopt je baan verliest zijn er behoorlijk wat zaken die je snel moet regelen. Zo is de termijn die je hebt om je te melden als werkloze bij het UWV: 2 werkdagen na je laatste werkdag. Daarbij moet je binnen een week een uitkering aanvragen, dus daarmee is zijn hele stelling al onzin omdat Rutte je adviseert om de wet te negeren.

De rekening betalen

In de afgelopen maanden was het regelmatig in het nieuws, burgers, gezinnen die amper nog rond kunnen komen. Dat 1/6 huishoudens in de schulden zit, en ga zo maar door. Voor de gemiddelde Nederlander met een inkomen tussen de 20.000 en 40.000 euro per jaar is het verre van makkelijk om een buffer op te bouwen. Bovendien, als je door gezamenlijk inkomen wel meer verdient, lopen ook daar de lasten al snel op. Voor deze burgers is 'elke maand de rekeningen betalen' vaak te doen, maar is er tegenslag dan lopen deze mensen al snel vast.

Waar de meeste werkenden aan denken, die met het verlies van werk worden geconfronteerd is, hoe kan ik dan mijn rekeningen betalen? Waarbij een andere baan vinden, zeker een van de eerste gedachten is, maar als de realiteit inzinkt, komt men tot de conclusie dat je alles snel moet afhandelen en dan weer kan gaan kijken naar een nieuwe baan. Bovendien is het verlies van een baan, die je misschien al meer dan 15 jaar had, van grote impact. Mensen moeten dit verwerken, zich oriënteren op hun toekomst, en misschien zelfs wel bijscholing omdat papieren niet helemaal op orde zijn, om daarna weer de weg naar een nieuwe baan in te slaan.

Solliciteren

Waar ik wel mijn grootste vraagtekens bij had is dit: Heeft Rutte wel enig idee hoe lang een sollicitatieprocedure in beslag kan nemen? Want ook al ben je wel die kanjer die al voor zijn/haar laatste werkdag je eerste procedures bent gestart, dan zijn ze zeker niet binnen een week afgerond. Dus is de hele suggestie 'eerst solliciteren dan volgt de uitkering later wel' al volledig onrealistisch en eigenlijk een oproep tot burgerlijke ongehoorzaamheid omdat je zo de wettelijke termijnen negeert.

Het lijkt er echt op dat onze huidige minister president niet weet wat er gebeurt als je je baan verliest, hij lijkt te denken dat mensen niet gelijk solliciteren omdat ze eerst een uitkering aanvragen. Met dit advies van Rutte gaan alle VVD'ers in de toekomst eerst solliciteren, komen na een maand tot de ontdekking dat rekeningen nog betaald moeten worden en vangen bot bij de aanvraag voor een WW omdat ze te laat zijn. Nou dan wacht er de Participatiewet, waar deze solliciterende VVD'ers de straat aan mogen vegen als tegenprestatie.

Met beide benen op de grond

Voor de gemiddelde burger is de WW dus de benodigde overbrugging om de rekeningen te betalen, als die WW 2 maanden op zich laat wachten worden rekeningen niet meer betaald omdat het geld op raakt. Dan beginnen de problemen, dan lopen de schulden vaak al snel op als de WW na 3 maanden naar 70% van het oude loon gaat. Nee, zo makkelijk is het niet voor de gemiddelde Nederlander die of of net onder modaal zit.

Het is niet voor niets dat de eerste 3 maanden in de WW cruciaal zijn, gaat iemand gelijk zoeken dan heeft men een grotere kans op het vinden van een nieuwe baan. Het is niet voor niets dat veel mensen wel een WW aanvragen voor een maand of misschien 2 omdat ze anders hun rekeningen niet meer kunnen betalen. Het is namelijk de burger die met beide benen op de grond staat en zich realiseert dat de rekeningen niet zomaar een maandje kunnen wachten!

Basisinkomen is zo gek nog niet!

Eigenlijk vond ik het altijd maar een discussie voor links, de discussie over het basisinkomen en daarmee het uitdelen van 'gratis geld.' Toch is de discussie eigenlijk helemaal niet zo links, maar zou draagbaar moeten zijn van het compleet linkse tot het compleet rechtse politieke spectrum. Vooral als je het basisinkomen vanuit verschillende perspectieven, behorende bij die politieke visies, bekijkt. Daarom vandaag eens een blik in het basisinkomen vanuit diverse politieke standpunten.

Liberaal

Vanuit het liberale denken heeft de burger een eigen verantwoordelijkheid, moet de overheid zich zo min mogelijk bemoeien achter de voordeur van zowel ondernemer als burger. Het idee is, dat als er de ruimte is om je te ontwikkelen, iedereen een gelijke kans heeft om mee te doen. Maar misschien wel het meest interessante om vanuit liberale hoek te pleiten voor een basisinkomen is dit: liberalen wensen een kleine, slagvaardige overheid met zo min mogelijk regels en regelingen. En juist daar komt het basisinkomen om de hoek kijken, en is er tevens een relatie tot de eigen verantwoordelijkheid.

Want het basisinkomen is gegarandeerd, een regeling zonder allerlei aanvullende regelingen voor verschillende doelgroepen, inkomensgroepen en zo meer. Kortom, je haalt veel schijven weg. Bovendien biedt het basisinkomen de mogelijkheid om juist die eigen verantwoordelijkheid op te pakken, dat kan zijn om zorg te verlenen aan een familielid, tot aan het (bij)scholen om aan een baan te komen. Waarmee de burger dus eigenlijk een brede individuele vrijheid krijgt, precies waar het liberalisme zo sterk aan hecht.

Socialisten

De socialisten hechten grote waarden aan een verzorgingsstaat, waar de burger een vangnet heeft en inkomens zo eerlijk mogelijk worden verdeeld. Het idee erachter is de aanpak van armoede en het wegnemen van verschillen op basis van afkomst, mogelijkheden, etc. Door de inzet op het basisinkomen wordt er vorm gegeven aan deze eerlijke kans, het zou vanuit de socialistische visie als verzorgingsstaat kunnen worden gepresenteerd en bovendien worden er geen straffen opgelegd aan mensen die 'pech' ervaren in het leven. Daarbij biedt het basisinkomen dus de basis om te functioneren in de maatschappij en daarmee ook de mogelijkheden om vrijwilligerswerk en zorg voor gezin en of (zieke) familieleden te combineren.

(Christen)democraten

Vanuit de christelijke traditie is de overheid het schild voor de zwakkeren, vanuit de democratische gedachte (het politieke midden) is de overheid er om burgers te faciliteren met een goede basis om deel te nemen aan de maatschappij. Het is dan ook niet voor niets dat bijvoorbeeld het CDA sterk inspeelt op de rol van de samenleving en de vormen van samenleven om onderling problemen op te lossen en elkaar te ondersteunen. En dat D66 zich zo sterk inzet op onderwijs, immers onderwijs is de basis om je op de arbeidsmarkt te kunnen manifesteren.

Voor beide partijen, die overigens ook de wens tot een kleinere, slagvaardige, overheid hebben is het basisinkomen zeker ook een interessant perspectief. Het zou bij kunnen dragen aan het terugbrengen van onnodig ingewikkelde en daarmee kostbare regelingen om de sociale minima te ondersteunen en daarmee de overheidsuitgaven terug te dringen. Bovendien zijn beide partijen ook voor een simpeler belastingstelsel, wat ze delen met de liberalen, en ook het basisinkomen kan daar een onderdeel in vormen. Immers, minder regelingen = minder belastingschijven en bovendien fiscale regelingen voor particulieren.

De groenen en de 'kleine' christelijke partijen

Dan gaan we even langs bij het 'groene hoekje' van Groen Links en PvdD, welke beide zeker ook iets met het socialistische denken hebben. Maar daarbij ook sterk inzetten op een duurzame samenleving, wat zeker ook samenhangt met minder regelingen en ingewikkelde systemen. Daarbij sluit het beginsel van het basisinkomen zeker ook aan. Want minder regelingen, een sociaal vangnet voor de mensen die het niet redden in een maatschappij waar werk een andere lading zal krijgen door de ontwikkelingen. Is die vast en zeker een aansluitend idee.

Dan tot slot de 'kleine' christelijke partijen, waar zij het denken van het CDA delen als het gaat om de overheid als schild voor de zwakkeren, staat bij deze partijen het 'traditionele' gezin centraal. En juist daar ligt in de huidige economie een groot probleem, want ook steeds meer vrouwen uit de SGP achterban zijn genoodzaakt om te werken en hebben daardoor minder tijd voor de door hen traditioneel uitgevoerde sociale taken als zorg voor gezin, ouderen en (zieke) familieleden. 

Voor ieder wat wils

Eigenlijk is het dus wel leuk om te constateren dat eigenlijk dus elke partij wel een reden zou moeten hebben om voor een basisinkomen te stemmen en misschien is dat dan ook wel de reden dat ik van een aanvankelijke tegenstander (met in het achterhoofd de kosten) tot een voorstander ben geworden. Want het terugbrengen van regelingen, het versimpelen van het belastingstelsel en het vervangen van al die ingewikkelde verschillende aanvragen voor sociale regelingen zouden een stuk minder kostbaar worden door het invoeren van het basisinkomen. Bovendien zou er meer geld overblijven voor gemeente om mensen die het echt niet zelf kunnen, toch naar werk te helpen! 

Voor meer informatie over het basisinkomen bekijk deze aflevering van Tegenlicht

Van Wajong naar werk (3)

Waar ben jij goed in, wat is je kracht en waarmee kan jij je onderscheiden op de arbeidsmarkt? Dat is een belangrijke vraag als je gaat solliciteren, vooral als je op andere vlakken op een achterstand staat is die vraag essentieel. Door jou sterke punten optimaal te benutten kan je je onderscheiden op de arbeidsmarkt en tussen al die anderen opvallen en in gesprek komen met werkgevers. Dit kan zelfs maken dat je handicap niet in je nadeel, maar juist in je voordeel kan werken.

Voor iedereen is het belangrijk om te weten waar je goed in bent, hoe je je kan onderscheiden van al die andere sollicitanten. Dit kan op vele manieren, er zijn bijvoorbeeld assesement tests, die kan je tegen een gering bedrag en soms zelfs gratis doen. Daarmee kan je je competenties achterhalen en tegelijk je werk-/denkniveau vaststellen. Dan is er uiteraard nog de IQ test waarmee je kan kijken op welk denkniveau je zit en wat je in je mars hebt.

Je competenties

Als je weet wat je competenties zijn, je weet waar je kracht ligt en deze aansluiten bij je opleiding kan je eigenlijk zondermeer gaan starten met solliciteren, immers je hebt alles op een rij. Toch moet je dan wel je CV up to date hebben, want staan jouw unieke competenties ook op je CV vermeld, heb je aangegeven waar jouw sterke punten liggen zodat deze in één oogopslag zichtbaar zijn voor werkgevers?

Je competenties moet je een prominente plaats op je CV en digitale profielen geven, daarmee kan men gelijk zien waar jij goed in bent en of deze aansluiten bij de vraag van de werkgever. Door een korte heldere opsomming van je competenties, kan een werkgever al veel informatie halen uit een korte blik op je CV. Wordt je dan niet uitgekozen, dan past de baan waarschijnlijk ook niet bij je, immers je competenties sluiten niet aan bij de wensen van de werkgever.

 

Een voorbeeld van mijn competenties zijn:

·       (Management) consultancy

·       Netwerken

·       Interne-/externe communicatie en Social Media,

·       Organiseren

·       Lobby

Dit zijn de dingen waar ik echt goed in ben, het liefste zou ik een baan in de bovenste competentie vinden, maar uiteraard is de 3^e ook een mooie optie om als een van de kerntaken in mijn werk te kunnen vinden. Op dit moment werk ik freelance en ben ik actief binnen al mijn competenties en kan ik deze verder uitbouwen.

Mis je een opleiding?

Voor veel Wajongers geldt dat zij geen of weinig opleiding hebben genoten, dat is jammer maar geen onoverkomelijk euvel. Want wat belet je om als nog een opleiding te gaan volgen, net zoals zo velen op de arbeidsmarkt? Uiteraard is dit lastig om naast je werk te doen, maar ook daarvoor zijn vele mogelijkheden, van thuisstudie tot klassikale avondopleidingen. In het laatste geval kan het betekenen dat je minder beschikbaar bent voor werk en dus is overleg met het UWV over een te volgen opleiding altijd noodzakelijk. Toch is het wel zo dat in de meeste gevallen een opleiding volgen die ook nog binnen een gunstige sector valt, vaak wordt goedgekeurd.

Jij hebt de sleutel

Om te komen tot een baan is er veel nodig, je zelfvertrouwen, kennis van je mogelijkheden, kennis van je competenties en in sommige gevallen zelfs een opleiding. Toch ben jij de gene die al deze dingen zelf in de hand heeft. Want inderdaad het is kostbaar om een opleiding te volgen, maar er zijn ook de LOI’s en andere thuisscholingsinstellingen die opleidingen bieden tegen zeer aantrekkelijke tarieven. En als dat het verschil maakt tussen wel of geen baan, dan zou de keuze toch makkelijk moeten zijn als het mentaal binnen je bereik ligt!

Eerder verschenen deel 1 en deel 2 van deze serie "Van Wajong naar werk"

Van Wajong naar werk (1)

Nu de Participatiewet definitief door de Tweede en Eerste Kamer is, de invoering een feit en het UWV gaat uitwerken wie er onder de garantiebanen gaan vallen, wordt het tijd dat ook arbeidsgehandicapten zelf in actie komen. Natuurlijk zijn er al velen, tenminste in mijn omgeving, die dit al zijn. Maar ook zij kunnen mogelijk handig gebruik maken van de tips die ik middels deze blog wil delen.

Het vinden van werk met een handicap is zeker geen makkelijke opgave, je hebt in een arbeidsmarkt die veel eisen aan werkzoekenden stelt, juist veel eisen aan een werkgever en de baan die je zoekt. Hiervoor is een term, die term heet ‘mismatch op de arbeidsmarkt’

Je kan je afvragen ‘waarom ben ik een mismatch?’ omdat je een handicap hebt, nee dat zeker niet. Het gaat vooral om waar jij staat op de arbeidsmarkt, beschik je over de juiste ervaring, opleiding, kennis en vaardigheden? Dat bepaald of je een mismatch bent of niet.

Juist als Wajongere of arbeidsgehandicapte is het noodzakelijk om over de juiste kennis en vaardigheden te beschikken, ervaring op te doen en daardoor voor jezelf een betere positie op de arbeidsmarkt te verwerven. Dit vraagt veel zelfdiscipline, zelfkennis en doorzettingsvermogen. De komende tijd ga ik een aantal blogs schrijven over verschillende aspecten waarmee je als Wajongere / arbeidsgehandicapte je voordeel mee kan doen op de arbeidsmarkt. Want jezelf optimaal presenteren, niet omdat het moet maar omdat je gewoon mee wilt doen, daar ligt voor iedereen de kans om een plekje op de arbeidsmarkt te veroveren.

Natuurlijk is je beperking of handicap iets wat invloed heeft op je kansen op werk, maar je kan er ook je voordeel mee doen. Vooral als je weet wat je zwakke kanten zijn en hoe je daar mee om kan gaan binnen je werk. Het is goed om voor jezelf vast te stellen waar jij goed in bent en welk doel je wil bereiken. Maak een lijstje van tussenstops die je moet passeren voordat je je doel kan bereiken. Met dit lijstje kan je vandaag al beginnen, want het gaat om jou, waar je naartoe wil en hoe je je doelen wil gaan bereiken.

Dit is de eerste stap naar de arbeidsmarkt, de volgende stap gaat over het benutten van digitale platforms, opdoen van werkervaring en een positief zelfbeeld als je gaat solliciteren. Dus tot de volgende ronde!