Als de angst regeert

Als onzekerheid overheerst,
vindt de angst voedingsbodem.
Als de angst gaat regeren,
zal de haat triomferen.

Als de haat gaat overheersen,
zal uitsluiting volgen.
Als uitsluiting een feit wordt,
drijven wij mensen in de handen van terrorisme.

Dit is waar ik voor vrees, en niet omdat ik bang ben, wel omdat ik het langzaam zie gebeuren. We hebben een groot probleem in Nederland, dat probleem heet discriminatie, angst en de bijkomende haat die steeds luider wordt uitgedragen. De bijeenkomst in Steenbergen van gisteren is hier illustratief voor en juist daarom moeten we de dapperen die zich in zo'n omgeving durven uitspreken voor medemenselijkheid niet negeren, maar juist op handen dragen.

Ook binnen mijn partij

Ook binnen het CDA merk ik dat de angst begint te overheersten, en zoals ik in het bovenstaande al aangeef, angst voedt haat en haat voedt uitsluiting uit de maatschappij. Het is een kwestie van oorzaak en gevolg, een gevolg wat we zelf inzetten door mensen buiten de maatschappij te plaatsen. En ik weet als Nederlander uit ervaring dat de maatschappij een lastig ding is als de maatschappij je niet goed kan accepteren, als de overheid je in de steek laat en dat je dan een groot probleem hebt.

Daarom hoopte ik dat het CDA, de partij van mededogen en oog voor de ander, de partij van 'samen kunnen we meer' zich uit zou spreken voor een manier van omgaan met het vluchtelingenprobleem die past bij deze uitgangspunten. Maar ik merk dat ik in dit kader tot een klein select groepje behoor, een groepje van kritische leden die zich uitspreken voor het respecteren van VN Verdragen en een beleid dat is gericht op participatie van vluchtelingen tot zij de mogelijkheid hebben om weer terug te kunnen gaan naar Syrië.

Angst regeert

Gelukkig is ook het CDA een partij van mensen, dus is er ook de angst die hier duidelijk doorsijpelt in de standpunten. 'Kunnen we de stroom vluchtelingen wel aan?,' is dan ook een terechte vraag die om visie vraagt. 'Beleid moet gericht zijn op terugkeer' is ook niet waar ik op tegen ben. Maar waar ik wel mijn vragen bij heb is, het ontwikkelen van een nieuwe status waarin het VN Verdrag voor de rechten van vluchtelingen in het geding gaan komen.

Want we hebben al een probleem met integratie omdat taallessen en integratie voor veel mensen te kostbaar blijken te zijn, daarvoor moet een oplossing komen om mensen te faciliteren. Natuurlijk mag je daar een consequentie aan hangen als mensen niet willen, maar we moeten ook mogelijkheden bieden aan hen die niet kunnen omdat ze bijvoorbeeld onvoldoende leercapaciteiten hebben. Maar het doel moet helder zijn,

zolang men in Nederland wil verblijven zal men zelf actief moeten participeren in de maatschappij. 

En dat gaat echt alleen als mensen niet alleen welkom zijn, maar vooral ook de taal kunnen, onze gewoonten en gebruiken leren en hopelijk bij een terugkeer meenemen in de wederopbouw van een democratie op eigen bodem.

Laat angst niet regeren, #kominverzettegenhaat

Laat je niet regeren door angst omdat je zelf onzeker bent over de toekomst, omdat je niet weet wat je moet verwachten van al die mensen die komen. Laat je niet bang maken door IS, want dan hebben zij gewonnen. Zeker omdat juist deze mensen op de vlucht zijn voor waar jij en ook ik natuurlijk bang voor moeten zijn, want dat is iets wat we allemaal gemeen hebben, we zijn bang voor de gevolgen van een uitbreidend kalifaat van IS en dat is nu precies waarom deze mensen o.a. naar Nederland komen. Dus zet de angst voor het vreemde om in helpende handen om te voorkomen dat we mensen gaan uitsluiten en daarmee in de handen van IS drijven, vooral omdat wij meer gemeen hebben dan alleen het mens zijn! Dus #kominverzettegenhaat

Basisinkomen is zo gek nog niet!

Eigenlijk vond ik het altijd maar een discussie voor links, de discussie over het basisinkomen en daarmee het uitdelen van 'gratis geld.' Toch is de discussie eigenlijk helemaal niet zo links, maar zou draagbaar moeten zijn van het compleet linkse tot het compleet rechtse politieke spectrum. Vooral als je het basisinkomen vanuit verschillende perspectieven, behorende bij die politieke visies, bekijkt. Daarom vandaag eens een blik in het basisinkomen vanuit diverse politieke standpunten.

Liberaal

Vanuit het liberale denken heeft de burger een eigen verantwoordelijkheid, moet de overheid zich zo min mogelijk bemoeien achter de voordeur van zowel ondernemer als burger. Het idee is, dat als er de ruimte is om je te ontwikkelen, iedereen een gelijke kans heeft om mee te doen. Maar misschien wel het meest interessante om vanuit liberale hoek te pleiten voor een basisinkomen is dit: liberalen wensen een kleine, slagvaardige overheid met zo min mogelijk regels en regelingen. En juist daar komt het basisinkomen om de hoek kijken, en is er tevens een relatie tot de eigen verantwoordelijkheid.

Want het basisinkomen is gegarandeerd, een regeling zonder allerlei aanvullende regelingen voor verschillende doelgroepen, inkomensgroepen en zo meer. Kortom, je haalt veel schijven weg. Bovendien biedt het basisinkomen de mogelijkheid om juist die eigen verantwoordelijkheid op te pakken, dat kan zijn om zorg te verlenen aan een familielid, tot aan het (bij)scholen om aan een baan te komen. Waarmee de burger dus eigenlijk een brede individuele vrijheid krijgt, precies waar het liberalisme zo sterk aan hecht.

Socialisten

De socialisten hechten grote waarden aan een verzorgingsstaat, waar de burger een vangnet heeft en inkomens zo eerlijk mogelijk worden verdeeld. Het idee erachter is de aanpak van armoede en het wegnemen van verschillen op basis van afkomst, mogelijkheden, etc. Door de inzet op het basisinkomen wordt er vorm gegeven aan deze eerlijke kans, het zou vanuit de socialistische visie als verzorgingsstaat kunnen worden gepresenteerd en bovendien worden er geen straffen opgelegd aan mensen die 'pech' ervaren in het leven. Daarbij biedt het basisinkomen dus de basis om te functioneren in de maatschappij en daarmee ook de mogelijkheden om vrijwilligerswerk en zorg voor gezin en of (zieke) familieleden te combineren.

(Christen)democraten

Vanuit de christelijke traditie is de overheid het schild voor de zwakkeren, vanuit de democratische gedachte (het politieke midden) is de overheid er om burgers te faciliteren met een goede basis om deel te nemen aan de maatschappij. Het is dan ook niet voor niets dat bijvoorbeeld het CDA sterk inspeelt op de rol van de samenleving en de vormen van samenleven om onderling problemen op te lossen en elkaar te ondersteunen. En dat D66 zich zo sterk inzet op onderwijs, immers onderwijs is de basis om je op de arbeidsmarkt te kunnen manifesteren.

Voor beide partijen, die overigens ook de wens tot een kleinere, slagvaardige, overheid hebben is het basisinkomen zeker ook een interessant perspectief. Het zou bij kunnen dragen aan het terugbrengen van onnodig ingewikkelde en daarmee kostbare regelingen om de sociale minima te ondersteunen en daarmee de overheidsuitgaven terug te dringen. Bovendien zijn beide partijen ook voor een simpeler belastingstelsel, wat ze delen met de liberalen, en ook het basisinkomen kan daar een onderdeel in vormen. Immers, minder regelingen = minder belastingschijven en bovendien fiscale regelingen voor particulieren.

De groenen en de 'kleine' christelijke partijen

Dan gaan we even langs bij het 'groene hoekje' van Groen Links en PvdD, welke beide zeker ook iets met het socialistische denken hebben. Maar daarbij ook sterk inzetten op een duurzame samenleving, wat zeker ook samenhangt met minder regelingen en ingewikkelde systemen. Daarbij sluit het beginsel van het basisinkomen zeker ook aan. Want minder regelingen, een sociaal vangnet voor de mensen die het niet redden in een maatschappij waar werk een andere lading zal krijgen door de ontwikkelingen. Is die vast en zeker een aansluitend idee.

Dan tot slot de 'kleine' christelijke partijen, waar zij het denken van het CDA delen als het gaat om de overheid als schild voor de zwakkeren, staat bij deze partijen het 'traditionele' gezin centraal. En juist daar ligt in de huidige economie een groot probleem, want ook steeds meer vrouwen uit de SGP achterban zijn genoodzaakt om te werken en hebben daardoor minder tijd voor de door hen traditioneel uitgevoerde sociale taken als zorg voor gezin, ouderen en (zieke) familieleden. 

Voor ieder wat wils

Eigenlijk is het dus wel leuk om te constateren dat eigenlijk dus elke partij wel een reden zou moeten hebben om voor een basisinkomen te stemmen en misschien is dat dan ook wel de reden dat ik van een aanvankelijke tegenstander (met in het achterhoofd de kosten) tot een voorstander ben geworden. Want het terugbrengen van regelingen, het versimpelen van het belastingstelsel en het vervangen van al die ingewikkelde verschillende aanvragen voor sociale regelingen zouden een stuk minder kostbaar worden door het invoeren van het basisinkomen. Bovendien zou er meer geld overblijven voor gemeente om mensen die het echt niet zelf kunnen, toch naar werk te helpen! 

Voor meer informatie over het basisinkomen bekijk deze aflevering van Tegenlicht

Structureel onzichtbaar

In Nederland zijn we kampioen beleid uitbouwen, cijfers en bovendien kampioen in regelingen. Van de vele regelingen voor iedereen die onder het sociaal minimum zit, en waar juist deze doelgroep vaak veel misloopt omdat het ingewikkeld is, tot aan uit de klauwen gelopen cao's die meer als kerstboom lijken te fungeren in de huidige arbeidsmarkt. In mijn studieboeken las ik het meermaals, 'door de druk van de Tweede Kamer neemt de regeldruk toe' en daar ben ik het zeker mee eens. Maar waarom nemen juist al die regels niet een keer af, want ondanks al die regels, vallen er veel mensen tussen de regels en vangnetten door.

Zelf ben ik ook iemand die tussen alle regels door blijkt te vallen, want als visueel gehandicapte verwachten veel mensen dat ik 'wel een uitkering heb' en nee die heb ik dus niet. Ik ben geen Wajongere ondanks mijn aangeboren erfelijke oogziekte, ik heb geen WIA ondanks een arbeidsverleden en andere regelingen zijn ook niet op mijn persoon van toepassing. Dat maakt het lastig om je weg te vinden, want voor voorzieningen moet ik aankloppen bij mijn gemeente die een budgetplafond heeft voor mensen zoals ik. Waarbij ik met grote vreze vrees als ik mijn voorzieningen aan moet gaan vragen.

Daarom zelfstandige

Omdat ik tussen alle regels door val en toch een inkomen nodig heb manifesteer ik mezelf uitgebreid op de arbeidsmarkt. Zowel als zelfstandige en zo nu en dan eens in een dienstverband. De reden dat ik tussen de regels door val is in mijn geval te lastig om uit te leggen, maar toch er zijn ten minste nog 1,1 miljoen mensen met een handicap die net als ik nergens onder vallen. Want volgens de overheid zijn er 1,3 miljoen arbeidsgehandicapten, de mensen met een uitkering, en in de praktijk zijn het er 2,4 miljoen dus de vraag is waar zijn al die anderen?

Omdat mensen met een lichte beperking buiten regelingen vallen, vaak wel actief (willen) zijn op de arbeidsmarkt vinden ze hun eigen weg. Want juist deze groep die als ze niet werken vaak afhankelijk zijn van familie, partners of anderen heeft immers geen keuze behalve dan misschien de Bijstand als ze geen andere keuze meer hebben. Dat is eigenlijk te bizar voor woorden in een land waar de overheid de mond vol heeft van een participatiesamenleving. Want wat is een deze participatiesamenleving waard als je alleen meetelt als je voorkomt in de boekjes? Is een Participatiesamenleving niet juist een samenleving waar iedereen zijn plekje heeft?

Rol van de politiek

De politiek heeft een grote invloed op regelingen en beleid, daarom wordt het tijd dat de overheid niet alleen gaat kijken naar oplappen van beleid. Maar bovenal ook gaat kijken naar de cijfers die er niet zijn, of misschien beter nog; naar de opbrengst die beleid op termijn op kan leveren. En nee, dat is lang niet altijd te vangen in CBS of CPB cijfers, nee daar gaat het om een visie op de samenleving waarvan dit kabinet zo graag een participatiesamenleving wil maken. En de basis van participatie is toch echt de mogelijkheid om mee te tellen en daarvoor moet je nu nog voorkomen in de cijfers.

De politiek zal moeten kijken naar wat er minder kan, waar de regeldruk is doorgeschoten en waar beleid is uitgelopen tot overwoekerde kerstbomen. Want zoals bijvoorbeeld Hans de Boer van VNO*NCW pleit van het afschaffen van de cao's omdat deze verstikkend werken, is het misschien tijd om deze weer in te richten waarvoor ze bedoeld waren. De minimale arbeidsvoorwaarden om te kunnen werken, want bedrijven kunnen zelf echt wel aan secondaire arbeidsvoorwaarden werken. 

Basisinkomen

Daarnaast is het interessant om te kijken naar het basisinkomen, waarbij het dus niet gaat om het 'voldoen aan de regeltjes' maar het mens zijn en bijbehorende bestaan. Waarbij iedereen een gelijke kans krijgt om te participeren en het niet afhankelijk is van je mogelijkheden om 'het bos van regelingen te ontwarren' of dat je 'net niet gehandicapt' genoeg bent voor een uitkering. Nee, het gaat om de participatiesamenleving en zal waarschijnlijk nog veel geld opleveren ook, en als je je afvraagt waarom; wat denk je dat al die regelingen kosten?

De een zijn dood....

Het is een bekend spreekwoord, de 'de een z'n dood is de ander z'n brood' en ook in de politiek lijkt dit op het moment goed te scoren. Waar Rutte tijdens de campagne voor de Provinciale Staten Jihadisten de dood in wenste op het moment dat Wilders afwezig was. Komt er na de verkiezingen, die toch nog de VVD als grootste in de Eerste Kamer lieten, een notitie voorbij die het vluchtelingenvraagstuk benoemd. En wederom gaat de VVD een PVV standpunt op de eigen manier, met vriendelijke uitleg waarom, te lijf met een eigen VVD oplossing. Hoewel eigen oplossing?

De analyse van de VVD snijd zeker hout, opvang in de regio is altijd beter, het maakt terugkeer makkelijker als dit tot de uiteindelijke mogelijkheden behoort. En ja, met vluchtelingen die in gammele bootjes de Middenlandsezee oversteken, komen zeker ook de onwelkome radicalen binnen. Hoewel de Imams die haat prediken ook gewoon het vliegtuig pakken op uitnodiging van die of gene en dus ook jongeren uit Europa van hun haat tegen het Westen kunnen overtuigen. Kortom, het zit echt niet alleen in de bootjes, dus laat u niet in het bootje nemen,

Meer aan de hand

De VVD heeft ervaren dat de uitspraken over Jihadisten scoren, ze zijn er niet op afgestraft in de verkiezingen. Ze hebben er mogelijk zelfs PVV twijfelaars mee terug kunnen winnen. Nu gaat de VVD nog een stapje verder met de 'toevallige' nota over vluchtelingen. En nee hoor, zo'n nota komt echt niet uit de lucht vallen, Het schrijven vraagt de nodige tijd, het nodige onderzoek en natuurlijk ook intern het nodige overleg. Want de VVD gaat natuurlijk niet over een nacht ijs.

Wat is er dan aan de hand, nou mijn eerste ingevingen waren eigenlijk: onstabiel, wiebelen, omvallen. En ja, dan doel ik dus op de val van het kabinet, wat natuurlijk niet te overduidelijk zichtbaar mag worden. Maar waarom anders kiest een partij, ja het lijkt na alle bonnetjes niet zo, als de VVD voor zo'n thema om de coalitiepartner zo tegen de haren in te strijken?

Als ze vallen?

De VVD wil uiteraard niet zelf het kabinet laten vallen, want de partij die opstapt is altijd de partij die dit met zetels moet bekopen. Dus de VVD laat die eer graag aan de PvdA die toch al de klappen krijgt. Hoe kan je dat beter doen dan door de knuppel het hoenderhok in te gooien, en dan uiteraard een knuppel die de meeste pijn doet bij de kiezers van die andere partij? Dat is in het geval van de PvdA uiteraard de sociaal betrokken mens, de vluchteling en/of allochtone kiezer, een groep die nu al zwaar teleurgesteld is in de partij, in het hart te raken.

Voor wie het nog niet kan volgen, door de nota van de VVD komt de PvdA stevig onder druk te staan bij haar achterban. Deze zelfde achterban die al veel pijn heeft ondervonden van dit regeringsbeleid, en dan vooral van de VVD input van dit beleid. De VVD heeft duidelijke het gevoel dat zij een momentum hebben gecreëerd, een momentum om te profiteren van de angst en onrust in de samenleving die mede is veroorzaakt door het groeiende Jihadisme.