Basisinkomen is zo gek nog niet!

Eigenlijk vond ik het altijd maar een discussie voor links, de discussie over het basisinkomen en daarmee het uitdelen van 'gratis geld.' Toch is de discussie eigenlijk helemaal niet zo links, maar zou draagbaar moeten zijn van het compleet linkse tot het compleet rechtse politieke spectrum. Vooral als je het basisinkomen vanuit verschillende perspectieven, behorende bij die politieke visies, bekijkt. Daarom vandaag eens een blik in het basisinkomen vanuit diverse politieke standpunten.

Liberaal

Vanuit het liberale denken heeft de burger een eigen verantwoordelijkheid, moet de overheid zich zo min mogelijk bemoeien achter de voordeur van zowel ondernemer als burger. Het idee is, dat als er de ruimte is om je te ontwikkelen, iedereen een gelijke kans heeft om mee te doen. Maar misschien wel het meest interessante om vanuit liberale hoek te pleiten voor een basisinkomen is dit: liberalen wensen een kleine, slagvaardige overheid met zo min mogelijk regels en regelingen. En juist daar komt het basisinkomen om de hoek kijken, en is er tevens een relatie tot de eigen verantwoordelijkheid.

Want het basisinkomen is gegarandeerd, een regeling zonder allerlei aanvullende regelingen voor verschillende doelgroepen, inkomensgroepen en zo meer. Kortom, je haalt veel schijven weg. Bovendien biedt het basisinkomen de mogelijkheid om juist die eigen verantwoordelijkheid op te pakken, dat kan zijn om zorg te verlenen aan een familielid, tot aan het (bij)scholen om aan een baan te komen. Waarmee de burger dus eigenlijk een brede individuele vrijheid krijgt, precies waar het liberalisme zo sterk aan hecht.

Socialisten

De socialisten hechten grote waarden aan een verzorgingsstaat, waar de burger een vangnet heeft en inkomens zo eerlijk mogelijk worden verdeeld. Het idee erachter is de aanpak van armoede en het wegnemen van verschillen op basis van afkomst, mogelijkheden, etc. Door de inzet op het basisinkomen wordt er vorm gegeven aan deze eerlijke kans, het zou vanuit de socialistische visie als verzorgingsstaat kunnen worden gepresenteerd en bovendien worden er geen straffen opgelegd aan mensen die 'pech' ervaren in het leven. Daarbij biedt het basisinkomen dus de basis om te functioneren in de maatschappij en daarmee ook de mogelijkheden om vrijwilligerswerk en zorg voor gezin en of (zieke) familieleden te combineren.

(Christen)democraten

Vanuit de christelijke traditie is de overheid het schild voor de zwakkeren, vanuit de democratische gedachte (het politieke midden) is de overheid er om burgers te faciliteren met een goede basis om deel te nemen aan de maatschappij. Het is dan ook niet voor niets dat bijvoorbeeld het CDA sterk inspeelt op de rol van de samenleving en de vormen van samenleven om onderling problemen op te lossen en elkaar te ondersteunen. En dat D66 zich zo sterk inzet op onderwijs, immers onderwijs is de basis om je op de arbeidsmarkt te kunnen manifesteren.

Voor beide partijen, die overigens ook de wens tot een kleinere, slagvaardige, overheid hebben is het basisinkomen zeker ook een interessant perspectief. Het zou bij kunnen dragen aan het terugbrengen van onnodig ingewikkelde en daarmee kostbare regelingen om de sociale minima te ondersteunen en daarmee de overheidsuitgaven terug te dringen. Bovendien zijn beide partijen ook voor een simpeler belastingstelsel, wat ze delen met de liberalen, en ook het basisinkomen kan daar een onderdeel in vormen. Immers, minder regelingen = minder belastingschijven en bovendien fiscale regelingen voor particulieren.

De groenen en de 'kleine' christelijke partijen

Dan gaan we even langs bij het 'groene hoekje' van Groen Links en PvdD, welke beide zeker ook iets met het socialistische denken hebben. Maar daarbij ook sterk inzetten op een duurzame samenleving, wat zeker ook samenhangt met minder regelingen en ingewikkelde systemen. Daarbij sluit het beginsel van het basisinkomen zeker ook aan. Want minder regelingen, een sociaal vangnet voor de mensen die het niet redden in een maatschappij waar werk een andere lading zal krijgen door de ontwikkelingen. Is die vast en zeker een aansluitend idee.

Dan tot slot de 'kleine' christelijke partijen, waar zij het denken van het CDA delen als het gaat om de overheid als schild voor de zwakkeren, staat bij deze partijen het 'traditionele' gezin centraal. En juist daar ligt in de huidige economie een groot probleem, want ook steeds meer vrouwen uit de SGP achterban zijn genoodzaakt om te werken en hebben daardoor minder tijd voor de door hen traditioneel uitgevoerde sociale taken als zorg voor gezin, ouderen en (zieke) familieleden. 

Voor ieder wat wils

Eigenlijk is het dus wel leuk om te constateren dat eigenlijk dus elke partij wel een reden zou moeten hebben om voor een basisinkomen te stemmen en misschien is dat dan ook wel de reden dat ik van een aanvankelijke tegenstander (met in het achterhoofd de kosten) tot een voorstander ben geworden. Want het terugbrengen van regelingen, het versimpelen van het belastingstelsel en het vervangen van al die ingewikkelde verschillende aanvragen voor sociale regelingen zouden een stuk minder kostbaar worden door het invoeren van het basisinkomen. Bovendien zou er meer geld overblijven voor gemeente om mensen die het echt niet zelf kunnen, toch naar werk te helpen! 

Voor meer informatie over het basisinkomen bekijk deze aflevering van Tegenlicht

Is ontwikkelingshulp kolonisme?

Als mens heb ik altijd geleerd dat je er voor een ander moet zijn, helpen waar je kan en dat liefst op een manier die een ander uitdaagt om het beste uit zichzelf te halen. Nu gaan er steeds meer (politieke) stemmen op om ontwikkelingshulp compleet op te heffen, en uitsluitend noodhulp te bieden. Maar is dat economisch en globaal gezien wel zo slim?

Jaren geleden werd China nog als ontwikkelingsland gezien, met grondstoffen maar niet met voldoende mogelijkheden om zichzelf te ontwikkelen. Omdat bedrijven zijn gaan investeren in China door daar fabrieken te bouwen heeft het land en vooral de bevolking zichzelf kunnen ontwikkelen. Juist van dat scenario zou de politiek toch moeten kunnen leren?

Ontwikkelingshulp kolonisme?

De meest rechtse flanken zien ontwikkelingshulp als onzinnig omdat ze het geld liever aan de eigen bevolking geven. Dan heb je de stromingen die ontwikkelingshulp als kolonisme zien, dus het opleggen van dwang middels het aanbieden van hulp. Ten slotte heb je de stromingen die ontwikkelingshulp zien als verantwoordelijkheid voor de medemens die het minder heeft. Dit biedt even een compacte schets van de beelden die je in de meest bekende politieke stromingen terug kan vinden. Maar de vraag is wie er nu op het rechte end zit?

Als een overheid voorwaarden verbind aan hulp die te maken hebben met de besteding van gelden om corruptie te voorkomen en de hulp op de juiste plek te laten komen, is kolonisme zeker niet het uitgangspunt. Immers, het gaat om waar de hulp terecht komt. Wat als er afspraken aan zitten die verbonden zijn aan het ontwikkelen van een democratisch besteld, is er dan sprake van een aan kolonisme verbonden ( en dus het opdringen van een) standpunt?

Ontwikkelen vraagt onderwijs

Uit alle onderzoeken, van voor of tegenstanders, blijkt dat onderwijs cruciaal is voor de ontwikkeling van een land. Dus als een land zich wil ontwikkelen dan is er ongeacht de vorm van bestuur aandacht nodig voor opleidingen. Westerse landen verbinden aan onderwijs vaak de voorwaarde dat de bevolking het belang van democratie leert. Ja dat zou een tegenstander inderdaad als koloniaal denken kunnen beschouwen. Maar zijn het juist ook niet die partijen die zeggen dat markteconomie niet zonder democratie kan?

Toegankelijk onderwijs voor elk kind

Is het niet zo, dat juist zij door markteconomie te verbinden aan democratie en dus de manier waarop een land zich moet ontwikkelen, nog sterker hun wil opleggen dan de voorwaarden die verbonden zijn in de huidige afspraken? Daarbij zit er dan nog steeds een gapend gat, want om een markteconomie in combinatie met een democratie vorm te geven is onderwijs noodzakelijk. En juist in ontwikkelingslanden is onderwijs lang niet voor iedereen toegankelijk, laat staan de mogelijkheid om voortgezet of hoger onderwijs te volgen.

Wij moeten ook ontwikkelen

Om landen de mogelijkheid te bieden zich te ontwikkelen moet er dus onderwijs aanwezig zijn. Wanneer gaan bedrijven investeren in landen; als het opleidingsniveau goed aansluit bij de productie en of dienstverlening. Dus waarom past de optie tot het verbinden van die doelstellingen dan niet in een vormgeving van ontwikkelingshulp 3.0?

Ontwikkelingshulp zal altijd enige vorm van idealisme met zich meenemen, net als ondernemers idealisten zijn. Daarom zou het misschien een idee zijn om deze twee aan elkaar te verbinden en dat moet toch ook in het meer neoliberale denken passen, evenals dat het in het Christen democratische denken past.

Het is dan ook tijd om na te denken over nieuwe vormen van ontwikkelingshulp, waarbij investeren middels kredieten zeker ook onderzocht moet worden. Waarmee ontwikkelingshulp zichzelf mogelijk ook nog in stand kan houden waar dit nodig is, Waarbij onderwijs en ontwikkeling aansluiten bij de bevolking in een land en daarmee stabiliteit ook in ontwikkelingslanden beter vorm kan krijgen. Juist die stabiliteit zal uiteindelijk veel meer opleveren dan gewoon het geld in eigen zak te steken. 

Snapt u het nog?

Hoeveel mensen zullen nu nog begrijpen wat er speelt in Den Haag? VVD’ers die met bonnetjes klooien terwijl je als burger door de belastingdienst of het UWV keihard wordt gestraft om iets foutief indienen of niet helemaal eerlijk vertellen. Van de PGB houders die zelfs de boodschappen niet meer kunnen betalen omdat het nieuwe systeem hopeloos faalt en dus niet eens een bonnetje meer kunnen krijgen. Want op de pof, dat kan ook niet meer tegenwoordig.

De val is hard

Het is pijnlijk om te zien, hoe hard juist het duo Opstelten en Teeven zich opstelden tegenover fraudeurs die keihard moesten worden aangepakt en dan zelf uitglijden over een bonnetje. Het doet bij mij de vraag rijzen of pitbull Fred wel helemaal eerlijk is geweest tegenover ome Ivo. En ja, de arme Ivo die nu zijn politieke carrière moet afsluiten over een bonnetje, wat een bananenschil bleek te zijn.

Voor al die burgers die aanlopen tegen de knelpunten in het beleid is de val van de VVD politici iets om bij te lachen, grinniken en vast en zeker ook een bepaalde mate van leedvermaak. Immers, waar zij de harde gevolgen van het beleid voelen is dat in elk geval geen publieke val van een iets te hoog opgetrokken zeepkist.

De kloof dichten

Waar voor Teeven er vast wel weer ergens een kans opduikt, omdat hij binnen de VVD nog steeds een populaire persoon is, is er voor de mensen die met de PGB zitten te tobben of in de WWB als paria’s worden beschouwd geen positief vooruitzicht in beeld. En juist daar, daar ligt de grote kloof tussen politiek en de gewone burger die de gevolgen van het beleid voelen.

 

Naast de vraag hoe integer politici nu wel of niet zijn, is er een nog belangrijkere vraag. Hoe kan de politiek de huidige kloof dichten tussen de burgers en het Haagse, provinciale of gemeentelijk pluche? Hoe kunnen politici weer gewoon over straat zonder dat zij keer op keer moeten uitleggen wat hun partij nu doet aan de problemen zoals deze binnen de VVD spelen?

In de spiegel kijken

Wat mij betreft is het tijd voor wat nieuwe inzichten in de politiek, voortvloeiend uit het Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen, waarbij er meer oog moet komen voor burgers en bedrijven (externe-stakeholders), de politici zelf (interne stakeholders) en natuurlijk een duurzaam perspectief voor politiek als instrument voor het behoud van de deomocratie.

Wat betreft het hele integriteitsverhaal is er een belangrijke oplossing denkbaar, waarbij ik eigenlijk vanuit bedrijfskundig perspectief kijk naar een soort vertrouwenspersoon in de vorm van een integriteit-coach. Iemand waar je als politicus je vragen neer kan legen, je twijfels en zeker ook mogelijke fouten kan melden. Waar vervolgens intern wordt bekeken hoe hiermee moet worden omgegaan en waarbij de optie met de billen bloot gaan, zeker een belangrijk onderdeel van vormen.

Dan de kwestie van vertrouwen, hierbij speelt zeker het oppakken van integriteitsvraagstukken een belangrijke rol. Hierbij komt ook weer een interessant perspectief kijken vanuit het bedrijfskundige denken. Want waarom geen maatschappelijk jaarverslag van een politieke partij? Een verslag waarin je als partij reflecteert op het afgelopen jaar, problemen (dus ook integriteitskwesties en hoe deze zijn afgehandeld) benoemd en ook de gevonden oplossingen beschrijft. Waarin je tevens je vooruitzichten voor het komende jaar kan presenteren en waar je in een later stadium ook zeker op terug kan vallen als het gaat om (her)nieuw(d)e inzichten of misschien zelfs om complete koersverandering.

Betrouwbare overheid

Burgers willen een betrouwbare overheid en daarvoor zal het ten eerste zeker van de politiek moeten komen. Eerlijke verhalen, problemen erkennen en bovendien de oplossingen nader verklaren aan de kiezers. Dat zou een mooie stap naar een open en integere politiek kunnen zijn!

Ben ik een Charlie?

Of ik een Charlie ben, ik voel me geen
Charlie...........

Ik las een boeiend artikel over ‘ons’ collectieve gebrek om een Charlie te zijn, iemand die zich uitspreekt zonder over de gevolgen te willen denken omdat je weet dat ze mogelijk kwetsend kunnen zijn. Iemand die met satire of stevige woorden zijn of haar mening uit, of het nu over politiek of religie gaat laat ik daar maar even om het even. De vraag is, ben ik een Charlie?

De mensen die mijn blogs, tweets en andere post lezen weten dat ik mijn mening niet onder stoelen of banken steek. Weten dat ik soms bot uit de hoek kan komen, maar dit altijd probeer te doen met een ruimte knipoog naar de realiteit van het leven. In tegenstelling tot mijn zakelijke blog, waar ik over het algemeen zeer behoudend ben in mijn mening, maar in bepaalde gevallen toch niet op mijn mondje gevallen blijk te zijn. De afgelopen dagen zie ik veel mensen met een JeSuisCharlie icoon op social media verschijnen, maar zijn zij ook een Charlie?

Geen icoontje als foto,

Zelf ga ik mijn profielfoto’s niet in een JeSuisCharlie icoontje veranderen, ik voel met geen Charlie omdat ik altijd nadenk over wat ik zeg. Me erger aan grove beledigingen in de richting van bepaalde religies en dat ik me schaam voor mensen die het onderscheid niet kunnen maken tussen mensen met een bepaald geloof en de extremistische gekken die uit naam van het geloof denken over de wereld te mogen heersen. Ik vraag me wel af wat je als terrorist aan 72 maagden hebt in het Paradijs omdat alleen je geest meegaat naar het hiernamaals, maar dat zal wel aan mijn versie van Christen zijn liggen......

Nee, ik heb geen icoontje met JeSuisCharlie, want ik mag dan wel mijn mening verkondigen op mijn blog, politici en anderen hard aanspreken op bepaalde keuzes en gedrag. Terwijl ik blij ben dat ik dat kan doen, erger ik me ook aan de Islamofoob die roept dat alle Moslims de schuld aan het terrorisme hebben omdat zij blijkbaar niet weten dat er ook in de Koran staat dat je niet mag doden. Maar dat is nu ook net de kern van een democratie, de kern van vrijheid van meningsuiting; je mag zeggen wat op je lever ligt.

De dag van Raif

Het is vandaag niet alleen de dag van de terroristen die Charlie Hebdo onthoofden, maar ook de dag dat Raif Badawi in Saoedi Arabië de eerste 50 van 1000 zweepslagen krijgt omdat hij blogt, blogt over dingen die de regering niet wil dat mensen weten. Hij schreef, en schrijft na zijn lange straf hopelijk nog steeds, dingen die wij zonder blikken of blozen zo zouden zeggen maar door zijn regering niet worden geaccepteerd.

Iemand die dit durft in de stad Aleppo, dat is een Charlie
en dus een HELDIN!

Juist omdat mensen als Raif het lef hebben om te bloggen over wat zij belangrijk vinden, kunnen wij het niet maken om om een verbod te roepen als Wilders of LePen dingen roepen die wij walgelijk vinden. Of we nu Moslim, Christen, Hindoe, etc. zijn, wij moeten tot 10 leren tellen en ons omdraaien en doorgaan met het leven, simpelweg omdat vrijheid van meningsuiting altijd vanuit 2 zijden moet kunnen komen.

Ben ik een Charlie

Of ik een Charlie ben, ik laat de mening aan de lezer, maar ik wil wel zeggen dat ik graag leef in een land waar verschillen niet tot kloven leiden. En als we misschien allemaal even na moeten denken voordat we iets roepen, dan kunnen we misschien net even iets makkelijker naast elkaar leven. Maar kan je dat niet of wil je dat niet, weet dan wel dat je ook een ander kan kwetsen.