Gratis geld bestaat niet!

Het blijft mijn intrigeren, de discussie rondom het basisinkomen. Zeker nu er diverse gemeenten aan het 'experimenteren' zijn met het basisinkomen, in een tijd waarin de overheid juist inzet op dwang en dreiging om mensen uit de Bijstand te krijgen. De reden dat ik juist zo positief sta tegenover deze initiatieven ligt dieper dan alleen het idee dat dwang ineffectief is. De basis ligt veel dieper, en daar wil ik vandaag eens op ingaan. 

De stap naar werk

Als je lange tijd naast de maatschappij hebt gestaan, en dan vooral in het kader van betaalde arbeid, is het lastig om een positie te veroveren op de arbeidsmarkt. Mensen beschikken niet over het juiste netwerk, opleidingen zijn verouderd en veelal spelen er nog andere sociale of fysieke problemen op de achtergrond, die de arbeidsmarktintegratie bemoeilijken. Het dwingen van deze mensen, op laste van het verlagen van de uitkering, het afdwingen van werk als tegenprestatie of anderszins, blijkt keer op keer niet de oplossing te zijn.

De stap naar werk wordt inderdaad ingegeven door maatschappelijke activiteiten, mensen moeten ergens een 'begin' kunnen vinden. Ergens moeten zij kunnen bouwen aan het benodigde netwerk, aansluitend bij hun kunnen, interesses en vooral ook vaardigheden. Dit begint vaak met vrijwilligerswerk, binnen een organisatie die aansluit bij de mindset van mensen. En daar heb je gelijk een punt te pakken, laat je een universitair docent de straat vegen dan komt hij niet in aanraking met het juiste netwerk. Kan hij aan de slag in de plaatselijke bieb of bijvoorbeeld als huiswerkbegeleider, dan komt iemand langzaamaan in aanraking met de juiste mensen die hem/haar weer op weg kunnen brengen naar een betaalde baan.

Geld als pressiemiddel

Mensen in een uitkering hebben niet veel te besteden, en ja het klopt dat mensen met een middeninkomen ook niet veel meer te besteden hebben, en dat maakt de stap naar betaald werk natuurlijk niet aantrekkelijker. Toch is dat mijns inziens niet het grootste probleem, want waar het probleem juist zit is het vinden van de juiste mensen die je kunnen helpen, mensen die je potentieel zien en daarmee de weg naar een betaalde baan kunnen vergemakkelijken. 

Door mensen te stimuleren om te werken, zoals met het basisinkomen, ook een paar uur met behoud van uitkering, biedt de kans om langzaamaan te bouwen naar een volledige terugkeer in de maatschappij. Mensen krijgen een hoger inkomen om vervolgens dit in te zetten om hun netwerk uit te breiden, zich bij te laten scholen, etc. om de positie op de arbeidsmarkt te verbeteren. Mensen een kans bieden, begint met de ruimte om ook die kansen te kunnen grijpen en als je op 900 euro netto rond moet komen, dan is dat eigenlijk onvoldoende om een volwaardige positie in de maatschappij te kunnen veroveren.

Participatie

Meedoen, ofwel participeren, begint met een volwaardig gevoel hebben. Mensen die lang aan de kant hebben gestaan voelen zich vaak 'nutteloos' omdat de maatschappij niet naar ze omkijkt, omdat ze worden weggezet als profiteurs, etc. Deze mensen activeren lukt alleen door mensen hun eigenwaarde terug te geven, mensen te activeren door te beroepen op de talenten die zij hebben en waarmee de maatschappij in zijn geheel beter van wordt.

Natuurlijk zijn er de mensen die echt niet willen, deze mensen moeten uiteraard ook worden aangesproken op hun gedrag. Maar voordat we roepen dat het basisinkomen een hangmat is, is het misschien ook goed om te kijken naar de effecten van het huidige beleid. Want door mensen bij voorbaat als profiteurs weg te zetten, creëren we een kloof tussen de mensen bij wie 'alles meezit' en de mensen die ergens zijn vastgelopen in de maatschappij. Een uitkering is namelijk geen hangmat, het is een noodzakelijk kwaad voor mensen die ergens vastlopen en in onze op geld gerichte, geïndividualiseerde maatschappij toch te kunnen overleven.

Niet met dank aan Klijnsma

Ik heb er al vaak over geschreven, de problemen die mensen ervaren op de arbeidsmarkt door de invoering van de Participatiewet. Want er verschijnen steeds meer vacatures voor mensen uit de doelgroep Participatiewet en/of Wajong, maar voor de mensen die daar buiten vallen is dat een groot probleem. Waar je voorheen tegen de Wajongvacatures opliep, loop je nu tegen de huidige 100.000 banen op. 

Het werkt enorm frustrerend, mensen met een beperking die ten eerste uit moeten leggen dat zij een beperking hebben en daardoor enige aanpassingen op de werkplek nodig hebben. Om vervolgens uit te moeten leggen aan de potentiële werkgever dat jij net niet meetelt met de doelgroep die zij volgens de afspraken in het Sociaal Akkoord binnen moeten halen. Ja, het voelt soms als een eindeloze draaikolk waar je simpelweg niet meer uit kan komen.

Goed om te weten

Toch zijn er zeker ook werkgevers die inclusief-talent boven de 100.000 doelstelling plaatsen. Dit zijn bedrijven die de voorkeur geven aan goede kandidaten met potentieel, die mu misschien niet meetellen of tijdelijk meetellen omdat ze nu in de Wajong zitten en er straks buiten gaan vallen door hun vaardigheden en daarmee verdiencapaciteiten. Dit zijn de bedrijven die bredere doelstellingen hebben, en daarop aansluitend kiezen om verder te kijken. Welke bedrijven dit zijn, dat is niet standaard vast te stellen omdat het enerzijds grote multinationals zijn, maar anderzijds ook juist de multinationals die alleen binnen de doelgroep 100.000 banen selecteren. Net als dat er binnen het MKB bedrijven zijn die ondanks hun beperkte slagruimte kiezen voor kwaliteit boven de 100.000 en daarmee het risico nemen op een boete. 

Inclusie als doel

Het blijft een vreemde constatering, dat als de overheid inclusie als einddoelstelling heeft voor het inzetten op de 100.000 banen, dat de bedrijven die gaan voor echt inclusief ondernemerschap hiermee de kans op een boete lopen. Dat bedrijven die juist bijdragen aan de inclusieve arbeidsmarkt worden gestraft voor hun brede personeelsbeleid, dat de bedrijven van wie staatssecretaris Klijnsma zegt 'dit zijn de voorbeelden' juist de bedrijven zijn die niet specifiek focussen op de 100.000 banen.

Klijnsma heeft tegen mij ook meermaals gezegd, 'als je goed opgeleid bent vindt je gewoon een baan'  en ja als je lang blijft aanhouden dan vindt je die baan ook wel. Dat heb ik dan uiteindelijk wel bewezen, hoewel ik daarbij wel iets moet bekennen. Ik had het goede, zorgvuldig opgebouwde, netwerk waardoor ik op de radar opdook. En natuurlijk het geluk dat ik precies de kwaliteiten had die werden gezocht, maar dat is logisch. Immers, ik wil alleen een baan omdat ik binnen de functie pas en niet omdat ik een beperking heb en daarmee een mooi sierpoppetje ben voor de buitenwacht.

De aanhouder wint

Natuurlijk is het zo, als je eindeloos blijft solliciteren (bijna 8 jaar) dan kom je er wel een keertje tussen. Als je de juiste mensen leert kennen doordat je intussen actief bent als zzp'er en bovendien deelneemt in het politieke debat, dan ga je opvallen en komt er zeker een keer een kans op een baan. Maar dat is niet voor iedereen weggelegd, want het kost veel tijd, energie en vooral ook geld. Want als ik kijk naar wat ik erin heb moeten investeren en dat zonder ooit een uitkering te ontvangen, snap ik dat mensen de hoop opgeven en de bui afwachten. 

Bijschrift toevoegen

Maar toch, ik wil je adviseren om niet op te geven, te blijven investeren in jezelf en in je netwerk. Want Klijnsma heeft ongelijk als ze zegt dat een goede opleiding voldoende is, maar ze heeft wel gelijk als het gaat om niet opgeven. Hoewel ze duidelijk weinig inzicht heeft in hoeveel energie dat kost en de noodzaak van financiering van aanpassingen en voorzieningen zodat mensen zonder status ook gewoon aan het werk komen. Tot die tijd, investeer in jezelf en onderzoek welke werkgevers open staan voor echt inclusief ondernemen, je kunnen voorzien van de juiste aanpassingen en om vervolgens je talenten te laten spreken! 

Een 'kat in de zak' krijgen op Prinsjesdag

De voorzitter van Cedris is terecht blij met het verlagen van de werkgeverslasten aan de onderkant van de arbeidsmarkt, want de doelgroep die hij vertegenwoordigd heeft zeker baat bij deze maatregel. Toch schort er ook iets aan het idee dat dit goed is voor de banenafspraak, evenals de arbeidsmarkt in brede zin. Iemand met een MBO, HBO of WO werk-/denkniveau hoort niet in zo’n schaal thuis? Bovendien ontstaat daarmee verdringing op de arbeidsmarkt.

Iemand met een goede opleiding, vaardigheden die bij zijn of haar vakgebied horen, hoort toch gewoon voor een eerlijk loon te werken? En daarmee maakt een arbeidshandicap of langdurige werkloosheid echt geen verschil, immers om vakmensen te behouden is het noodzakelijk dat zij een eerlijk salaris krijgen! Dit is precies wat ik in de huidige politieke werkelijkheid mis, want het gaat over het inzetten op lage loonschalen om arbeid voor werkgevers aantrekkelijk te maken. Ja, daar kan ik dus in meekomen, maar het effect ervan is ook zwaar negatief als het gaat om de instroom van bijvoorbeeld Oos-Europeanen in bepaalde vakgebieden. 

De markt verstoord

Als we arbeid echt aan de markt overlaten dan moet er in tijden van tekorten op de arbeidsmarkt een stijging van de lonen volgen, immers, arbeid wordt een schaars product en dat geldt voor technische en ICT sectoren al enige tijd. Maar de lonen stijgen daar niet omdat er veel goedkope arbeid wordt ingehaald zoals bijvoorbeeld lassers uit Polen en Roemenië terwijl er lassers in de WW zitten. De lonen volgen hierdoor niet de markt, maar worden kunstmatig weer laag gehouden met als gevolg dat technische mensen met een goede opleiding en ervaring (deels door eigen keus) aan de kant blijven staan.

Ook voor arbeidsgehandicapten die via de banenafspraak aan de slag moeten is dit geen goede ontwikkeling, want er zijn circa 30.000 hoger opgeleiden in de Wajong, er zijn rond de 50.000 mensen met een MBO opleiding en deze 80.000 mensen vallen ook onder de banenafspraak. Dus zouden de 125.000 banen voor een groot deel kunnen worden ingevuld door geschoolde mensen. En mensen met een goede opleiding, en ongeacht een beperking ‘gewoon’ hun werk kunnen doen, zou je niet op een minimaal salaris aan moeten nemen in een markt waar goed betaald wordt voor elke ‘gezonde’ medewerker. Immers dan is er sprake van 'goedkope' arbeid en geen aanzet tot een inclusieve arbeidsmarkt, waarmee mensen met een beperking en een goede opleiding niet de plek krijgen die zij verdienen op basis van hun kunnen.

Tweedeling op de arbeidsmarkt

Dit kabinet maakt zich zorgen over de tweedeling op de arbeidsmarkt en dat terwijl zij juist kiezen voor een verdere tweedeling door het werken voor lage lonen nog te stimuleren ook. Dit effect heeft een verstoring tot gevolg die nog wel eens meer problemen kunnen opleveren dan eerst gedacht. Want het gaat hierbij niet alleen om mensen die wel voor de lage lonen gaan werken en daarmee ‘werkende armen’ worden, het gaat ook om het verlies van kennis. Want mensen die goed opgeleid zijn en niet aan de bak komen, komen ook op het punt dat zij de arbeidsmarkt de rug gaan toekeren.

Het 'de rug toekeren' van de arbeidsmarkt is kapitaalvernietiging van ongekende aard, want het zijn handen, hoofden, opleidingen en vooral ook participerende burgers die zich aan de zijlijn van de maatschappij gaan positioneren. Welke worden ingeruild voor goedkope arbeid uit bijvoorbeeld Oost-Europa met als gevolg dat zij kennis opdoen, vervolgens meenemen en Nederland op den duur ook de innovatiekracht zal gaan verliezen. Kortom, het is eigenlijk niet in geld uit te tellen wat deze korte-termijn-maatregel uiteindelijk gaat kosten en vooral ook hoeveel kapitaal er over de schutting wordt gegooid!

De VVD wenst.....

Nu Rutte2 een beetje lijkt te zijn uitgeregeerd, komen er steeds meer krassen op het mooie spiegeltje wat ons werd voorgehouden. Of het nu gaat om mensen in de Bijstand, vluchtelingen, het klimaat, de grote verschillen tussen beide partijen worden steeds meer zichtbaar en vooral ook de problemen drijven steeds meer aan de oppervlakte. Waar de een hoopt dat deze regering snel klaar is, zijn er natuurlijk ook mensen die deze regering graag zien blijven......

Het aantal mensen wat de coalitiepartijen steunt neemt steeds verder af, het schommelt ergens net boven de 30 zetels in de peilingen en dat is extreem laag. Het is vooral de PvdA die de klappen krijgt en eigenlijk is dat ook niet zo verbazend als je het van een afstandje gaat bekijken en dat is precies wat ik vandaag doe.

Meer mensen moeten gaan werken, een grote wens van de VVD die de Bijstand als een kostenpost ziet en de WW als luxe. Ten minste, zo komt het wel over op de mensen die ermee te maken krijgen.
Wat de VVD zich niet lijkt te realiseren is dat mensen in de Bijstand niet zo makkelijk aan het werk komen, het is misschien ook wel logisch dat zij dat niet herkennen. Want de gemiddelde VVD'er heeft een goede baan, een mooi netwerk en met een beetje geluk ook bovengemiddeld inkomen. Kortom, een belevingswereld die volledig afwijkt van mensen met een Bijstandsuitkering of beperkte scholing die in de WW terecht komen.

De gemiddelde PvdA kiezer kan zich wel met deze mensen identificeren en dat is niet zo gek, want uit onderzoek van het NIBUD blijkt dat veel middeninkomens het net zo of zelf nog krapper hebben dan mensen in de Bijstand. Zij zien de effecten van het beleid en zien dat werken je nog verder in de problemen brengt als je uit de schulden of financiële malaise wilt komen.

Natuurlijk zijn er ook VVD'ers die te maken krijgen met het verlies van een baan, ja die gaan zoeken en vinden met een beetje geluk door het goede netwerk weer snel een baan. Toch is dat niet te vergelijken met mensen die niet over een dergelijk netwerk beschikken, zeker niet als mensen daarbij ook nog financieel enorm krap zitten. Want ook een netwerk onderhouden kost je geld, je moet op diverse evenementen aanwezig zijn, dat kost reisgeld en natuurlijk ook een investering in zaken als kleding, etc.

Is er een weg uit deze malaise, tussen mensen die wel willen maar niet door de barrières heen kunnen breken, en de wensen die bijvoorbeeld de VVD heeft?
Natuurlijk zijn er oplossingen mogelijk om veel van dit soort problemen op te lossen, maar misschien zit hem daar wel het echte probleem. Het zijn de middeninkomens, de mensen die hard werken en ergens tussen de 30.000 en 45.000 euro per jaar verdienen, de glazenwasser, de verkoper, de CV monteur, de timmerman, de verpleegster, etc.

Het zijn de mensen die Nederland draaiende houden, mensen die nu staken voor betere cao's en roepen om minder lasten. Het zijn de mensen die als ze hun baan verliezen geen verhuizing kunnen veroorloven omdat ze geen ander huurhuis kunnen vinden of omdat ze hun huis niet kunnen verkopen of geen nieuwe hypotheek meer kunnen krijgen, om vervolgens het verwijt te krijgen dat ze niet mobiel genoeg zijn voor de arbeidsmarkt. Het zijn de arbeidsgehandicapten die zich suf solliciteren maar niet meetellen voor de 100.000 banen en bovendien geen uitkering hebben en ga zo nog maar even door.

Aandacht voor mensen, waar is die gebleven?
Dat is de vraag die ik me de laatste tijd meer en meer stel, en met het slinken van de PvdA, het beperkte terugvallen van de VVD is deze eigenlijk al beantwoord. Want het beleid vergeet de mensen, of het nu gaat om de PGB's die mensen niet uitbetaald krijgen en waardoor verzorgenden dus al maanden niet worden betaald. of dat het gaat om de kinderen die onvoldoende begeleiding krijgen met de invoering van het Passendonderwijs?

Er liggen zoveel problemen waarbij de mens centraal zou moeten staan en te veel wordt gekeken naar de kosten. Wat mij betreft was de opmerking die deze week voorbij kwam echt het toppunt, want leven we echt in een land waarin je vrees moet hebben voor je zorgverzekering als je een gehandicapt kind krijgt? Dat is toch het teken aan de wand dat de mens niet meer centraal staat, maar dat het gaat om de kosten die een mens met zich meebrengt?

Sta eens even stil.......

Er zullen vast mensen over mij heen vallen als ik dit schrijf, maar toch ik kan het niet laten, want ik maak me zorgen en niet zo'n klein beetje ook. Weten we het nog, de Joden die de schuld kregen van de economische crisis in de jaren '30, weten we het nog dat er miljoenen mensen zonder proces zijn afgevoerd omdat ze Joods, Roma of homofiel waren? Weten we het nog?

Rechtsextremisten in Duitsland, ze zijn er nog steeds!

Met het belagen van vluchtelingenopvangplekken in Dresden komt het beeld bij mij terug, het beeld van boeken die ik las over de Kristallnacht, over knokploegen die de menigte ophitsten omdat zij een groep de schuld gaven van alles wat er mis ging. En ook nu, nu gebeurt het gewoon weer en nee, niet meer zo stiekem. Mensen komen er openlijk vooruit, mensen die de vluchtelingen de schuld geven van ouderen die onvoldoende zorg krijgen, vluchtelingen die de schuld op zich krijgen van de afbraak van een sociaal stelsel wat in de vorige eeuw zo zorgvuldig is opgebouwd.

Afschrikwekkend

Ik voel telkens weer een plaatsvervangende schaamte als ik de berichten op social media lees, mensen die de ander de verdrinkingsdood wensen. Mensen die weigeren te snappen dat leven in een Turks of Libanees vluchtelingenkamp geen pretje is. Mensen die niet snappen dat uitzichtloosheid, reddeloosheid en vooral ook een leven met amper brood op de plank niet iets is waar je jaloers op hoeft te zijn. En dan, dan schuiven we alles gewoon maar af, want de regering die geeft toch gewoon geld aan die ander?

Het is dom, heel dom om dat zomaar te zeggen. Want de UNHCR, het Rode Kruis en anderen vragen niet voor niets om meer steun omdat er onvoldoende geld is om de vluchtelingenkampen te voorzien van voldoende voedsel, kinderen die werken omdat ze anders geen eten kunnen kopen en ouders die met tranen in de ogen af moeten zien van school en daarmee alle perspectieven op een beter leven. Wat zou jij doen als je in zo'n kamp zou leven?

Ik zou oversteken

Ik geef het eerlijk toe, ik zou de eerste de beste boot pakken naar een plek waar wel perspectieven zijn, ook al zijn die perspectieven door andere voorgangers misschien behoorlijk opgeblazen, alles beter dan een kamp met uitzichtloosheid. Dan liever knokken in een onbekend land, vol onbekende mensen die een onbekende taal spreken, want ik zou mijn kind liever opnieuw laten beginnen in een nieuw land met een nieuwe taal dan dat zij moet leven in ellende en op een plek waar gevaar elke dag op de loer ligt.

En wat ik dan zou meenemen als ik vertrek, zeker wel mijn mobieltje als life-line naar de mensen die ik daar achterlaat. Dat ding wat betekent dat je je geliefde familie kan vertellen dat je het hebt gehaald, dat je OK bent en dat je dan verteld dat je kan beginnen aan een nieuw leven. Ja, ik zou mijn mobiel vast en zeker ook meenemen.....

Eigen volk eerst!

Voor al die mensen die hiervan genieten, die gelukkig worden van Wilders opmerkingen en smullen van artikelen als in Esevier dat de verhalen van vluchtelingen ontkracht. omdat zij op hun weg uit de uitzichtloosheid van vluchtelingenkampen technisch gesproken geen vluchtelingen meer zijn. Voor al die mensen die vluchtelingen de schuld geven van de afbraak van ons sociale stelsel. 

Blijven we stilstaan of leven we zonder schaamte verder
zonder om te kijken naar wat er om ons heen gebeurt?

Die mensen moeten zich realiseren de we in Nederland ook minder uitgeven aan noodhulp, dat ook wij debet zijn aan het feit dat mensen vluchtelingenkampen ontvluchten in de hoop op een betere toekomst. En bovendien moeten zij zich realiseren dat ze geen haar beter zijn dan de mensen die na de kristallnacht zonder schaamte door de straten liepen, dat zij hun eigen moeiten en problemen in de maatschappij afschuiven op 'die ander' en niet de hand in eigen boezem durven steken. 

En ja, ik ben misschien wrang in mijn stelling, maar de afbraak van de sociale zekerheid heeft niets te maken met vluchtelingen, het steeds verder beknibbelen op zorg heeft niks te maken met vluchtelingen, etc. Want die politieke keuzes werden al gemaakt voor de echte grote vluchtelingenstroom opgang kwam, deze keuzes gingen gelijk op met het bezuinigen op noodhulp en ontwikkelingshulp. Deze keuzes, heeft elke VVD en PvdA stemmer te danken aan zijn stemvoorkeur en elke PVV'er te accepteren als het gevolg van een democratie waar je zelf zo in zegt te geloven. Een democratie gaat niet over 'eigen volk eerst' want daarvoor heb je een dictator nodig en we zijn toch wel wijzer dan dom achter de grootste schreeuwer aan te lopen?

Weten wat er leeft!

Veel mensen zullen het vast herkennen, uit Den Haag wordt iets geroepen en je denkt 'Hallo, weet u nog hoe ons leven eruit ziet?' En ook ik heb deze reactie meer dan eens, vooral vrijdag kon ik me er niet van ontdoen. Simpelweg omdat ik snap dat die agenten minder weekenden willen werken, hun gezin kunnen onderhouden in deze 'dure' tijden, etc. 

Wat mij vrijdag echter het meest tegen de borst stootte was de opmerking van Rutte, hij vond het cao bod genereus en bovendien dreigde hij het geld wel ergens anders aan te besteden. Ja, blijkbaar snapt Rutte zo slecht waarom deze agenten staken dat hij overgaat tot chantage, daarom blijf ik ook bij mijn Tweet vanmiddag:

"Ik zeg, als je je burgers niet meer snapt is het tijd om de politieke arena te verruilen voor het gewone leven, @MinPres u dus ook!"

Want ik vind het schrijnend om te zien dat Rutte het ene moment uitroept dat het ook tijd wordt dat de werklozen gaan profiteren van de economische groei, terwijl hij in de zelfde persconferentie geen feeling kan tonen voor de agenten die ook zijn veiligheid bewaken.

Verkiezingsretoriek?

Het voelt een beetje alsof we in verkiezingstijd zitten, als je de minister ineens hoort meeleven met werklozen, oh ja het zijn trouwens werkzoekenden meneer Rutte. Want het was ook die minister president die tijdens het VVD congres aangaf dat mensen niet actief genoeg naar werk zoeken als ze werkloos raken. Hij beschuldigde mensen ervan eerder voor een WW aanvraag in de rij te staan dan voor een nieuwe baan.

Deze opmerkingen, zowel richting werkzoekenden als agenten, onderwijzers, ambulancepersoneel, etc. laten zien dat Rutte zijn feeling met de gemiddelde Nederlander  verloren heeft, dat misschien zelfs veel van zijn ministers het gevoel met de burger verloren zijn. Vooral omdat er zoveel zaken spelen, van PGBalarm tot aan stakende agenten, nee het kan niet meer worden afgedaan als een 'een paar zeurende mensen'

Op de schop

Het spijt me voor alle mooie plannen en zoete koekjes die nu moeten komen dankzij het 'geweldige' beleid dat 'ons' de crisis heeft uit geloodst. Meneer Rutte de burgers kunnen niet meer wachten op zoete koekjes van een kabinet wat niet snapt dat mensen hun zorg, hypotheek of wat dan ook niet meer kan betalen en daarom oproept tot het eindelijk uitbetalen van het PGB, of die werkloze eerst WW aanvraagt om naast zijn/haar baan ook niet het huis te verliezen.

Nee, het is nu echt tijd voor een kabinet wat meer feeling heeft met de inwoners, en dan wel alle inwoners waar zij ook vandaan komen. Want als ik nu toch bezig ben, u draagt ook niet bij aan een oplossing voor al die galspuwende mensen die in navolging van meneer Wilders 'eigen volk eerst' sentiment mensen op de vlucht voor dood en ellende de dood in wensen.

Mijn Nederland:

Er is veel te doen in Nederland, bouwen doe je samen met iedereen die zijn handen uit kan steken, hand in hand met elkaar, wie of wat je ook bent!

Basisinkomen 2.0

Over de werkelijke kosten van de sociale zekerheid lopen de meningen nogal uiteen, waar de een uitgaat van grofweg 70 miljard, zijn er ook cijfers van bijna 170 miljard. Dan zijn er nog de kosten die komen met alle regelingen die we in Nederland kennen, van hypotheekrenteaftrek tot aan kinderbijslag. Het geheel is een ingewikkeld systeem, en waar de een veel 'rechten' heeft, heeft de ander met gelijksoortige problemen deze niet. Juist daarom ben ik geen tegenstander van het basisinkomen, misschien wel omdat ik een van die mensen zonder rechten ben.

Het basisinkomen, van grofweg 1.200 euro per maand zou ongeveer 200 miljard kosten, stel we houden het op 1.000 en blijven bij die 200 miljard om daarmee de ruimte te scheppen voor een aanvulling van 500 euro per maand voor mensen die echt niet kunnen werken door bijvoorbeeld een handicap of chronische ziekte.

Wat is het idee?

Mijn idee is eigenlijk heel simpel, iedereen krijgt een basisinkomen van 1000 euro per maand, dit kan zijn doordat je het direct krijgt of bij de inkomens boven de 50.000 euro door een belastingkorting. In combinatie met een vlaktaks van 40% boven de 12.000 euro en een aanvullende uitkering van 500 euro voor mensen die echt niet kunnen werken. Zo krijg je een overzichtelijk systeem, waarbij minder fraude mogelijk is en waardoor er niet meer zoveel bureaucratische rompslomp hoeft te zijn bij de uitvoering. Immers, UWV en gemeenten hoeven mensen uitsluitend nog te veel helpen naar werk, en niet meer tot in den treure te controleren of men niet stiekem thuis woont, samenwoont, stiekem spaargeld heeft of wat dan ook.

Alle regelingen rondom aanvullende bijstand, toeslagen, aftrek zus en zo, verdwijnen omdat je je vanaf je 18e een basisinkomen ontvangt. Ben je student dan kan je er je studie deels mee betalen (en zonder schulden de maatschappij instappen), ben je mantelzorger kan je minder werken of je geheel aan de zorg wijden, ben je gehandicapt kan je naar vermogen werken, enzovoorts. Dit idee past bij een zelfredzame maatschappij, waar je de zorg voor mensen om je heen draagt en bovendien niet afhankelijk bent van een partner. Want ook alleenstaande ouders kunnen kiezen om parttime te werken en het basisinkomen aan te vullen.

De WW, ZW en WIA worden dan aangevuld v.a. 1.000 euro per maand, tot een maximum van 2.000 euro per maand, wat de premie drukt, mensen stimuleert om snel een baan te zoeken en bovendien bij langdurige werkloosheid ook voorkomt dat mensen na de WW termijn hun spaargeld op moeten eten voor zij naar de WWB doorschuiven, met alle sociale gevolgen van dien. Daarbij zou er bij een vlaktaks ook, voor het groeiende aantal zzp'ers, toegang zijn tot een minimale inkomstenbron als de opdrachten door ziekte of welke reden dan ook, tijdelijk teruglopen.

Hoe te betalen

Zoals gezegd, de veelheid en vooral complexiteit van regelingen en de daarbij horende aanpak van fraude kosten veel geld, dan nog de maatschappelijke (politie, schuld hulpverlening, ggz, etc)  kosten die er zijn door armoede en mensen die geen uitkering hebben. Ik schat, ja ik geef het toe, dat deze in totaal ver boven de 200 miljard uitkomen als je de kosten van de sociale zekerheid erbij optelt. Vooral ook de kostbare uitvoering hiervan. Dus als je al deze kosten meerekent, wat ik de meeste tegenstanders nog niet heb zien doen, kom je toch op een ander financieel plaatje uit.

Door de vlaktaks van 40% boven de 12.000 euro in te voeren, met een vermogensbelasting van 2,5% boven de 100.000 euro worden mensen met hoge inkomens zwaarder belast, sparen gestimuleerd en dus ontstaat er meer ruimte om bijvoorbeeld te gaan ondernemen, immers heb je een vermogen van boven de 100.000 euro, dan is het interessant om te gaan ondernemen, in plaats van belasting over het vermogen te gaan betalen. Zet dat in relatie tot de mogelijkheid dat het stimuleren van eigen woningbezit (eigen huis in lagere box) waarmee mensen ook aan hun pensioen kunnen bouwen, door te investeren in het eigen huis, wordt sparen en nadenken over de toekomst beloond.

Utopia?

Van links tot rechts zijn er mensen die het basisinkomen als onhaalbaar en de duur beschouwen, toch sluit het goed aan bij de technische en maatschappelijke ontwikkelingen van onze tijd, er moet meer voor elkaar worden gezorgd, een dag heeft nog steeds 24 uur en een week nog steeds 7 dagen. Werk je fulltime is mantelzorg leveren haast ondoenlijk, werk je parttime dan is dat een stuk makkelijker. Bovendien kan juist door het basisinkomen en dus de ruimte om mantelzorg te verlenen iets worden gedaan aan de hoge zorgkosten. Zo kan je bijvoorbeeld 'je oude moeder' in huis nemen zonder 'partnerboete' (inhouden van een uitkering i.v.m. aanwezige inkomens in huis).

Dan zijn er de technologische ontwikkelingen als robotisering, verdere automatisering, etc. die maken dat er minder werk beschikbaar komt. Al die mensen moeten ergens van leven, en waarom kunnen we werk niet wat 'eerlijker' verdelen? Want ja, het basisinkomen kost 350.000 banen, maar robotisering kost mogelijk zelfs een miljoen banen, en dat getal is toch echt hoger! Dus tel dit geheel eens bij elkaar op, inspelen op de tijd van nu en op termijn voor iedereen een eerlijke kans behouden of een steeds verder uitdijende armoede? Kiezen we voor kansen, een participatiesamenleving en besparen op kostbare zaken als zorg, dure systemen en beleid dat tot achter de voordeur rijkt. Of kiezen we voor het oude, wat zoals we ook kunnen lezen binnen niet al te lange tijd onhoudbaar wordt?

Voor de cijferfanaten

• Basisinkomen van 1.000 euro per maand bij inkomen tot 50.000 euro
• Belastingkortng van 12.000 voor iedereen met inkomen boven de 50.000 euro
• Vlaktaks van 40% v.a. 12.00 euro,
• 500 euro p/m extra toelage voor mensen die echt niet kunnen werken en 80-100% arbeidsongeschikt zijn (zelfstandig wonend).
• Vermogen boven de 100.000 belasten met 2,5%,

Kosten van het basisinkomen c.a. 200 miljard p/j

Besparingen

• Sociale zekerheid (uitkeringen)
• Uitvoering sociale zekerheid  (keuringen, regelingen, fraude aanpak, praktische uitvoering)
• Toeslagen
• HRA
• Zorgkosten (meer mantelzorg)
• Studie leningen, beurzen,
• Kinderbijslag
• AOW
• 12.000 euro per jaar voor elke WIA, ZW, WW uitkering.
• Lagere premies voor WW, ZW en WIA omdat deze tot max. 2.000 euro p/m worden beperkt.

Het is zo al met al een lang epistel geworden, maar door de combinatie van aanpak wel een kans om het basisinkomen in te voeren om een maatschappij met gelijkere kansen te bieden. Want het systeem wat we nu hebben sluit veel mensen buiten en dat verspilde talent heb ik nog niet eens meegerekend!