Telegraaf uit de bocht?

Nu is de zorg niet bij iedereen even populair, zijn er veel mensen die de kosten voor de zorg als een groot probleem zien en er liever bezuinigingen op zien. Maar zorg is er niet omdat mensen zeuren, zorg is er om ervoor te zorgen dat mensen nog naar vermogen mee kunnen doen in de maatschappij, of het nu gaat om te kunnen werken, naar school te gaan of op een andere manier is dan om het even. Maar zoals de Telegraaf nu schetst, dat het PGB alarm is opgeblazen en maar om 24 Twitteraars draait, dat is echt de grootste onzin die de inkt van de krant niet waard is, laat staan de bomen die ervoor gekapt zij!

De mensen met een PGB zitten echt in de knel, ze krijgen niet het geld waarmee ze hun zorgverleners kunnen betalen. Mensen die ook voor hun salaris afhankelijk zijn van de uitbetaling van het PGB aan de zorgontvangers. En de vraag die ik dan bij mezelf stel is deze:

“Hoe lang zou de redactie van de Telegraaf doorwerken als ze niet uitbetaald kregen?”

Ik ben ervan overtuigd dat het binnen een week klaar is, want ja wie werkt er nu zonder daarvoor zijn salaris te ontvangen. Maar deze zorgverleners, zij werken nu al bijna 2 maanden zonder salaris, doen werk wat vele leden van de Telegraafredactie vast niet willen doen. Immers, daar krijg je vieze handen van, komt de hoofdredacteur bij die jongen met spina bifida het infuus vervangen en zijn goed verschonen als hij een ongelukje krijgt? Nee dat zie ik de eindredacteur zeker niet doen.

Nu de feiten

Volgens de Telegraaf gaat het om de ‘bende van 24’ die samen 80.000 Tweets zouden hebben verstuurd. Van de in totaal 127.000 Tweets over het PGBalarm. Echter blijkt uit een nadere analyse van Renate Wijma van de Twitterkliniek het volgende: In totaal hebben 7.500 Twitteraars hun stem laten horen over het PGBalarm, de nummer 100 op de lijst van de meest frequente PGBalarm Twitteraars heeft 233 Tweets verstuurd en tot slot dat tenminste 56 mensen meer dan 500 Tweets hebben verstuurd over het PGBalarm. 
En nu is het inderdaad zo dat er een iemand verantwoordelijk is voor ruim 8.000 Tweets over het PGBalarm, maar is dat zo gek als het water je aan de lippen staat omdat je je zorgverleners zonder salaris moet laten werken?

Zoals de Telegraaf de feiten schetst lijkt het er inderdaad op dat een klein groepje de problemen enorm heeft opgeblazen, maar de Telegraaf vergeet dat het voornamelijk jongeren en ouders van kinderen met een PGB zijn die actief zijn op Twitter. Dat deze mensen tussen alle zorg en geregel door nog tijd hebben om te Twitteren is in bepaalde gevallen al knap. Daarbij kaarten zij wel een probleem aan wat een grote groep zorgvragers aangaat, PerSaldo krijgt niet voor niets 200 klachten per dag binnen. Een probleem, wat niet allen die zorgvragers aangaat maar ook de mensen die hun salaris krijgen op basis van de zorg die ze leveren. Een salaris wat dus al meer dan 6 weken NIET is uitbetaald!

Terecht?

Ja, de Telegraaf heeft zeker een punt als het gaat om de kleine groep die stevig Twittert over het PGBalarm, maar het totaal aantal Tweets over het PGB alarm laat zien dat er wel degelijk een probleem is, een probleem van een groep mensen die volgens veel mensen niet mag klagen. Waarom niet, omdat ze de maatschappij veel geld kosten en blijkbaar denkt de Telegraaf daar ook zo over. Blijkbaar mag je volgens de Telegraaf al blij zijn dat je zorg krijgt, doen ze het PGBalarm af als de ‘bende van 24’ om deze mensen neer te zetten als lastig. Iets wat de publieke opinie een mooie reden geeft om nog meer te klagen over zorgkosten. Want ja, zorg is duur. Maar niet zorgen dat kost nog veel meer geld en ik ben benieuwd hoe lang Jan-Willem Navis zijn werk blijft doen zonder dag hij salaris ontvangt van de firma Wegener?

Van dubbeltje naar een kwartje

Leven we echt in een land waar zorgverzekeraars de macht hebben over leven en dood, over mee kunnen doen naar beste vermogen of aan de zijlijn te moeten blijven staan? Waar je alleen met een goed gevulde beurs de beste zorg kan krijgen? Ik hoop, misschien tegen beter weten in, dat ons land niet veranderd in een land waar je portemonnee je kansen in de maatschappij bepaald. Maar hoe lang is dat nog zo?

IkKan je van een dubbeltje nog een kwartje worden, als je gezond bent dan is dat zeker mogelijk. Door hard werken naast je studie om deze te betalen. Door te lenen voor je studie en hard te werken als je eenmaal klaar bent. Wat beide neerkomt op extra hard werken als je als een dubbeltje bent geboren. Nu is er niets mis met hard werken, maar hoe zit het met de dubbeltjes met kwartjes-potentie die niet zo hard kunnen werken omdat ze chronisch ziek of gehandicapt zijn?

Dubbeltjes met potentieel

Als je dubbeltje met een goed stel hersenen is het niet makkelijk om jezelf tot een kwartje te schoppen, want je mist vaak veel connecties en heb niet altijd de tijd om naast je drukke studie/baan en alle extra dingen op je bord nog overal achteraan te lopen. Kortom, het is hard werken om als dubbeltje naar de kwartjesbak te springen. Maar toch is het in Nederland goed mogelijk om dit voor elkaar te krijgen, en uiteraard met hard werken is dat ondanks alle extra kosten voor studeren met de invoering van het leenstelsel ook nog mogelijk.

Maar hoe zit het met de dubbeltjes die een buts hebben opgelopen of al hadden bij de eerste druk, hebben zij ook gelijke kansen om de sprong naar de kwartjesbak te springen? Nu is het al niet makkelijk om een studie te volgen als je een beperking hebt. Met de invoering van het leenstelsel wordt dat alleen maar lastiger omdat je ouders wel geld moeten hebben om je door je studie heen te helpen. Het lukt dan ook lang niet altijd.

Kwartje met een deukje

Als je dan door hard werken door de barrière van de kwartjesbak bent gebroken dan is het als gebutste versie erg lastig om in de kwartjesbak te blijven. Meedoen aan alle formaliteiten kost extra energie, je werk doen kost energie, je sociale netwerk bijhouden kost energie, etc. Met alle voorzieningen was dat nog te doen, was het bij te houden. Nu is het zo dat er veel veranderd is in zorgland, want er wordt minder vergoed als het gaat om assistentie om zelfstandig te functioneren zoals thuiszorg en meer. 

Als kwartje met een deukje heb je het dus al druk genoeg, nu heeft de minister van de partij die vind dat iedereen van een dubbeltje een kwartje kan worden besloten om de macht van zorgverzekeraars te gaan vergroten zonder dat er een nieuwe wet voor nodig is. Ze wil per se meer macht bij verzekeraars, die nu al veel bepalen in je leven als kwartje en zeker ook voor de dubbeltjes met een buts, waarmee de kans om mee te kunnen doen nog verder wordt bepaald door anderen dan jezelf.

Eigen regie in de dubbeltjes en kwartjesbak!

Als de minister van de partij die vindt dat iedereen van een dubbeltje een kwartje moet kunnen worden, de macht van de zorgverzekeraars nu buiten de Tweede en Eerste Kamer om wil vergroten dan is het hek van de dam. Want dan laat juist de partij van de dubbeltjes die kwartjes kunnen worden van alles afgestapt wat maakte dat dat mogelijk was. Het gevolg hiervan is dat mensen met een buts en een beetje pech niet meer kunnen groeien en opbloeien in de maatschappij. Dat, dat ten koste gaat van veel talent dat kan de partij blijkbaar niet meer schelen, want blijkbaar zijn er voldoende kwartjes in de bak van de VVD, waar de kwartjes met een buts en een buil blijkbaar het liefste zo snel mogelijk moeten worden afgerekend.

Deze blog is een analyse van de gevolgen van een politieke boodschap, geenszins gebaseerd op een politieke voorkeur.

Een kleintje, tegen de reuzen!

Heb je ooit wel eens gehoord van het verhaal van de kleine David die het in zijn eentje opnam tegen de grote Goliath. Die jonge schaapsherder versloeg met zijn slinger en een steen die grote reus waar iedereen zo bang voor was. Dan vast wel van Robin Hood die het opnam tegen de sheriff van Nottingham. Deze verhalen ziijn bijna iconisch als het gaat om de huidige situatie in zorgland. Want het kleine DSW is als enige verzekeraar een andere mening toegedaan wat betreft de vrijeartsenkeuze.

De keuze van een arts is iets wat niet uitsluitend gaat om de beste behandeling, het gaat ook om de beste behandeling die bij jou past en door een arts bij wie je je verhaal kwijt kan. Een arts die luistert, dat is lang niet altijd de arts die het beste opereert, en zeker niet altijd als je bij een standaard klinkende aandoening, toch niet zo standaard bent als de verzekeraar je wel te boek laat staan.

De grote reuzen

In onze tijd zijn de grote reuzen verenigd in de Zorgverzekeraars Nederland, aangevoerd door Andre Rouvoet (iemand die ik ooit echt hoog had zitten als politicus en mens). Onder de aanvoering van meneer Rouvoet hebben de zorgverzekeraars een stevige vinger in de pap bij de minister. Een minister die eigenlijk onafhankelijk moet zijn, wel de koers van haar partij volgt maar geen binding mag hebben met een bedrijf.

Op dit moment is minister Schippers stevig op toer, (ze doet me denken aan de sheriff van Nottingham) ze vertelt bij Eva Jinek op de bank trots dat ze betere zorg kan garanderen met dit plan. Waar ze uiteraard ook niet vergeet te vermelden dat dit 1 miljard op gaat leveren (ik zie de zak met geld al in haar ogen). En natuurlijk weet elk weldenkende zorgontvanger dat dat een illusie is. Immers zorg kost geld en dat geldt al zeker voor zorg die bijdraagt aan participatie in de maatschappij.

Dan vermeld ze ook nog 'an pass' dat dit plan ouderen, chronisch zieken en gehandicapten wel in the picture zet bij zorgverzekeraars, dat ze het zo jammer vindt dat die mensen nooit in spotjes voorkomen terwijl dit juist de mensen zijn die zorg vragen. Maar ook daar weet iedereen van, ik wordt niet populair bij een zorgverzekeraar. Want ‘brandende huizen,’ wie wil die nou hebben?

De kleine David

De plannen klinken vast mooi voor gezonde mensen, mensen die af en toe eens naar een arts moeten. Besparen op kosten, minder belasting, ja daar ben ik natuurlijk ook voor. Maar waarom is er dan 1 verzekeraar die anders in de markt staat, zonder huizenhoge premies? De kleinste verzekeraar waar ik zonder problemen kon verzekeren terwijl ik bij de grote reuzen jaar op jaar mijn ooit luxe pakket verder en verder zag krimpen en niet meer naar een zwaarder pakket kon?

Die verzekeraar die niet eens een naturapolis kent, maar alleen een restitutiepolis aanbied, de verzekeraar die mensen met een beperking niet afrekent op de kosten die ze voor hen moeten maken? Want ook ik kost meer dan mijn premie, ik kost ergens tussen de 3 en 4x zo veel en dan willen zorgverzekeraars je vaak al niet meer hebben. Laat staan als je 20 of misschien wel 80x meer kost dan je aan premie binnenbrengt?

Een slinger of assistent voor Robin Hood nodig?

Ieder weldenkend mens weet dat zorgverzekeraars niet in de rij staan voor mensen die meer kosten dan de premie. Daarom ben ik blij dat er een verzekeraar is die als een kleine David de grote reuzen de les leest. Een verzekeraar die het aandurft om zich als een Robin Hood uit te spreken VOOR de chronisch zieken en gehandicapten. De verzekeraar die mij a.s. maandag direct mag bellen als ik als bedrijfskundige en strategische denker/lobbyist een bijdrage kan leveren aan de strijd tegen de grote Goliath of misschien toch de sheriff van Nottingham die Zorgverzekeraars Nederland heet, want ik hou wel van een uitdaging! 

Feiten checken, interpretatie checken

Als blogger hecht ik er altijd grote waarde aan dat mijn feiten kloppen, dus ik probeer de dingen altijd na te zoeken. Dit betekent dat Google, wat schrijven betreft, altijd een welkome vriend is. Maar nu is het juist met dank aan Google en andere zoeksites dat ik tot een blog kom. Want waar ik van de week keurig mijn feiten had gecheckt wat betreft mijn vraag over de maagden, en op 70 uitkwam, zie ik ook 72 voorbij komen…..

Nu ben ik er inmiddels achter dat de theorie achter de 70 of dus 72 maagden niet uit de Koran schijnt te komen, maar uit de Hadith, wat eigenlijk overleveringen met betrekking tot het leven van Mohammed zijn, te komen. Zo kwam mijn zoektocht dus al weer een stukje op dreef, en het viel me op diverse forums dan ook op dat ik als Christen toch een sterke overeenkomst met Moslims heb, namelijk deze: Soms wordt je overmand door het grote aantal interpretaties.

Zoveel geloven, zoveel meningen,

Een hoed of een hoofddoek,
voor mij maakt het geen
verschil.

Het bijzondere is dat eigenlijk alle geloven het zelfde ‘probleem’ hebben, mensen hebben er in de afgelopen eeuwen vele interpretaties aan gegeven. En voor elk geloof geldt dat God net niet direct beschikbaar is voor commentaar over de menselijke versies die aan de overleveringen zijn gegeven. Dit betekent dat we allemaal geloven in waar we in lezen, hoe we het lezen en daarbij worden beïnvloed door de mensen met wie we omgaan.

Als het gaat om interpretatie onder welke gelovigen dan ook, is het dus voor een groot deel afhankelijk uit wat voor boeken je leest, met wie je omgaat en wat je daar zelf voor vorm aan gaat geven. Omdat mensen vatbaar zijn voor meningen, interpretaties, etc. maakt het dat iemand ‘als bij toverslag’ ineens een andere stroming binnen zijn of haar religie aan gaan hangen. Maar de vraag is of dat wel zo ‘als bij toverslag’ is. Want mensen zijn ook vaak nogal terughoudend in wat zij delen over hun religie.

Niet 'het' geloof veroordelen

Juist omdat ik weet hoeveel interpretaties er zijn van het Christelijk geloof, vind ik het onlogisch om te oordelen over Moslims als een groep. Misschien durf ik daarom wel vragen te stellen, als ‘wat je met 72 maagden moet als je naar de hemel gaat omdat het stoffelijke op aarde achter blijft?’ Wat uiteraard zeker wordt gedragen door mijn geloof, namelijk dat je bij het overlijden alleen je geest meeneemt en de rest op aarde blijft.

Mijn oproep is dan ook eigenlijk heel simpel, laten we ons realiseren dat er veel verschillende stromingen bij Moslims, Christenen, Joden, etc. zijn. Deze stromingen lopen van extremistisch tot heel tolerante versies van elk geloof dat er is. Juist daarom hoop ik dat mijn stukje een bruggetje kan slaan tussen vele mensen die niet zoveel van geloven weten en daarom misschien snel de neiging hebben ‘alle’ Moslims over een kam te scheren omdat er mensen zijn die door mensen zijn beïnvloed om te komen tot extremistische daden en zeggen, nou ja denken, dit te doen uit naam van Allah.

Want ik ben als Christen ook niet te vergelijken met de mensen uit Staphorst die een geheel andere versie van een aan ons gerelateerde kerk aanhangen en dan heb je alleen nog maar het segment Protestant, dan heb je nog meer stromingen…..

Ben ik een Charlie?

Of ik een Charlie ben, ik voel me geen
Charlie...........

Ik las een boeiend artikel over ‘ons’ collectieve gebrek om een Charlie te zijn, iemand die zich uitspreekt zonder over de gevolgen te willen denken omdat je weet dat ze mogelijk kwetsend kunnen zijn. Iemand die met satire of stevige woorden zijn of haar mening uit, of het nu over politiek of religie gaat laat ik daar maar even om het even. De vraag is, ben ik een Charlie?

De mensen die mijn blogs, tweets en andere post lezen weten dat ik mijn mening niet onder stoelen of banken steek. Weten dat ik soms bot uit de hoek kan komen, maar dit altijd probeer te doen met een ruimte knipoog naar de realiteit van het leven. In tegenstelling tot mijn zakelijke blog, waar ik over het algemeen zeer behoudend ben in mijn mening, maar in bepaalde gevallen toch niet op mijn mondje gevallen blijk te zijn. De afgelopen dagen zie ik veel mensen met een JeSuisCharlie icoon op social media verschijnen, maar zijn zij ook een Charlie?

Geen icoontje als foto,

Zelf ga ik mijn profielfoto’s niet in een JeSuisCharlie icoontje veranderen, ik voel met geen Charlie omdat ik altijd nadenk over wat ik zeg. Me erger aan grove beledigingen in de richting van bepaalde religies en dat ik me schaam voor mensen die het onderscheid niet kunnen maken tussen mensen met een bepaald geloof en de extremistische gekken die uit naam van het geloof denken over de wereld te mogen heersen. Ik vraag me wel af wat je als terrorist aan 72 maagden hebt in het Paradijs omdat alleen je geest meegaat naar het hiernamaals, maar dat zal wel aan mijn versie van Christen zijn liggen......

Nee, ik heb geen icoontje met JeSuisCharlie, want ik mag dan wel mijn mening verkondigen op mijn blog, politici en anderen hard aanspreken op bepaalde keuzes en gedrag. Terwijl ik blij ben dat ik dat kan doen, erger ik me ook aan de Islamofoob die roept dat alle Moslims de schuld aan het terrorisme hebben omdat zij blijkbaar niet weten dat er ook in de Koran staat dat je niet mag doden. Maar dat is nu ook net de kern van een democratie, de kern van vrijheid van meningsuiting; je mag zeggen wat op je lever ligt.

De dag van Raif

Het is vandaag niet alleen de dag van de terroristen die Charlie Hebdo onthoofden, maar ook de dag dat Raif Badawi in Saoedi Arabië de eerste 50 van 1000 zweepslagen krijgt omdat hij blogt, blogt over dingen die de regering niet wil dat mensen weten. Hij schreef, en schrijft na zijn lange straf hopelijk nog steeds, dingen die wij zonder blikken of blozen zo zouden zeggen maar door zijn regering niet worden geaccepteerd.

Iemand die dit durft in de stad Aleppo, dat is een Charlie
en dus een HELDIN!

Juist omdat mensen als Raif het lef hebben om te bloggen over wat zij belangrijk vinden, kunnen wij het niet maken om om een verbod te roepen als Wilders of LePen dingen roepen die wij walgelijk vinden. Of we nu Moslim, Christen, Hindoe, etc. zijn, wij moeten tot 10 leren tellen en ons omdraaien en doorgaan met het leven, simpelweg omdat vrijheid van meningsuiting altijd vanuit 2 zijden moet kunnen komen.

Ben ik een Charlie

Of ik een Charlie ben, ik laat de mening aan de lezer, maar ik wil wel zeggen dat ik graag leef in een land waar verschillen niet tot kloven leiden. En als we misschien allemaal even na moeten denken voordat we iets roepen, dan kunnen we misschien net even iets makkelijker naast elkaar leven. Maar kan je dat niet of wil je dat niet, weet dan wel dat je ook een ander kan kwetsen.

De arts zei “dit heb ik nog nooit gezien”

Tot mijn grote verbazing, nou eigenlijk verontwaardiging laat Sybrand Buma namens het CDA weten dat er wel eens voor een verbeterde versie van de wet voor het afschaffen van artikel 13 kan worden gestemd. Speciaal voor Sybrand Buma, alle CDA’ers die mij kennen en de vele andere politici die in de Eerste of Tweede Kamer over deze wet na moeten denken. Wil ik u uitleggen hoe verrot vervelend het kan zijn om bij de verkeerde arts op de tafel te moeten liggen.

Vorig jaar moest ik, wat door veel oogartsen als een routine operatie wordt beschouwd, aan staar worden geopereerd. Nou ja, eigenlijk heet het nastaar, want het komt namelijk met regelmaat terug als je zoals ik op jonge leeftijd een erfelijke vorm van staar krijgt. Alleen al het feit dat ik op jonge leeftijd staar kreeg, ik was 9 maanden oud, laat al zien dat het niet zo routine is. Wat ik als patiënt weet is dit; mijn versie van staar is uitermate taai en hardnekkig om te verwijderen. En dat, dat maakt dat het toch niet zo routine is.

Zo gewoon en toch bijzonder

Ik ben al vele malen geopereerd, met laser en met het ouderwets snijden, als het gaat om mijn ogen. En mijn vroegere arts liet mij daarbij altijd onder narcose gaan, simpelweg omdat hij nooit wist wat hij tegen zou komen. Naast het feit dat hij mij de ervaring van lokale verdoving en dus het ‘bewust meemaken’ van de operatie niet gunde. De goede man, een vriendelijke oude professor is nu al jaren van zijn welverdiende pensioen aan het genieten.

Als kind zat ik daar in het UMC Radbout in Nijmegen altijd tussen de oude mensen, waar je als kind altijd op het hart gedrukt kreeg dat je stil moest zijn. Om uiteindelijk naar de oogarts te gaan als je na lang wachten aan de beurt was. Maar door zijn goede zorgen kon ik tegen alle verwachtingen in uiteindelijk na het implanteren van kunstlezen wel auto gaan rijden. Hij was er trots op dat ik al zijn jongste patiënt ooit de klauwlens geïmplanteerd kreeg ondanks alle complicaties aan mijn ogen en ik niet minder natuurlijk.

Op de operatietafel

Vorig jaar moest ik, sinds 2001 loop ik in het Eurasmus UMC, geopereerd worden aan nastaar. Men begon met de laser, maar dat slaagde niet, het was te taai en toen kwam er toch de onvermijdelijke operatie met mes en al. Ik mocht niet onder narcose, "dat doen we tegenwoordig niet meer," werd mij verteld, ik baalde maar ging toch maar af op de arts. Achteraf heb ik er spijt van als haren op mijn hoofd, waarom nou hierom.

Ik kwam bij een andere arts dan mijn eigen arts op de operatietafel te liggen, in de lopendband van staaroperaties die op zo’n standaarddag worden doorlopen. Echter bleek deze arts niets te weten van jonge mensen met staar. Ik lag daar, onder een laken op een harde tafel en moest stil blijven liggen terwijl de betreffende arts aan het klagen was over MIJN staar. Ze had dit nog nooit meegemaakt, ze vond het vreemd, en toen ik zei dat ik pijn had werd ik voor gek verklaard. Het kon immers niet pijn doen want er was verdoving. Nou die hielp duidelijk onvoldoende en dat zag de oplettende anesthesist gelukkig wel aan mijn hartslag.

Ze snapte het echt niet

Juist dat netvlies, daarom was men in 1982
zo voorzichtig! De betreffende arts anno
2013 snapte dat duidelijk niet, daarom
nooit meer deze arts!

De arts is uiteindelijk anderhalf uur bezig geweest met de nastaar en het verwijderen van verharde resten van mijn oorspronkelijke lens die in 1982 is verwijderd. Ze zeurde over de slechte zorg, terwijl men toen in 1982 deze ‘gevallen’ resten niet durfde te verwijderen, uit angst mijn oog verder te beschadigen, en ik was diep van binnen enorm boos. Want de arts die mij in 1982 de kans had gegeven met zicht op te groeien is al jaren overleden, de goede man had er alles aan gedaan om naar de mogelijkheden van die tijd, een zo goed mogelijk zicht mogelijk te maken. Ze snapte echt niet dat staar op jonge leeftijd anders werkt, dat de tijdgeest en kennis van 30 jaar geleden zoveel anders was dan de hare en liet dat duidelijk blijken.

Nooit meer bij deze arts!

Voor alle politici, ik wens u niet toe dat er bij u in uw oog wordt gepeurd door een arts die niet weet waar hij/zij mee bezig is, uw pijn negeert en dat u alleen te horen krijgt dat u stil moet blijven liggen en niet moet klagen. Dat u een arts tegenkomt die minder blijkt te weten van uw aandoening dat dat u ervan weet, omdat u er al jaren mee leeft en altijd door voorgaande artsen prima bent geïnformeerd. Want mijn ogen zijn mijn zorg, ze zijn niet van de verzekeraar ze zijn van mij en daarom wil ik kiezen welke arts er in mijn ogen zit te rommelen omdat ik het vertrouwen wil hebben in goede zorg en zeker als ik van de verzekeraar niet meer onder narcose mag omdat het te duur is. Het vertrouwen dat men er alles aan doet om mij zo lang als met alle complicaties mogelijk mijn zicht te behouden omdat de wereld nu eenmaal te mooi is om zomaar niet meer te kunnen zien!

Daarom, behoud de vrijeartsenkeuze omdat je lijf van jou is en niet van de zorgverzekeraar, omdat je moet kunnen kiezen wie je het vertrouwen geeft om aan je lijf te zitten hoe delicaat een probleem ook is!

Prettig om te weten, het CDA is en blijft voor vrijeartsenkeuze! 

Domocratie is meer dan afspraak = afpsraak

Democratie is meer dan de gang naar de stembus!

Deze dagen zijn voor politieke dieren als ik voer voor ons politieke hart, het gonst en het doet. Maar ik moet ook bekennen dat er nu een oplossing ligt die mijn politieke liefde toch een flinke deuk op doen lopen, als dit werkelijk de oplossing is dan is het eigenlijk meer een poffertjespan…..

De VVD heeft een punt, ze hebben een afspraak gemaakt met de PvdA, die afspraak ligt vast in het regeerakkoord, maar wat ze zijn vergeten is het individu in de senaat. In dit geval, zelfs 3 senatoren die het niet over hun hart konden verkrijgen om voor de wet die de vrijenarstenkeuze zou vernietigen te stemmen. Deze 3 mensen hebben door hun persoonlijke overtuiging de regering in de problemen gebracht, maar is daarom de afspraak verbroken?

Coalitie

In Nederland werken we met coalities, partijen die samen een regering vormen en soms mijlenver uit elkaar liggen als het om gedachtengoed gaat. Dat neemt een risico met zich mee, daarom worden er goede afspraken gemaakt over de koers, de wensen en daaraan dienen de partijen zich te houden. Maar die partijen, ze bestaan uit mensen en mensen hebben het recht om ‘zonder last of ruggespraak’ hun stem uit te brengen in de Tweede en Eerste Kamer.

De Tweede Kamer

Nu ligt daar net de crux in dit verhaal, want er waren dus een aantal mensen die zich niet konden conformeren aan de afspraken. Het ging in tegen alles waar zij voor staan en waarin zij geloven. En nu, nu worden deze mensen gedwongen te kiezen, ze laten zich niet dwingen dus ineens komt er een konijn uit de hoge hoed.

Konijn uit de hoed

Nu is er een noodgreep toegepast, de Algemene Maatregel van Bestuur (AMvB) is uit de kast gehaald, als de wet niet door de Eerste Kamer komt (in gewijzigde vorm) dan wil het kabinet deze maatregel gaan toepassen. Dit is een staatsrechtelijke manier om het parlement en de senaat te omzeilen. De laatste keer dat dit is ingezet is in 1940 met betrekking tot de krijgsmacht en laat zien wat voor noodgreep het is.

Hoe kan een regering tot zo’n maatregel komen, iets wat niet wordt gedragen door de senaat. Terwijl juist die senaat de basis is voor toetsing van wetgeving op basis van de wet en uiteraard ook de normen en waarden van een maatschappij spelen hier een rol. Maar op dit moment is de senaat net even een andere rol toebedeeld, ten minste als het aan dit kabinet ligt. Ze hebben er een constructieve oppositie voor opgetuigd om er de meerderheid te behalen en nu……

Een grens overschreden

De Eerste Kamer

Wat mij betreft is er een grens overschreden, want als de nieuw ingediende versie van deze wet niet door de Eerste Kamer komt, dan volgt er dus de noodgreep via de Algemene Maatregel van Bestuur. Voor de leek een beetje als een dictatoriale oplossing om iets te verkrijgen wat de democratie heeft verworpen. Dit is een grens die de democratie mijns inziens niet moet zoeken, want het breekt het vertrouwen met de kiezer. Het laat zien dat de kiezer niet veel waard is, zeker als het geen noodmaatregel is om het land voor onheil te behoeden.

Hoewel Schippers, Rutte en de rest in het torentje het onheil misschien groot genoeg vinden, ik geloof niet in een land geregeerd door zorgverzekeraars, bankiers en meer van dat soort groepen. Simpelweg omdat de overheid er is om de democratie en haar inwoners te beschermen. De inzet van een AMvB is daar debet aan. Men gooit de democratie de deur uit, en dat alleen voor afspraak = afspraak boven de democratie en de mensen die de democratie maken. 

Deze blog is een analyse van de gevolgen van een politieke boodschap, geenszins gebaseerd op een politieke voorkeur.