Snapt u het nog?

Hoeveel mensen zullen nu nog begrijpen wat er speelt in Den Haag? VVD’ers die met bonnetjes klooien terwijl je als burger door de belastingdienst of het UWV keihard wordt gestraft om iets foutief indienen of niet helemaal eerlijk vertellen. Van de PGB houders die zelfs de boodschappen niet meer kunnen betalen omdat het nieuwe systeem hopeloos faalt en dus niet eens een bonnetje meer kunnen krijgen. Want op de pof, dat kan ook niet meer tegenwoordig.

De val is hard

Het is pijnlijk om te zien, hoe hard juist het duo Opstelten en Teeven zich opstelden tegenover fraudeurs die keihard moesten worden aangepakt en dan zelf uitglijden over een bonnetje. Het doet bij mij de vraag rijzen of pitbull Fred wel helemaal eerlijk is geweest tegenover ome Ivo. En ja, de arme Ivo die nu zijn politieke carrière moet afsluiten over een bonnetje, wat een bananenschil bleek te zijn.

Voor al die burgers die aanlopen tegen de knelpunten in het beleid is de val van de VVD politici iets om bij te lachen, grinniken en vast en zeker ook een bepaalde mate van leedvermaak. Immers, waar zij de harde gevolgen van het beleid voelen is dat in elk geval geen publieke val van een iets te hoog opgetrokken zeepkist.

De kloof dichten

Waar voor Teeven er vast wel weer ergens een kans opduikt, omdat hij binnen de VVD nog steeds een populaire persoon is, is er voor de mensen die met de PGB zitten te tobben of in de WWB als paria’s worden beschouwd geen positief vooruitzicht in beeld. En juist daar, daar ligt de grote kloof tussen politiek en de gewone burger die de gevolgen van het beleid voelen.

 

Naast de vraag hoe integer politici nu wel of niet zijn, is er een nog belangrijkere vraag. Hoe kan de politiek de huidige kloof dichten tussen de burgers en het Haagse, provinciale of gemeentelijk pluche? Hoe kunnen politici weer gewoon over straat zonder dat zij keer op keer moeten uitleggen wat hun partij nu doet aan de problemen zoals deze binnen de VVD spelen?

In de spiegel kijken

Wat mij betreft is het tijd voor wat nieuwe inzichten in de politiek, voortvloeiend uit het Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen, waarbij er meer oog moet komen voor burgers en bedrijven (externe-stakeholders), de politici zelf (interne stakeholders) en natuurlijk een duurzaam perspectief voor politiek als instrument voor het behoud van de deomocratie.

Wat betreft het hele integriteitsverhaal is er een belangrijke oplossing denkbaar, waarbij ik eigenlijk vanuit bedrijfskundig perspectief kijk naar een soort vertrouwenspersoon in de vorm van een integriteit-coach. Iemand waar je als politicus je vragen neer kan legen, je twijfels en zeker ook mogelijke fouten kan melden. Waar vervolgens intern wordt bekeken hoe hiermee moet worden omgegaan en waarbij de optie met de billen bloot gaan, zeker een belangrijk onderdeel van vormen.

Dan de kwestie van vertrouwen, hierbij speelt zeker het oppakken van integriteitsvraagstukken een belangrijke rol. Hierbij komt ook weer een interessant perspectief kijken vanuit het bedrijfskundige denken. Want waarom geen maatschappelijk jaarverslag van een politieke partij? Een verslag waarin je als partij reflecteert op het afgelopen jaar, problemen (dus ook integriteitskwesties en hoe deze zijn afgehandeld) benoemd en ook de gevonden oplossingen beschrijft. Waarin je tevens je vooruitzichten voor het komende jaar kan presenteren en waar je in een later stadium ook zeker op terug kan vallen als het gaat om (her)nieuw(d)e inzichten of misschien zelfs om complete koersverandering.

Betrouwbare overheid

Burgers willen een betrouwbare overheid en daarvoor zal het ten eerste zeker van de politiek moeten komen. Eerlijke verhalen, problemen erkennen en bovendien de oplossingen nader verklaren aan de kiezers. Dat zou een mooie stap naar een open en integere politiek kunnen zijn!

Samen doen en jezelf blijven!

Om eerlijk te zijn voelde ik me nooit zo aangesproken door de term internationale vrouwendag, net als dat ik me dat niet voel bij de internationale gehandicaptendag. Maar toch ben ik gisteren naar een speciale netwerkbijeenkomst geweest ter ere van deze internationale vrouwendag. En waar ik toch enigszins huiverend was om in een feministisch bolwerk terecht te komen, viel me dat alles mee. Eigenlijk waren er alleen maar vrouwen met ambitie, vrouwen die gewoon hun netwerk wilden vergroten en velen van wie er opzoek waren naar een nieuwe baan.

Zo zie je maar weer, vooroordelen die moet je dus de nek omdraaien, maar ja ook ik ben een mens en daarom sluipen ze er bij mij ook wel eens in. Maar aan de andere kant, het zijn wel vaak de thema’s met betrekking tot discriminatie, gebrek aan vrouwen in de top van het bedrijfsleven of de politiek die juist hier benoemd worden. Het gebrek aan kansen omdat je ergens probeert te jongleren tussen gezin, werk en iets wat op een sociaal leven moet lijken. Ja, het is en blijft voor veel vrouwen een uitdaging.

Niet alleen de mannen

Toch wil ik in dit kader wel even een knuppel in het hoenderhok gooien, want het zijn niet alleen de mannen die bijdragen aan het glazen plafond, zelf zijn wij als vrouwen hier ook debet aan. Immers, willen wij niet dat alles perfect loopt waardoor vrouwen toch de keuze maken om het gezin voor te laten gaan. Is het niet zo dat als je eens echt goed om je heen kijkt veel vrouwen het grootste deel van het huishouden en gezinstaken op hun schouders nemen omdat ze het niet compleet durven toevertrouwen aan hun man. Ja, ik denk dat enige reflectie in dit kader wel noodzakelijk is.

Daarbij zijn er zeker ook mannen die tegen hun eigen plafond aanlopen, want wat dacht je van die man die echt wel 4 dagen wil werken maar door zijn baas wordt uitgelachten bij dit verzoek? Of de man die wel kiest om minder te gaan werken en daardoor ziet dat zijn carrière in het slop raakt waardoor zijn collega’s hem toch enigszins meewarig aan kijken. Want ik ben er wel van overtuigd dat er meer manen zijn die best eens willen strijken, en niet alleen omdat het moet. Maar ja, dan heb je toch ook de sociale druk uit je omgeving nog.

Samen en jezelf zijn

Eigenlijk is het heel simpel, willen we echt dat er iets veranderd in de wereld dan moeten we er samen aan werken. Mannen de kans geven om hun bijdragen te doen omdat werkgevers hier op in willen spelen en de sociale acceptatie van mannen die strijken vergroten. Naast het feit dat het noodzakelijk is dat vrouwen ondanks andere keuze toch de kans krijgen om managementfuncties te vervullen omdat ze zich altijd volwaardig hebben ingezet voor de werkgever ook al was dit (tijdelijk) in parttime verband.

Daarnaast is er ook nog iets wat we als vrouwen zelf moeten doen, dat is gewoon ons zelf blijven. Want als vrouw beschik je over talenten die zeker in het nieuwe management noodzakelijk zijn. We hebben oog voor sociale verbanden, zijn veelal goed in coachen en beschikken over andere bijzondere vaardigheden die een manager succesvol kunnen maken. Samen komen we er wel!

Telegraaf uit de bocht?

Nu is de zorg niet bij iedereen even populair, zijn er veel mensen die de kosten voor de zorg als een groot probleem zien en er liever bezuinigingen op zien. Maar zorg is er niet omdat mensen zeuren, zorg is er om ervoor te zorgen dat mensen nog naar vermogen mee kunnen doen in de maatschappij, of het nu gaat om te kunnen werken, naar school te gaan of op een andere manier is dan om het even. Maar zoals de Telegraaf nu schetst, dat het PGB alarm is opgeblazen en maar om 24 Twitteraars draait, dat is echt de grootste onzin die de inkt van de krant niet waard is, laat staan de bomen die ervoor gekapt zij!

De mensen met een PGB zitten echt in de knel, ze krijgen niet het geld waarmee ze hun zorgverleners kunnen betalen. Mensen die ook voor hun salaris afhankelijk zijn van de uitbetaling van het PGB aan de zorgontvangers. En de vraag die ik dan bij mezelf stel is deze:

“Hoe lang zou de redactie van de Telegraaf doorwerken als ze niet uitbetaald kregen?”

Ik ben ervan overtuigd dat het binnen een week klaar is, want ja wie werkt er nu zonder daarvoor zijn salaris te ontvangen. Maar deze zorgverleners, zij werken nu al bijna 2 maanden zonder salaris, doen werk wat vele leden van de Telegraafredactie vast niet willen doen. Immers, daar krijg je vieze handen van, komt de hoofdredacteur bij die jongen met spina bifida het infuus vervangen en zijn goed verschonen als hij een ongelukje krijgt? Nee dat zie ik de eindredacteur zeker niet doen.

Nu de feiten

Volgens de Telegraaf gaat het om de ‘bende van 24’ die samen 80.000 Tweets zouden hebben verstuurd. Van de in totaal 127.000 Tweets over het PGBalarm. Echter blijkt uit een nadere analyse van Renate Wijma van de Twitterkliniek het volgende: In totaal hebben 7.500 Twitteraars hun stem laten horen over het PGBalarm, de nummer 100 op de lijst van de meest frequente PGBalarm Twitteraars heeft 233 Tweets verstuurd en tot slot dat tenminste 56 mensen meer dan 500 Tweets hebben verstuurd over het PGBalarm. 
En nu is het inderdaad zo dat er een iemand verantwoordelijk is voor ruim 8.000 Tweets over het PGBalarm, maar is dat zo gek als het water je aan de lippen staat omdat je je zorgverleners zonder salaris moet laten werken?

Zoals de Telegraaf de feiten schetst lijkt het er inderdaad op dat een klein groepje de problemen enorm heeft opgeblazen, maar de Telegraaf vergeet dat het voornamelijk jongeren en ouders van kinderen met een PGB zijn die actief zijn op Twitter. Dat deze mensen tussen alle zorg en geregel door nog tijd hebben om te Twitteren is in bepaalde gevallen al knap. Daarbij kaarten zij wel een probleem aan wat een grote groep zorgvragers aangaat, PerSaldo krijgt niet voor niets 200 klachten per dag binnen. Een probleem, wat niet allen die zorgvragers aangaat maar ook de mensen die hun salaris krijgen op basis van de zorg die ze leveren. Een salaris wat dus al meer dan 6 weken NIET is uitbetaald!

Terecht?

Ja, de Telegraaf heeft zeker een punt als het gaat om de kleine groep die stevig Twittert over het PGBalarm, maar het totaal aantal Tweets over het PGB alarm laat zien dat er wel degelijk een probleem is, een probleem van een groep mensen die volgens veel mensen niet mag klagen. Waarom niet, omdat ze de maatschappij veel geld kosten en blijkbaar denkt de Telegraaf daar ook zo over. Blijkbaar mag je volgens de Telegraaf al blij zijn dat je zorg krijgt, doen ze het PGBalarm af als de ‘bende van 24’ om deze mensen neer te zetten als lastig. Iets wat de publieke opinie een mooie reden geeft om nog meer te klagen over zorgkosten. Want ja, zorg is duur. Maar niet zorgen dat kost nog veel meer geld en ik ben benieuwd hoe lang Jan-Willem Navis zijn werk blijft doen zonder dag hij salaris ontvangt van de firma Wegener?

Van dubbeltje naar een kwartje

Leven we echt in een land waar zorgverzekeraars de macht hebben over leven en dood, over mee kunnen doen naar beste vermogen of aan de zijlijn te moeten blijven staan? Waar je alleen met een goed gevulde beurs de beste zorg kan krijgen? Ik hoop, misschien tegen beter weten in, dat ons land niet veranderd in een land waar je portemonnee je kansen in de maatschappij bepaald. Maar hoe lang is dat nog zo?

IkKan je van een dubbeltje nog een kwartje worden, als je gezond bent dan is dat zeker mogelijk. Door hard werken naast je studie om deze te betalen. Door te lenen voor je studie en hard te werken als je eenmaal klaar bent. Wat beide neerkomt op extra hard werken als je als een dubbeltje bent geboren. Nu is er niets mis met hard werken, maar hoe zit het met de dubbeltjes met kwartjes-potentie die niet zo hard kunnen werken omdat ze chronisch ziek of gehandicapt zijn?

Dubbeltjes met potentieel

Als je dubbeltje met een goed stel hersenen is het niet makkelijk om jezelf tot een kwartje te schoppen, want je mist vaak veel connecties en heb niet altijd de tijd om naast je drukke studie/baan en alle extra dingen op je bord nog overal achteraan te lopen. Kortom, het is hard werken om als dubbeltje naar de kwartjesbak te springen. Maar toch is het in Nederland goed mogelijk om dit voor elkaar te krijgen, en uiteraard met hard werken is dat ondanks alle extra kosten voor studeren met de invoering van het leenstelsel ook nog mogelijk.

Maar hoe zit het met de dubbeltjes die een buts hebben opgelopen of al hadden bij de eerste druk, hebben zij ook gelijke kansen om de sprong naar de kwartjesbak te springen? Nu is het al niet makkelijk om een studie te volgen als je een beperking hebt. Met de invoering van het leenstelsel wordt dat alleen maar lastiger omdat je ouders wel geld moeten hebben om je door je studie heen te helpen. Het lukt dan ook lang niet altijd.

Kwartje met een deukje

Als je dan door hard werken door de barrière van de kwartjesbak bent gebroken dan is het als gebutste versie erg lastig om in de kwartjesbak te blijven. Meedoen aan alle formaliteiten kost extra energie, je werk doen kost energie, je sociale netwerk bijhouden kost energie, etc. Met alle voorzieningen was dat nog te doen, was het bij te houden. Nu is het zo dat er veel veranderd is in zorgland, want er wordt minder vergoed als het gaat om assistentie om zelfstandig te functioneren zoals thuiszorg en meer. 

Als kwartje met een deukje heb je het dus al druk genoeg, nu heeft de minister van de partij die vind dat iedereen van een dubbeltje een kwartje kan worden besloten om de macht van zorgverzekeraars te gaan vergroten zonder dat er een nieuwe wet voor nodig is. Ze wil per se meer macht bij verzekeraars, die nu al veel bepalen in je leven als kwartje en zeker ook voor de dubbeltjes met een buts, waarmee de kans om mee te kunnen doen nog verder wordt bepaald door anderen dan jezelf.

Eigen regie in de dubbeltjes en kwartjesbak!

Als de minister van de partij die vindt dat iedereen van een dubbeltje een kwartje moet kunnen worden, de macht van de zorgverzekeraars nu buiten de Tweede en Eerste Kamer om wil vergroten dan is het hek van de dam. Want dan laat juist de partij van de dubbeltjes die kwartjes kunnen worden van alles afgestapt wat maakte dat dat mogelijk was. Het gevolg hiervan is dat mensen met een buts en een beetje pech niet meer kunnen groeien en opbloeien in de maatschappij. Dat, dat ten koste gaat van veel talent dat kan de partij blijkbaar niet meer schelen, want blijkbaar zijn er voldoende kwartjes in de bak van de VVD, waar de kwartjes met een buts en een buil blijkbaar het liefste zo snel mogelijk moeten worden afgerekend.

Deze blog is een analyse van de gevolgen van een politieke boodschap, geenszins gebaseerd op een politieke voorkeur.

Een kleintje, tegen de reuzen!

Heb je ooit wel eens gehoord van het verhaal van de kleine David die het in zijn eentje opnam tegen de grote Goliath. Die jonge schaapsherder versloeg met zijn slinger en een steen die grote reus waar iedereen zo bang voor was. Dan vast wel van Robin Hood die het opnam tegen de sheriff van Nottingham. Deze verhalen ziijn bijna iconisch als het gaat om de huidige situatie in zorgland. Want het kleine DSW is als enige verzekeraar een andere mening toegedaan wat betreft de vrijeartsenkeuze.

De keuze van een arts is iets wat niet uitsluitend gaat om de beste behandeling, het gaat ook om de beste behandeling die bij jou past en door een arts bij wie je je verhaal kwijt kan. Een arts die luistert, dat is lang niet altijd de arts die het beste opereert, en zeker niet altijd als je bij een standaard klinkende aandoening, toch niet zo standaard bent als de verzekeraar je wel te boek laat staan.

De grote reuzen

In onze tijd zijn de grote reuzen verenigd in de Zorgverzekeraars Nederland, aangevoerd door Andre Rouvoet (iemand die ik ooit echt hoog had zitten als politicus en mens). Onder de aanvoering van meneer Rouvoet hebben de zorgverzekeraars een stevige vinger in de pap bij de minister. Een minister die eigenlijk onafhankelijk moet zijn, wel de koers van haar partij volgt maar geen binding mag hebben met een bedrijf.

Op dit moment is minister Schippers stevig op toer, (ze doet me denken aan de sheriff van Nottingham) ze vertelt bij Eva Jinek op de bank trots dat ze betere zorg kan garanderen met dit plan. Waar ze uiteraard ook niet vergeet te vermelden dat dit 1 miljard op gaat leveren (ik zie de zak met geld al in haar ogen). En natuurlijk weet elk weldenkende zorgontvanger dat dat een illusie is. Immers zorg kost geld en dat geldt al zeker voor zorg die bijdraagt aan participatie in de maatschappij.

Dan vermeld ze ook nog 'an pass' dat dit plan ouderen, chronisch zieken en gehandicapten wel in the picture zet bij zorgverzekeraars, dat ze het zo jammer vindt dat die mensen nooit in spotjes voorkomen terwijl dit juist de mensen zijn die zorg vragen. Maar ook daar weet iedereen van, ik wordt niet populair bij een zorgverzekeraar. Want ‘brandende huizen,’ wie wil die nou hebben?

De kleine David

De plannen klinken vast mooi voor gezonde mensen, mensen die af en toe eens naar een arts moeten. Besparen op kosten, minder belasting, ja daar ben ik natuurlijk ook voor. Maar waarom is er dan 1 verzekeraar die anders in de markt staat, zonder huizenhoge premies? De kleinste verzekeraar waar ik zonder problemen kon verzekeren terwijl ik bij de grote reuzen jaar op jaar mijn ooit luxe pakket verder en verder zag krimpen en niet meer naar een zwaarder pakket kon?

Die verzekeraar die niet eens een naturapolis kent, maar alleen een restitutiepolis aanbied, de verzekeraar die mensen met een beperking niet afrekent op de kosten die ze voor hen moeten maken? Want ook ik kost meer dan mijn premie, ik kost ergens tussen de 3 en 4x zo veel en dan willen zorgverzekeraars je vaak al niet meer hebben. Laat staan als je 20 of misschien wel 80x meer kost dan je aan premie binnenbrengt?

Een slinger of assistent voor Robin Hood nodig?

Ieder weldenkend mens weet dat zorgverzekeraars niet in de rij staan voor mensen die meer kosten dan de premie. Daarom ben ik blij dat er een verzekeraar is die als een kleine David de grote reuzen de les leest. Een verzekeraar die het aandurft om zich als een Robin Hood uit te spreken VOOR de chronisch zieken en gehandicapten. De verzekeraar die mij a.s. maandag direct mag bellen als ik als bedrijfskundige en strategische denker/lobbyist een bijdrage kan leveren aan de strijd tegen de grote Goliath of misschien toch de sheriff van Nottingham die Zorgverzekeraars Nederland heet, want ik hou wel van een uitdaging! 

Feiten checken, interpretatie checken

Als blogger hecht ik er altijd grote waarde aan dat mijn feiten kloppen, dus ik probeer de dingen altijd na te zoeken. Dit betekent dat Google, wat schrijven betreft, altijd een welkome vriend is. Maar nu is het juist met dank aan Google en andere zoeksites dat ik tot een blog kom. Want waar ik van de week keurig mijn feiten had gecheckt wat betreft mijn vraag over de maagden, en op 70 uitkwam, zie ik ook 72 voorbij komen…..

Nu ben ik er inmiddels achter dat de theorie achter de 70 of dus 72 maagden niet uit de Koran schijnt te komen, maar uit de Hadith, wat eigenlijk overleveringen met betrekking tot het leven van Mohammed zijn, te komen. Zo kwam mijn zoektocht dus al weer een stukje op dreef, en het viel me op diverse forums dan ook op dat ik als Christen toch een sterke overeenkomst met Moslims heb, namelijk deze: Soms wordt je overmand door het grote aantal interpretaties.

Zoveel geloven, zoveel meningen,

Een hoed of een hoofddoek,
voor mij maakt het geen
verschil.

Het bijzondere is dat eigenlijk alle geloven het zelfde ‘probleem’ hebben, mensen hebben er in de afgelopen eeuwen vele interpretaties aan gegeven. En voor elk geloof geldt dat God net niet direct beschikbaar is voor commentaar over de menselijke versies die aan de overleveringen zijn gegeven. Dit betekent dat we allemaal geloven in waar we in lezen, hoe we het lezen en daarbij worden beïnvloed door de mensen met wie we omgaan.

Als het gaat om interpretatie onder welke gelovigen dan ook, is het dus voor een groot deel afhankelijk uit wat voor boeken je leest, met wie je omgaat en wat je daar zelf voor vorm aan gaat geven. Omdat mensen vatbaar zijn voor meningen, interpretaties, etc. maakt het dat iemand ‘als bij toverslag’ ineens een andere stroming binnen zijn of haar religie aan gaan hangen. Maar de vraag is of dat wel zo ‘als bij toverslag’ is. Want mensen zijn ook vaak nogal terughoudend in wat zij delen over hun religie.

Niet 'het' geloof veroordelen

Juist omdat ik weet hoeveel interpretaties er zijn van het Christelijk geloof, vind ik het onlogisch om te oordelen over Moslims als een groep. Misschien durf ik daarom wel vragen te stellen, als ‘wat je met 72 maagden moet als je naar de hemel gaat omdat het stoffelijke op aarde achter blijft?’ Wat uiteraard zeker wordt gedragen door mijn geloof, namelijk dat je bij het overlijden alleen je geest meeneemt en de rest op aarde blijft.

Mijn oproep is dan ook eigenlijk heel simpel, laten we ons realiseren dat er veel verschillende stromingen bij Moslims, Christenen, Joden, etc. zijn. Deze stromingen lopen van extremistisch tot heel tolerante versies van elk geloof dat er is. Juist daarom hoop ik dat mijn stukje een bruggetje kan slaan tussen vele mensen die niet zoveel van geloven weten en daarom misschien snel de neiging hebben ‘alle’ Moslims over een kam te scheren omdat er mensen zijn die door mensen zijn beïnvloed om te komen tot extremistische daden en zeggen, nou ja denken, dit te doen uit naam van Allah.

Want ik ben als Christen ook niet te vergelijken met de mensen uit Staphorst die een geheel andere versie van een aan ons gerelateerde kerk aanhangen en dan heb je alleen nog maar het segment Protestant, dan heb je nog meer stromingen…..

Ben ik een Charlie?

Of ik een Charlie ben, ik voel me geen
Charlie...........

Ik las een boeiend artikel over ‘ons’ collectieve gebrek om een Charlie te zijn, iemand die zich uitspreekt zonder over de gevolgen te willen denken omdat je weet dat ze mogelijk kwetsend kunnen zijn. Iemand die met satire of stevige woorden zijn of haar mening uit, of het nu over politiek of religie gaat laat ik daar maar even om het even. De vraag is, ben ik een Charlie?

De mensen die mijn blogs, tweets en andere post lezen weten dat ik mijn mening niet onder stoelen of banken steek. Weten dat ik soms bot uit de hoek kan komen, maar dit altijd probeer te doen met een ruimte knipoog naar de realiteit van het leven. In tegenstelling tot mijn zakelijke blog, waar ik over het algemeen zeer behoudend ben in mijn mening, maar in bepaalde gevallen toch niet op mijn mondje gevallen blijk te zijn. De afgelopen dagen zie ik veel mensen met een JeSuisCharlie icoon op social media verschijnen, maar zijn zij ook een Charlie?

Geen icoontje als foto,

Zelf ga ik mijn profielfoto’s niet in een JeSuisCharlie icoontje veranderen, ik voel met geen Charlie omdat ik altijd nadenk over wat ik zeg. Me erger aan grove beledigingen in de richting van bepaalde religies en dat ik me schaam voor mensen die het onderscheid niet kunnen maken tussen mensen met een bepaald geloof en de extremistische gekken die uit naam van het geloof denken over de wereld te mogen heersen. Ik vraag me wel af wat je als terrorist aan 72 maagden hebt in het Paradijs omdat alleen je geest meegaat naar het hiernamaals, maar dat zal wel aan mijn versie van Christen zijn liggen......

Nee, ik heb geen icoontje met JeSuisCharlie, want ik mag dan wel mijn mening verkondigen op mijn blog, politici en anderen hard aanspreken op bepaalde keuzes en gedrag. Terwijl ik blij ben dat ik dat kan doen, erger ik me ook aan de Islamofoob die roept dat alle Moslims de schuld aan het terrorisme hebben omdat zij blijkbaar niet weten dat er ook in de Koran staat dat je niet mag doden. Maar dat is nu ook net de kern van een democratie, de kern van vrijheid van meningsuiting; je mag zeggen wat op je lever ligt.

De dag van Raif

Het is vandaag niet alleen de dag van de terroristen die Charlie Hebdo onthoofden, maar ook de dag dat Raif Badawi in Saoedi Arabië de eerste 50 van 1000 zweepslagen krijgt omdat hij blogt, blogt over dingen die de regering niet wil dat mensen weten. Hij schreef, en schrijft na zijn lange straf hopelijk nog steeds, dingen die wij zonder blikken of blozen zo zouden zeggen maar door zijn regering niet worden geaccepteerd.

Iemand die dit durft in de stad Aleppo, dat is een Charlie
en dus een HELDIN!

Juist omdat mensen als Raif het lef hebben om te bloggen over wat zij belangrijk vinden, kunnen wij het niet maken om om een verbod te roepen als Wilders of LePen dingen roepen die wij walgelijk vinden. Of we nu Moslim, Christen, Hindoe, etc. zijn, wij moeten tot 10 leren tellen en ons omdraaien en doorgaan met het leven, simpelweg omdat vrijheid van meningsuiting altijd vanuit 2 zijden moet kunnen komen.

Ben ik een Charlie

Of ik een Charlie ben, ik laat de mening aan de lezer, maar ik wil wel zeggen dat ik graag leef in een land waar verschillen niet tot kloven leiden. En als we misschien allemaal even na moeten denken voordat we iets roepen, dan kunnen we misschien net even iets makkelijker naast elkaar leven. Maar kan je dat niet of wil je dat niet, weet dan wel dat je ook een ander kan kwetsen.