Kolder discussie

De behandeling van het VN Verdrag voor de rechten van mensen met een handicap mag dan zijn uitgesteld, de urgentie is er niet minder om. Want het duurt nu al 9 jaar en in 2016 zitten we dus al op 10 jaar wachten op ratificering. De discussie die vorige week werd gevoerd is er een die ik verre van zinvol vond, dan ben ik hard maar het is wel zo, waarom nou dat vertel ik graag.

Vorige week, werd er naar aanleiding van het amendement van Otwin van Dijk een langdurige discussie gevoerd over toegankelijkheid. Waarbij het niet ging om de logica van toegankelijke dienstverlening of locatie, maar waar het ging om de kosten die dat met zich meebracht. Het is wederom een discussie over geld, maar nooit hoor je de economische voordelen voorbij komen van de klandizie die mensen met een beperking met zich meebrengen.

Raar uitgangspunt

Het is een raar uitgangspunt, want als toegankelijkheid de norm wordt en mensen met een beperking meer zelfstandigheid kunnen ervaren en daarmee dus ook beter kunnen participeren in de maatschappij, worden zij zelfstandiger. Bij zelfstandigheid hoort ook een baan, een goed inkomen en daarmee meer bestedingsruimte. Dat is hoe simpel het leven werkt, heb je gelijke kansen op werk en is een bedrijf toegankelijk voor je, het OV toegankelijk zodat je op je werk kan komen en de zorg op maat zodat je op je werk kan komen. Dan is er sprake van een gelijkwaardige positie in de maatschappij, met alle voordelen die dit voor de maatschappij oplevert.

Want, en daar lijkt de discussie omheen te draaien, mensen met een beperking zijn consumenten die bedrijven binnen kunnen halen. Een dienstverlener met een ontoegankelijke website is een dief van zijn eigen portemonnee en dat terwijl het slechts een kleine investering is om een website bij onderhoud of herinrichting ook gelijk toegankelijk te maken. Want elke ondernemer laat zijn website met grote regelmaat onderhouden en updaten om aantrekkelijk te blijven, dan kan toegankelijkheid gelijk worden meegenomen en is het geen extra ding maar een stukje marketing.

Wat niet kan, dat hoeft niet 

Wat mij vooral verbaasde was Fleur Agema, die eigenlijk verwoordde wat de gemiddelde architect ook al mist, zij vindt toegankelijkheid in bouwbesluiten onnodig. Een nieuwbouw of verbouw project wat niet aan toegankelijkheid voldoet is zonde van het geld, en toch snapt mevrouw Agema niet dat toegankelijkheid de norm zou moeten zijn omdat het simpelweg logisch zou moeten zijn om elke klant met open armen te kunnen ontvangen. Natuurlijk, niet elk gebouw kan toegankelijk worden gemaakt voor iedereen, maar met een goede reden is dat ook gewoon iets wat wordt geaccepteerd, zeker door de mensen met een beperking zelf.

Gewoon en niet apart

Het blijft hiermee nog steeds om geld draaien, maar niet om de kosten die kunnen worden bespaard omdat mensen zelfstandig in de maatschappij kunnen functioneren, hoeveel geld het scheelt als mensen niet met een busje maar gewoon met het OV kunnen reizen. Hoeveel geld het scheelt als mensen naar hun werk kunnen in plaats van een uitkering te ontvangen en vooral ook hoeveel geld het scheelt als mensen met een beperking zichzelf waardevol voelen en daarmee minder zorg vragen behalve welke ze echt niet zonder kunnen. 

Ja, dat is wat een VN Verdrag met zich mee kan brengen, mensen die volwaardig onderdeel kunnen worden van de maatschappij, waar meedoen de norm wordt en toegankelijkheid geen uitzondering is, maar gewoon gewoon. Dat is een maatschappij waar iedereen waardevol is en economisch een bijdrage kan leveren, hoe klein deze ook is. Daar wil ik leven en daarom wil ik dat de Tweede Kamer volledig instemt met het amendement van Otwin van Dijk. Volledig instemt met het VN Verdrag en geen stukjes selecteert om de kosten, want dat is een kotertermijn visie en dat station zijn we na bijna 10 jaar toch wel gepasseerd? Dus maak nu maar gewoon een einde aan deze kolder discussie, het wordt tijd voor inclusie! 

CAO als politieke speelbal

Voor veel werkenden lijkt de VVD een steeds grotere afstand te nemen tot hun positie, van meer flexibilisering tot zelfs een einde maken aan het ‘algemeen verbindend’ maken van cao’s. Bovendien zou dit de scheiding tussen zekerheiden van de ene kant van de arbeidsmarkt nog verder vergroten, boven de mensen die dus buiten die cao’s zouden vallen. En daarbij kan dat als het aan de VVD ligt dus verder gaan dan ZZP'ers die daar zelf voor 'kiezen.' Op die manier zal de ongelijkheid verder toenemen, de macht van werkgevers vergroot worden en daarmee zal er een definitief einde komen aan de ‘algemene bescherming van werknemers.’

De positie van werknemers staat de laatste tijd vaak in het politieke debat op het programma, want de arbeidsmarkt veranderd en ook de politiek kan daar niet meer omheen. Wat echter wel sterk opvalt is dat de VVD zich in deze discussie de focus legt op de positie van de werkgevers (traditionele achterban) en dat eigenlijk alle andere partijen in het centrum (D66, CDA) zoeken naar een afweging die past bij deze nieuwe arbeidsmarkt.

 

Waar komt de cao vandaan?

De visie van links, die de cao’s graag in al zijn facetten zouden behouden, die is in de veranderende maatschappij niet meer zo logisch. Want in cao’s worden vele zaken ondergebracht die daar van oorsprong niet horen. In de eerste cao uit 1894 werd er voor de diamantbewerkers uit Amsterdam een tariefafspraak vastgesteld. Pas in 1914 kwam de eerste landelijke cao, waar afspraken in stonden over kinderarbeid, werktijden en minimale beloningen. Dit was de omslag naar de arbeidsmarkt zoals we deze nu kennen.

Pas in 1947 kwam de Wet op de AVV, ofwel het algemeen verbindend verklaren van de cao afspraken. Dit instrument, bestaat om werknemers te beschermen die bij bedrijven werken die niet aangesloten zijn bij de werkgeversorganisaties. En is daarmee de schakel die ook deze groep beschermt, want de cao afspraken gelden dan voor de gehele sector. Dit algemeen verbinden verklaren wordt gedaan door de minister van sociale zaken en werkgelegenheid en is daarmee het sluitstuk van de onderhandelingen tussen werkgevers en werknemers over de arbeidsvoorwaarden.

Verandering hou je niet tegen

Ook robotisering brengt vragen over de
toekomst van de arbeidsmarkt met
zich mee.

We moeten erkennen dat de arbeidsmarkt veranderd, en ik ben er dan ook van overtuigd dat men dit ook op links zeker inziet. De vraag is echter alleen of zij niet, zoals pas gesteld door arbeidsmarktdeskundige de Beer te laat zijn. Want de arbeidsmarkt veranderd snel, de positie van werknemers wordt steeds onzekerder en daarmee neemt de macht van de werkgevers snel toe. Enerzijds is dit logisch, want deze werkgevers ervaren ook dat hun markten sneller veranderen, andere eisen worden gesteld, digitalisering en robotisering steeds meer vorm krijgen en bovendien dat de conjunctuurwisselingen elkaar snel opvolgen.

Toch hebben ook deze werkgevers baat bij goede afspraken, zij weten dan immers waar ze aan toe zijn en hoe zij om kunnen gaan met de wisselingen die zij ervaren in het ondernemerschap. Daarom zou het misschien goed zijn om, zoals D66 en CDA nu ook al enkele keren benoemd hebben, te kijken naar de inhoud van de cao’s. Want hoort alles er wel in wat er nu in is ondergebracht? Is het niet tijd om bepaalde elementen door te schuiven naar de secondaire arbeidsvoorwaarden waar werkgevers en werknemers samen over kunnen onderhandelen? Want verandering hou je niet tegen, maar goede schoenen moet je nooit weggooien voordat je weet of je van die nieuwe geen blaren krijgt!

Wil je hier nog wel wonen?

De VVD visie op mensenrechten, zelfs de VN is not amused! 

Ik roep het zo nu en dan in huiselijke kring, "ik ga emigreren als Wilders minister president wordt" omdat ik me als betrokken burger enorm schaam voor zijn stigmatiserende uitspraken. Maar inmiddels begin ik me meer en meer af te vragen of ik als betrokken burger nog wel in een maatschappij als deze wil leven, want mensenrechten bestaan voor dit kabinet alleen voor de welvarende mensen, niet voor de gehele democratie. Ten minste, daar begint het meer en meer op te lijken.....

We zien het meer en meer voorbijkomen, mensenrechten die zo normaal moeten lijken. Mensenrechten waar we andere landen op aanspreken als deze worden geschonden en dat terwijl meer en meer mensenrechten in Nederland minder waardevol lijken dan ze zouden moeten zijn. Of het nu gaat om de toegang tor zorg, onderwijs, arbeid en maatschappelijke activiteiten voor mensen met een beperking, de opvang van vluchtelingen en ontheemden in de bed, bad, brood discussie of dat het nu gaat om het functioneren van de arbeidsmarkt in zijn geheel. 

Wat is er mis?

Ik vraag het mezelf met regelmaat af, "wat is er toch mis met Nederland?" Waarom kan je alleen meedoen als je welvarend bent, waarom kan je alleen mee in het onderwijs als je standaard bent? En dat terwijl het (volgens mij) ooit Sander Dekker de staatssecretaris van onderwijs was die zei "we moeten af van de zesjescultuur" terwijl deze zelfde staatssecretaris leerlingen met een hoog IQ en problemen in het onderwijs door beperkingen thuis laat zitten. Buiten het feit dat het simpelweg talentverspilling is, wat dus precies past bij een zesjescultuur, is het tekenend voor de staat van de huidige regering. Want alles moet beter worden, de sociale zekerheid moet minder worden gebruikt en ga zo maar door, en mensen moeten mee kunnen doen.

De vraag die steeds meer begint te rijzen is, "welke mensen mogen nu eigenlijk meedoen?" want iedereen moest meedoen in de Participatiesamenleving. Alleen is het huidige resultaat dat vooral de mensen mee kunnen doen die gezond zijn en precies passen in de zesjescultuur, van doe maar gewoon dan doe je gek genoeg. En dat zijn dus niet de mensen met bijzondere talenten en een beperking. Dat zijn niet de mensen die hun stinkende best doen om zorg, werk en maatschappelijke activiteiten proberen te combineren omdat er meer zelf moet worden gedaan.

Eens met de SP

Ik ben geen linkse stemmer, maar ik ben het wel eens met de stelling van de SP dat door het huidige kabinet de kloof tussen arm en rijk, ziek en gezond, burger en ontheemde, groter en groter wordt. En dat terwijl juist dit kabinet, volgens Samsom en Rutte, de ideale combinatie moest vormen tussen welvarende doelstellingen en de mensen die daar buiten vallen. Het moest een kabinet van bruggen worden, maar het is een kabinet van kloven en de kloof tussen beide partijen groeit stevig mee. Want anders kom je immers niet tot heilloze compromissen, die zelfs door mensenrechtenrapporteurs als als onethisch worden bestempeld. Met als gevolg muitende gemeenten die wel bad, brood en bed aan gaan bieden aan mensen die hier ontheemd ronddwalen nadat ze ellende en honger zijn ontvlucht.

Het is tijd voor verkiezingen, mensen zijn het zat en mensen zijn moe. Van de mensen die strijden voor hun PGB terwijl staatssecretaris van Rijn zegt dat het allemaal zo goed zijn. Van mensen die willen werken en aan de kant blijven staan omdat ze 50+ of arbeidsgehandicapt zijn. Tot ouders die hun kind gewoon naar school willen laten gaan, maar passendonderwijs alleen passend is op een niveau dat niet bij hun kind past. Nee, het is een rommeltje geworden met het kabinet dat zich graag als de grootste hervormers van de eeuw ziet. Het is tijd voor een koers waar mensen weer mensen mogen zijn en verschillen echt verschillen mogen zijn. Het is tijd voor menselijkheid en vooral voor het respecteren van mensenrechten die voor iedereen gelden en niet alleen voor mensen die het goed hebben! 

Van tafel en bed

De bed, bad, brood discussie brengt veel teweeg op Twitter en zeker ook omdat het in Den Haag tot een crisis leidt. De vraag die achter veel microfoons wordt gesteld aan de politieke duiders is "zit het kabinet er nog deze zomer?" en ik vermoed persoonlijk dat ze de zomer niet gaan halen. Waarom niet, nou eigenlijk is het heel simpel, het gaat hart tegen hart en niet alleen omdat het gaat om principiële kwesties als deze. Het gaat om meer, het gaat om een kabinet wat zeker nog wel plannen heeft maar het grootste deel al heeft afgerond. En bovenal de vraag of het ene 'grote plan' wat er nog ligt wel tot een eenduidige oplossing kan komen.....

Een van de belangrijkste plannen die er nog ligt is de hervorming van het belastingstelsel en dit is wederom een element waarin PvdA en VVD enorm van standpunt verschillen. De vraag hierin is of er wel een mogelijkheid is om een brug te bouwen tussen de grote verschillen. Want als rechtgeaarde liberale denkers wil de VVD uiteraard dat het bedrijfsleven de ruimte krijgt en niet te zwaar wordt belast, dat werken loont en dus dat de belastingen naar beneden moeten. Maar de PvdA wil als recht geaarde socialisten dat het bedrijfsleven niet teveel ruimte krijgt.

Het wordt een clash

Je kan er eigenlijk zeker van zijn dat het gaat botsen en daarbij is het duidelijk dat het geduld bij D66, een belangrijke gedoger, een beetje op begint te raken. Daarbij is de bed, bad.,brood discussie ook voor een van de andere gedogers ook een belangrijke principe kwestie. Want de ChristenUnie is daarin de partij waart het Christelijke principe 'naastenliefde' en 'schild voor de zwakkeren' als taak van de overheid belangrijke elementen vormen in de politieke keuzes die zij maken. Kortom, stel er zou een oplossing komen, dan is het nog maar de vraag of de gedogers op dat moment nog wel steun willen leveren ten gevolge van de keuzes of misschien gewoon zelfs omdat ze klaar zijn met het gerommel tussen de echtelieden die reeds van tafel en bed gescheiden lijken te zijn.

De vraag is niet of de clash komt, maar wanneer deze plaats gaat vinden. Zelf schreef ik al meermaals over de ter hand genomen zagen om elkaars stoelpoten in te korten en het wankele bestand nog een duwtje in de verkeerder richting te geven. maar de vraag is natuurlijk wanneer vallen ze om, en ja ik denk zelf dat ze de zomer niet gaan halen. 

Wanneer komt de val?

Als ik iets weet van de VVD is dat ze berekenend zijn, ze denken goed na over het nu en zeker waar ze naartoe willen. Dat was voor mij altijd iets waarin ik de VVD een prettige partij vond, want ze denken echt wel na ook al ben je het niet altijd eens met hun standpunten. Toch heb ik daar op het moment wel enige vraagtekens bij, want ze weten wel waar ze heen willen, maar zien ook dat ze op rechts electoraat verliezen aan de PVV en dat maakt dat ze ineens ook sprongen maken richting het extermer-rechtste spectrum. Dat merk je in de huidige discussie, de aangezwengelde discussie over het sluiten van de Europese grenzen voor vluchtelingen en opmerkingen als Rutte maakte over de dode Jihadisten.

Waar de VVD heen wil? Ze willen zeker rechts niet kwijt en dus lijkt het erop dat ze steeds meer rechtse standpunten zullen gaan overnemen om electoraat te behouden. Wat daarvan de gevolgen zijn: "steeds grotere verwijdering van het PvdA gedachtegoed" en daarmee is het einde van dit kabinet ingezet. Het einde aan twee stromingen die zo enorm verschillen en uitsluitend samen kunnen werken als men naar elkaar toe durft te stappen. En gezien de stappen op dit moment de andere kant opgaan, de VVD altijd verder denkt dan het nu ben ik ervan overtuigd dat wij voor deze zomer een bezoekje aan de Koning kunnen verwachten waarin Rutte het ontslag van zijn kabinet aan zal gaan bieden. 

De datum, daar doe ik geen uitspraken over.......

Bed, bad en brood

Het is weer zo ver, Den Haag is in crisis en het torentje is weer het terrein van topoverleg tussen de VVD en de PvdA die mijlenver uit elkaar liggen op een thema wat binnen de beiden achterbannen een heet hangijzer is. Na de zorgwet is dit het tweede thema waar crisis volgt op de tegenstellingen tussen de partijen. Toen onvoorzien, hoewel misschien gewoon genegeerd, nu iets wat je van mijlenver aan kon zien komen.

Ik heb er al een paar keer over geschreven, het blijft sinds 18 maart rommelen tussen de twee, beiden willen hun electoraat (kiezers) terugwinnen en dat heeft als gevolg dat de zaag ter hand is genomen. Waar Samsom aan de poten van Rutte zaagt, is het Rutte die op zijn beurt de poten van de stoel van Samsom stukje bij beetje probeert in te korten. En zo gaat het over en weer, thema's die voor beide partijen tot het terugwinnen van verloren electoraat kunnen leiden kunnen wel eens tot niet te repareren barsten gaan leiden en die gaan onvermijdelijk scheuren.

Toch niet vallen over bed, brood en bad?

Gisteravond twitterde iemand dat dit kabinet toch niet over een thema als dit kon vallen. Deze opmerking kan voor velen misschien als 'niet meelevend' worden beschouwd maar eigenlijk is het wel terecht. Het is een thema waar zeker aandacht voor nodig is omdat het een schrijnend probleem is voor de mensen die het betreft. Want je zal maar geen papieren hebben, illegaal zijn en niet terug kunnen naar je land omdat je weet dat je daar niet lang te leven hebt. Nee, dat gunnen we toch niemand zeker niet in de periode in aanloop naar 4 mei waar we denken over de gevolgen van de Tweede Wereldoorlog en de slachtoffers van toen. 

Maar toch, het is een item wat wel duidelijk de verschillen tussen Rutte en Samsom bevestigd, de geslagen brug lijkt toch niet zo stevig meer te zijn als deze trots werd gepresenteerd. En zeker in combinatie met het verlies in de Eerste Kamer, het steeds breder moeten zoeken naar coalities maakt het een wankel geheel. En dan hebben we het nog niet eens over de debacles als Asscher die roept dat ING zijn uitzendkrachten schandalig behandeld, terwijl de Rijksoverheid precies het zelfde doet. Nee, dat maakt dat het vertrouwen bij kiezers niet bepaald kan worden teruggewonnen.

Hete hangijzers

Juist deze vele kleine opstapelingen maken dat hete hangijzers ineens ook zaken kunnen zijn die voor velen misschien als kleinigheden zouden gelden. Het kabinet is er nog niet uit en dat maakt het toch een groot issue in plaats van de kleinigheid die het misschien zou moeten zijn. Niet omdat deze mensen niet belangrijk zijn, maar omdat het iets is wat onze welvarende maatschappij toch gewoon op zou moeten kunnen lossen op een manier dat iedereen in ere blijft en het recht op een veilig heenkomen? 

Wat is er in Den Haag aan de hand?

Het ene idee na het andere vliegt door de ether, van het sluiten van de Europese grenzen voor vluchtelingen wat volledig indruist tegen het PvdA gedachtengoed indruist. Tot aan de PvdA die de kont tegen het TTIP verdrag en groeiende macht van multinationals lijkt gooien en daarmee de VVD tegen de haren in strijkt. Het lijkt erop dat de beide regeringspartijen elkaar aan het bestrijden zijn met de eigen speerpunten die voor kiezers van beide partijen de doorslag kunnen geven om toch weer terug te keren.

 

Het oogt als het kruisen van de degens, om te kijken wie het eerst het hazenpad kiest en dat terwijl Premier Rutte meermaals zo trots riep dat zijn regeerperiode de meest effectieve in jaren was. Toch groeien de barsten in zijn coalitie met de dag en de andere partijen staan aan de zijlijn in afwachting van wat er gaat komen. Dat terwijl de geplande hervorming van de belasting nog vorm moet krijgen als kers op de taart van Rutte. Wie zie hiervan gaan profiteren?

Het sausje wil niet binden

Terwijl staatssecretaris van Rijn ongeveer bedolven wordt onder de problemen met het PGB en deze niet op kan lossen, Dijsselbloem moet proberen de ABN AMRO bank in het gareel te houden maar deze blijkbaar niet eens durft tegen te spreken. Opstelten en Teeven als zijn gevallen over een bonnetje en de nieuwe minister van Veiligheid en justitie de Wet bescherming persoonsgegevens door het afvoerputje wil spoelen is er veel aan de hand in Den Haag.

Dat nog buiten de onderhandelingen die er zeker al plaatsvinden over het te hervormen belastingstelsel. Want ook dat heeft meer partijen nodig om door de Tweede en Eerste Kamer te komen, immers het machtsveld is verbreed omdat de kiezers de politieke werkelijkheid een andere vorm hebben gegeven. De grote machtsbasis van de grote partijen is weg, de burger is versnipperd alsof het liberalisme met ruimte voor de eigen ik de burger hebben aangezet om te kiezen voor eigen principes in tegenstelling tot strategische keuzes. Want juist die strategische stemmen hebben geleid tot dit kabinet, van links en rechts in een sausje wat toch niet geheel lijkt te willen binden….

Is er genoeg lijm?

Wat er de komende maanden gaat gebeuren, het lijkt erop dat het sausje zo slecht wil binden dat het misschien wel gaat ontbinden. Daarmee kan het best eens gaan voorkomen dat het probleem met de PGB nog wel even blijft bestaan omdat hier geen ruimte meer voor is. Of dat er toch een noodoplossing komt en er na een paar manden weer een herziening komt omdat er toch een nieuwe regering gaat komen. Het is en blijft voorlopig nog even afwachten wat er gaat gebeuren, want de barsten worden steeds groter, maar de lijm lijkt nog voorradig alleen is de vraag hoeveel lijm er nog is………

De een zijn dood....

Het is een bekend spreekwoord, de 'de een z'n dood is de ander z'n brood' en ook in de politiek lijkt dit op het moment goed te scoren. Waar Rutte tijdens de campagne voor de Provinciale Staten Jihadisten de dood in wenste op het moment dat Wilders afwezig was. Komt er na de verkiezingen, die toch nog de VVD als grootste in de Eerste Kamer lieten, een notitie voorbij die het vluchtelingenvraagstuk benoemd. En wederom gaat de VVD een PVV standpunt op de eigen manier, met vriendelijke uitleg waarom, te lijf met een eigen VVD oplossing. Hoewel eigen oplossing?

De analyse van de VVD snijd zeker hout, opvang in de regio is altijd beter, het maakt terugkeer makkelijker als dit tot de uiteindelijke mogelijkheden behoort. En ja, met vluchtelingen die in gammele bootjes de Middenlandsezee oversteken, komen zeker ook de onwelkome radicalen binnen. Hoewel de Imams die haat prediken ook gewoon het vliegtuig pakken op uitnodiging van die of gene en dus ook jongeren uit Europa van hun haat tegen het Westen kunnen overtuigen. Kortom, het zit echt niet alleen in de bootjes, dus laat u niet in het bootje nemen,

Meer aan de hand

De VVD heeft ervaren dat de uitspraken over Jihadisten scoren, ze zijn er niet op afgestraft in de verkiezingen. Ze hebben er mogelijk zelfs PVV twijfelaars mee terug kunnen winnen. Nu gaat de VVD nog een stapje verder met de 'toevallige' nota over vluchtelingen. En nee hoor, zo'n nota komt echt niet uit de lucht vallen, Het schrijven vraagt de nodige tijd, het nodige onderzoek en natuurlijk ook intern het nodige overleg. Want de VVD gaat natuurlijk niet over een nacht ijs.

Wat is er dan aan de hand, nou mijn eerste ingevingen waren eigenlijk: onstabiel, wiebelen, omvallen. En ja, dan doel ik dus op de val van het kabinet, wat natuurlijk niet te overduidelijk zichtbaar mag worden. Maar waarom anders kiest een partij, ja het lijkt na alle bonnetjes niet zo, als de VVD voor zo'n thema om de coalitiepartner zo tegen de haren in te strijken?

Als ze vallen?

De VVD wil uiteraard niet zelf het kabinet laten vallen, want de partij die opstapt is altijd de partij die dit met zetels moet bekopen. Dus de VVD laat die eer graag aan de PvdA die toch al de klappen krijgt. Hoe kan je dat beter doen dan door de knuppel het hoenderhok in te gooien, en dan uiteraard een knuppel die de meeste pijn doet bij de kiezers van die andere partij? Dat is in het geval van de PvdA uiteraard de sociaal betrokken mens, de vluchteling en/of allochtone kiezer, een groep die nu al zwaar teleurgesteld is in de partij, in het hart te raken.

Voor wie het nog niet kan volgen, door de nota van de VVD komt de PvdA stevig onder druk te staan bij haar achterban. Deze zelfde achterban die al veel pijn heeft ondervonden van dit regeringsbeleid, en dan vooral van de VVD input van dit beleid. De VVD heeft duidelijke het gevoel dat zij een momentum hebben gecreëerd, een momentum om te profiteren van de angst en onrust in de samenleving die mede is veroorzaakt door het groeiende Jihadisme. 

Op congres

Verkiezingen 2014

Volgende week is het weer zo ver, het CDA congres dit jaar in Alkmaar. Voor de niet politiek minnende Nederlander een verspilling van geld. Voor de politieke actieveling een feestje van herkenning, een plek voor gelijk gestemden en bovenal een plek waar veel wordt gedebatteerd. Waar burgers vooral eenheid verwachten in een politieke partij, is ook in een politieke stroming het anders denken niet vreemd.

Sinds het debacle dat gemeenteraadsverkiezingen heet, is mij vaak gevraagd waarom ik nog steeds politiek actief ben. Ik schreef er al eerder over, en toch het laat me niet helemaal los. Zeker nu er weer een congres aan zit te komen, eentje waar de nodige resoluties vanuit allerlei hoeken in mijn mailbox belanden. Waarom, omdat mensen mij weten te vinden, tenminste de politieke CDA dieren die niet uit Krimpen komen dan.......

Ik sta aan de zijlijn
Hier op lokaal niveau sta ik volledig aan de zijlijn, jammer, maar zo is het nu eenmaal. Ik heb me uitgesproken over zaken die mij als voorvechter van gelijke kansen raakten en dat was niet zo succesvol in het resultaat. Tenminste op lokaal niveau dan, op landelijk niveau is er zeker veel positieve aandacht geweest voor diversiteit op lijsten, in allerlei vormen. Hoewel het misschien nog niet zo ver is dat er overal ruimte is voor iemand met een beperking op een lijst, het begint wel te komen.

Dat werd tijd, zou je denken, maar ook in de politiek is de participatiesamenleving nog niet helemaal wat deze moet zijn. In de PvdA hebben ze Otwin van Dijk en Jette Klijnsma, maar in andere partijen zijn er maar weinigen die ondanks hun beperking een hele politieke sprong maken. Hoewel, ik ken wel een paar Groen Links raadsleden op wielen, 2 top dames die zeker ook de potentie zouden hebben voor een blauw stoeltje in Den Haag. Hoewel die dan zouden sneuvelen voor deze dames.

Toch naar het feestje

Tijdens het laatste CDA congres
keken wij massaal naar
Sven Kramer.

Ondanks het feit dat ik wat alleen sta op het lokale politieke toneel, sta ik er wel op het landelijke toneel. Waar zaterdag het congres in Alkmaar voor mij ook weer een feest der herkenning is, want ik kom vele politieke 'vrienden' tegen en vooral ook veel mensen die net als ik streven naar een inclusieve en participerende maatschappij. Kortom, ik blijf niet thuis omdat ik in mijn eentje naar Alkmaar ga, ik ga gewoon en vier mijn feestje omdat het heerlijk is om samen met mensen vol ideeën over de toekomst van Nederland na te denken.

Debatten zullen er zeker zijn, de resoluties brengen dat met zich mee en misschien passeren er ook wel zaken waar ik me niet zo in kan vinden. Evenals er zaken passeren waar ik me juist wel in kan vinden. Dat maakt politiek nu zo interessant, het is het vinden van het compromis en de wens van de meerderheid. Nu wordt het bovenal tijd om dat ook naar de kiezers uit te dragen, samen kiezen betekent ook samen slikken. Want we kunnen het niet iedereen naar de zin maken, we kunnen wel samenwerken zodat iedereen naar vermogen zijn plekje in de maatschappij weet te vinden!