Te slim voor dyslexie

Al in groep 3 stelde ik de vraag, 'zou onze dochter dyslexie kunnen hebben?' toen kregen we te horen dat dat pas op z'n vroegst in groep 4 duidelijk zou worden. In groep 4 moest dochter vooral oefenen op woordjes lezen, want ze was te langzaam. Verder kon ze prima leren, maar ze kon geen tempo lezen. In groep 5 ontdekten wij als ouders dat ze alle klanten omdraait, niet van woorden die ze goed kent, wel van nieuwe woorden of lastige woorden. Ook verlengen bleek een probleem, en dat was nog maar wat zo 1,2,3 opviel. Ik trok weer aan de bel, de meester dacht het zelfde, dyslexie, maar dan moest de IB'er daar ook mee akkoord gaan.

Inmiddels zitten we in groep 6, volgens de IB'er heeft ze geen dyslexie want de cito scores zijn te goed, en toch het spellen lukt niet. Ook rekenen is een ramp, en toch ze is heel slim, kan goed leren en spellen is een drama. Rekenen gebeurt nog steeds op de vingers, inmiddels zijn wij een traject met de logopedie begonnen. Zij heeft het zeer sterke vermoeden van dyslexie en school vraagt inmiddels of we niet voor groep 7 een dyslexie verklaring aan kunnen leveren. En toch, school wil dochter niet laten testen en dat alleen om 'te hoge cito scores.

De cito overheerst

Voor ons als ouders is het duidelijk, voor mijn ouders (mijn vader en broertje hebben het ook) is het duidelijk, dochter heeft dyslexie. Ze is niet dom, heeft geen leerachterstand en raakt vreselijk gefrustreerd van taal en rekenen. Het schrijven van een werkstuk, tja het onderzoek is leuk maar het opschrijven is een drama. En toch, volgens school is er geen sprake van dyslexie omdat de cito zegt dat het niet kan. Dat terwijl ze, door de ingezette logopedie, inmiddels als dyslexie leerling wordt behandeld. Dus, extra tijd, wat meer ondersteuning en ook bij het rekenen de mogelijkheid om gebruik te maken van hulpmiddelen om ook al is het in enkele getallen grote sommen op te kunnen lossen. Ze doet het allemaal, iets om als ouders trots op te zijn. Ze scoort goed op alles wat niet te maken heeft met spelling, rekenen en automatiseren, maar toch...

Het enige wat wij als ouders willen is een test, een test op dyslexie omdat het in de familie zit en het overduidelijk aan de orde is. Toch krijgt dochter geen test, school acht het niet mogelijk door de cito scores. Het gekke is dat in haar klas van 21 leerlingen een stuk of 8 leerlingen met dyslexie verklaring zitten, waarbij ik eerlijk gezegd de vraag heb of het wel allemaal leerlingen met dyslexie zijn. Niet alleen om dit artikel over 'zwakke leerlingen' maar ook gewoon omdat het statistisch gewoon niet past. 

Ik blijf strijden

Voorlopig heb ik geen zin om op te geven, hoewel ik genoeg te doen heb, maar toch. Naast alle tijd die we steken in het helpen van onze dochter met huiswerk, het blijven herhalen en vooral ook het blijven stimuleren om goed te leren op de vakken die wel goed gaan, ga ik de strijd niet opgeven om de dyslexie test via school te krijgen. Want waarom zou mijn dochter die goed kan leren geen dyslexie kunnen hebben? Het mooie is dat bij het eerste bezoek aan de logopedie de logopediste onze dochter op haar gemak stelde; 'weet je dat slimme mensen als Einstein ook dyslexie hadden?' en daarmee was het ijs gebroken. Ze was niet dom en iemand buiten papa en mama had dat door.

Inmiddels lijken ze het op school ook door te hebben, afgelopen rapport gesprek zei de meester dat hij verwachtte dat dochter wel een hoog IQ moest hebben als ze zo goed kon leren met de vermoedde dyslexie. Terwijl de (vorige) schooldirecteur vorig jaar nog voorstelde om haar te laten testen omdat er vast iets mis was met haar gedrag. Nee er is niet mis met haar gedrag, het is frustratie omdat niemand haar begrijpt omdat zij niet begrijpt dat ze zo goed kan leren en toch amper kan lezen. Dat zij die gek is op boeken een boek minimaal 3x moet lezen voor ze zeker weet dat het boek echt gelezen heeft zoals het is geschreven. En toch, dat doet ze met geduld, maar niet op school waar ze niet mee mag doen met de 'leuke dingen' voor de slimme koppen omdat ze een 'zwakke leerling' op spelling is en daarom niet in een plusklas thuishoort.

Enerzijds ben ik blij dat ze niet in de plusklas zit omdat ze omkomt in het huiswerk, anderzijds merk ik wel dat ze school inmiddels een vervelende en saaie boel begint te vinden. Haar interesses liggen niet op het niveau van de meeste leerlingen, zij kiest niet voor niets om een werkstuk over Aletta Jacobs te maken, nee ze kiest ervoor iets te doen waar ze echt aan moet werken en wat van kan leren. Dat is mooi en tot ze op school doorhebben dat ze echt slim is, stimuleren wij haar gewoon om alles te lezen wat los en vast zit. Discovery Channel is immens populair en dat geldt ook voor programma's over wetenschap. Laat ze maar leren op de manier die ze leuk vindt en de taal daar worstelen we ons wel doorheen...

wordt vervolgd...

#Jekomternietin

Met alle voorbeelden die #jekomternietin inmiddels heeft opgeleverd, zou de gemiddelde Nederlander zich toch de ogen uit de kop moeten schamen en toch, er zijn nog steeds veel mensen die de roep tot 'toegankelijkheid' niet lijken te snappen. Ik weet dat het een discussie van de lange adem is, want ook ik moet het binnen het CDA keer op keer uit blijven leggen. Gelukkig merk ik ook daar dat er steeds meer bewustzijn komt, en ben ik ook blij dat ik gisteren een telefoontje van Mona Keijzer kreeg waarin ze mij vroeg waarom ik het niet met haar subamendement eens was. 

Alleen al dit telefoontje zegt wel voldoende, waarom zou Mona de moeite nemen om mij te bellen als ik maar een 'zeurende gehandicapte' was. Nee, ik loop al wat jaren mee als adviseur, niet alleen voor het CDA, gelukkig mag ik meer partijen adviseren en veelal zie je stukjes van deze adviezen terug in wetten, amendementen, moties, etc. Daarom blijf ik ondanks alle tegenslagen ook doorgaan met mijn politieke activiteiten naast mijn vaste baan.

Waarom deze discussie?

Deze discussie is belangrijk als het gaat om bewustwording, vooral het bewustzijn dat het niet alleen een probleem is van de ander waar je je in individualistisch Nederland niet naar hoeft om te kijken. Want de regering wil een participatiesamenleving, wil dat mensen met een beperking hun eigen broek ophouden en vooral ook dat ze minder gebruik maken van voorzieningen als uitkeringen. Daar moet iedere liberaal en individualistische denker toch helemaal blij van worden, immers, dat kost minder van jouw belastingcenten?

Toch zijn het juist deze liberale denkers die het hardste roepen dat de ondernemer niet hoeft te worden opgezadeld met het probleem van gehandicapten, dat websites toegankelijk maken onzin is omdat er programma's zijn die mensen kunnen helpen. Maar het leuke is dat deze mensen zich niet realiseren dat gehandicapten al jaren om alle obstakels heen manoeuvreren en dat zowel in de digitale als de 'gewone' wereld. Mensen die met, soms halsbrekende toeren, toch ergens binnenkomen, die met extra investeringen toch aanpassingen op hun computer hebben om toch die website te lezen, etc.

Maar daar zit hem de kern nu even net niet, want de mensen die net als ik actief zijn en zich niet in de hoek laten drukken hebben inderdaad veelal zelf gezorgd voor toegankelijkheid waar mogelijk, Maar het gaat om het gros van de mensen die dit niet hebben, mensen die zich met moeite door de maatschappij bewegen en zich meer dan eens niet zelfstandig kunnen redden terwijl zij daarvoor wel over de juiste capaciteiten beschikken.

Aan de kant gezet

Het beleid van de afgelopen 100 jaar heeft mensen met een beperking aan de kant gezet, het gaat inmiddels om ruim 2 miljoen mensen die ineens teveel geld kosten en terwijl men wel verwacht dat mensen gaan werken, leren, participeren is het teveel moeite om hierin te investeren. Dat is toch een rare situatie, waarom zou een rolstoeler of blinde geen klant voor het lokale bruine cafe kunnen zijn? En ok, is het realiseren van een rolstoeltoilet niet mogelijk maar hebben ze er bij de buren wel een, is het dan zo moeilijk om hierover een afspraak te maken met de buren? Vast niet, want voor een pak koffie of een pak suiker kan u vast ook wel bij uw buren terecht.

Laten we nu eens stoppen met mensen aan de kant te zetten, laten we er nu gewoon voor zorgen dat we binnen 15 jaar alle gebouwen (waar mogelijk) toegankelijk hebben en dat het weigeren van een hulp-/assistentiehond iets is om collectief om te lachten, dat een reiziger in het OV geen last is omdat hij of zij even wat meer tijd nodig heeft om in te checken en informatieborden gewoon duidelijk leesbaar zijn. Dat doven gewoon geholpen worden en niet worden afgeserveerd, want een briefje of berichtje sturen is toch niet zo moeilijk als iemand iets wil bestellen of vragen je jij spreekt geen gebarentaal. Laten we hier voor eens en altijd iets aan veranderen, met als bonus, iedereen wordt er rijker van omdat 2 miljoen potentiële klanten toch wel degelijk interessant zijn! 

Kolder discussie

De behandeling van het VN Verdrag voor de rechten van mensen met een handicap mag dan zijn uitgesteld, de urgentie is er niet minder om. Want het duurt nu al 9 jaar en in 2016 zitten we dus al op 10 jaar wachten op ratificering. De discussie die vorige week werd gevoerd is er een die ik verre van zinvol vond, dan ben ik hard maar het is wel zo, waarom nou dat vertel ik graag.

Vorige week, werd er naar aanleiding van het amendement van Otwin van Dijk een langdurige discussie gevoerd over toegankelijkheid. Waarbij het niet ging om de logica van toegankelijke dienstverlening of locatie, maar waar het ging om de kosten die dat met zich meebracht. Het is wederom een discussie over geld, maar nooit hoor je de economische voordelen voorbij komen van de klandizie die mensen met een beperking met zich meebrengen.

Raar uitgangspunt

Het is een raar uitgangspunt, want als toegankelijkheid de norm wordt en mensen met een beperking meer zelfstandigheid kunnen ervaren en daarmee dus ook beter kunnen participeren in de maatschappij, worden zij zelfstandiger. Bij zelfstandigheid hoort ook een baan, een goed inkomen en daarmee meer bestedingsruimte. Dat is hoe simpel het leven werkt, heb je gelijke kansen op werk en is een bedrijf toegankelijk voor je, het OV toegankelijk zodat je op je werk kan komen en de zorg op maat zodat je op je werk kan komen. Dan is er sprake van een gelijkwaardige positie in de maatschappij, met alle voordelen die dit voor de maatschappij oplevert.

Want, en daar lijkt de discussie omheen te draaien, mensen met een beperking zijn consumenten die bedrijven binnen kunnen halen. Een dienstverlener met een ontoegankelijke website is een dief van zijn eigen portemonnee en dat terwijl het slechts een kleine investering is om een website bij onderhoud of herinrichting ook gelijk toegankelijk te maken. Want elke ondernemer laat zijn website met grote regelmaat onderhouden en updaten om aantrekkelijk te blijven, dan kan toegankelijkheid gelijk worden meegenomen en is het geen extra ding maar een stukje marketing.

Wat niet kan, dat hoeft niet 

Wat mij vooral verbaasde was Fleur Agema, die eigenlijk verwoordde wat de gemiddelde architect ook al mist, zij vindt toegankelijkheid in bouwbesluiten onnodig. Een nieuwbouw of verbouw project wat niet aan toegankelijkheid voldoet is zonde van het geld, en toch snapt mevrouw Agema niet dat toegankelijkheid de norm zou moeten zijn omdat het simpelweg logisch zou moeten zijn om elke klant met open armen te kunnen ontvangen. Natuurlijk, niet elk gebouw kan toegankelijk worden gemaakt voor iedereen, maar met een goede reden is dat ook gewoon iets wat wordt geaccepteerd, zeker door de mensen met een beperking zelf.

Gewoon en niet apart

Het blijft hiermee nog steeds om geld draaien, maar niet om de kosten die kunnen worden bespaard omdat mensen zelfstandig in de maatschappij kunnen functioneren, hoeveel geld het scheelt als mensen niet met een busje maar gewoon met het OV kunnen reizen. Hoeveel geld het scheelt als mensen naar hun werk kunnen in plaats van een uitkering te ontvangen en vooral ook hoeveel geld het scheelt als mensen met een beperking zichzelf waardevol voelen en daarmee minder zorg vragen behalve welke ze echt niet zonder kunnen. 

Ja, dat is wat een VN Verdrag met zich mee kan brengen, mensen die volwaardig onderdeel kunnen worden van de maatschappij, waar meedoen de norm wordt en toegankelijkheid geen uitzondering is, maar gewoon gewoon. Dat is een maatschappij waar iedereen waardevol is en economisch een bijdrage kan leveren, hoe klein deze ook is. Daar wil ik leven en daarom wil ik dat de Tweede Kamer volledig instemt met het amendement van Otwin van Dijk. Volledig instemt met het VN Verdrag en geen stukjes selecteert om de kosten, want dat is een kotertermijn visie en dat station zijn we na bijna 10 jaar toch wel gepasseerd? Dus maak nu maar gewoon een einde aan deze kolder discussie, het wordt tijd voor inclusie! 

Privacy versus werk

Afgelopen week publiceerde de Privacy Barometer een artikel over het schenden van de privacy van mensen die in het doelgroepenregister zijn opgenomen. Dit betreft de mensen die in aanmerking komen voor de 125.000 banen die t/m 2025 moeten worden gerealiseerd voor mensen met een arbeidsbeperking. Volgens het CBP hebben mensen geen keuze om wel of niet opgenomen te worden in het register omdat ze afhankelijk zijn van de gemeente of het UWV.

De problemen rondom het vinden van de juiste kandidaten met een beperking is al jaren een drama, werkgevers die bij het UWV aankloppen vangen nog steeds te vaak bot en als ze wel de juiste kandidaten krijgen als het gaat om uitkeringsstatus blijkt er veel mis als het gaat om de match op basis van opleiding, vaardigheden, etc. Deze problemen worden ook met dit systeem nog steeds niet opgelost, want buiten de gegevens of iemand wel of niet in het doelgroepenregister staat, staan er geen gegevens behalve de registratie van iemands BSN nummer in het systeem.

Niet veel mis?

Dat zou je zeggen, toch trekt de privacy barometer aan de bel omdat zij vinden dat de privacy van mensen wordt geschonden door deze registratie en de toegang voor alle werkgevers. Met name omdat ook werkgevers die volgens het sociaal akkoord niet moeten, wel toegang hebben tot het register. Deze kritiek is onterecht, want werkgevers met minder dan 25 werknemers zijn inderdaad niet verplicht om mensen uit de doelgroep aan te nemen. Toch tellen de mensen die zij aannemen wel degelijk mee voor de totale doelstellingen.

En laat het nu zo zijn, dat het juist met regelmaat deze kleinere bedrijven zijn die wel mensen aannemen die ook onder de doelgroepen vallen. Waarmee de doelstellingen, meer werk voor mensen met een arbeidsbeperking, dus ook vorm krijgen bij deze kleine werkgevers. Bovendien is het voor hen ook prettig om te weten of ze bijdragen aan de doelstellingen, net als dat het voor het afwegen duidelijk is als mensen uit het doelgroepenregister aan de slag komen en dus worden meegeteld voor de doelstellingen.

Op de grens

Ik ben het ermee eens dat het registeren van mensen op de grens ligt, toch denk ik dat het de enige mogelijkheid is binnen de huidige wetgeving om te komen tot adequate registratie, een overzichtelijk systeem wat voor alle gebruikers toegankelijk is en bovendien voor mensen uit de doelgroep met minder vaardigheden het minst belastend om uit te voeren.

Ten slotte is het voor werkgevers helder en makkelijk na te gaan of de kandidaat in kwestie meetelt voor de doelstellingen waar je als werkgever aan bij wilt dragen. Deze werkgever heeft je BSN nummer toch al nodig voor het dienstverband en daarmee is dit niet bepaald een verkeerd gegeven om bij je werkgever aan te moeten geven. 

Als de angst regeert

Als onzekerheid overheerst,
vindt de angst voedingsbodem.
Als de angst gaat regeren,
zal de haat triomferen.

Als de haat gaat overheersen,
zal uitsluiting volgen.
Als uitsluiting een feit wordt,
drijven wij mensen in de handen van terrorisme.

Dit is waar ik voor vrees, en niet omdat ik bang ben, wel omdat ik het langzaam zie gebeuren. We hebben een groot probleem in Nederland, dat probleem heet discriminatie, angst en de bijkomende haat die steeds luider wordt uitgedragen. De bijeenkomst in Steenbergen van gisteren is hier illustratief voor en juist daarom moeten we de dapperen die zich in zo'n omgeving durven uitspreken voor medemenselijkheid niet negeren, maar juist op handen dragen.

Ook binnen mijn partij

Ook binnen het CDA merk ik dat de angst begint te overheersten, en zoals ik in het bovenstaande al aangeef, angst voedt haat en haat voedt uitsluiting uit de maatschappij. Het is een kwestie van oorzaak en gevolg, een gevolg wat we zelf inzetten door mensen buiten de maatschappij te plaatsen. En ik weet als Nederlander uit ervaring dat de maatschappij een lastig ding is als de maatschappij je niet goed kan accepteren, als de overheid je in de steek laat en dat je dan een groot probleem hebt.

Daarom hoopte ik dat het CDA, de partij van mededogen en oog voor de ander, de partij van 'samen kunnen we meer' zich uit zou spreken voor een manier van omgaan met het vluchtelingenprobleem die past bij deze uitgangspunten. Maar ik merk dat ik in dit kader tot een klein select groepje behoor, een groepje van kritische leden die zich uitspreken voor het respecteren van VN Verdragen en een beleid dat is gericht op participatie van vluchtelingen tot zij de mogelijkheid hebben om weer terug te kunnen gaan naar Syrië.

Angst regeert

Gelukkig is ook het CDA een partij van mensen, dus is er ook de angst die hier duidelijk doorsijpelt in de standpunten. 'Kunnen we de stroom vluchtelingen wel aan?,' is dan ook een terechte vraag die om visie vraagt. 'Beleid moet gericht zijn op terugkeer' is ook niet waar ik op tegen ben. Maar waar ik wel mijn vragen bij heb is, het ontwikkelen van een nieuwe status waarin het VN Verdrag voor de rechten van vluchtelingen in het geding gaan komen.

Want we hebben al een probleem met integratie omdat taallessen en integratie voor veel mensen te kostbaar blijken te zijn, daarvoor moet een oplossing komen om mensen te faciliteren. Natuurlijk mag je daar een consequentie aan hangen als mensen niet willen, maar we moeten ook mogelijkheden bieden aan hen die niet kunnen omdat ze bijvoorbeeld onvoldoende leercapaciteiten hebben. Maar het doel moet helder zijn,

zolang men in Nederland wil verblijven zal men zelf actief moeten participeren in de maatschappij. 

En dat gaat echt alleen als mensen niet alleen welkom zijn, maar vooral ook de taal kunnen, onze gewoonten en gebruiken leren en hopelijk bij een terugkeer meenemen in de wederopbouw van een democratie op eigen bodem.

Laat angst niet regeren, #kominverzettegenhaat

Laat je niet regeren door angst omdat je zelf onzeker bent over de toekomst, omdat je niet weet wat je moet verwachten van al die mensen die komen. Laat je niet bang maken door IS, want dan hebben zij gewonnen. Zeker omdat juist deze mensen op de vlucht zijn voor waar jij en ook ik natuurlijk bang voor moeten zijn, want dat is iets wat we allemaal gemeen hebben, we zijn bang voor de gevolgen van een uitbreidend kalifaat van IS en dat is nu precies waarom deze mensen o.a. naar Nederland komen. Dus zet de angst voor het vreemde om in helpende handen om te voorkomen dat we mensen gaan uitsluiten en daarmee in de handen van IS drijven, vooral omdat wij meer gemeen hebben dan alleen het mens zijn! Dus #kominverzettegenhaat

Wij versus zij

De vele opmerkingen op Twitter, Facebook, etc. over de vluchtelingen hebben allemaal een bepaalde trend in zich. Een trend die ik echt niet snap, het is gebaseerd op het egoïsme van mensen, de opmerkingen als 'zij krijgen alles' met uiteraard als tegenhanger dat Nederlanders dat niet zomaar krijgen. Want vluchtelingen 'krijgen' zomaar een huis, Bijstand, inburgering, etc. Toch is de realiteit heel anders.

Persoonlijk snap ik het wij versus zij verhaal überhaupt al niet, want ook al heeft de overheid mij als 'statusloze' arbeidsgehandicapte bijna altijd in de kou laten staan, of tot het uiterste laten soebatten om een voorziening te krijgen. Gun ik het een statushouder dat hij/zij een leven op kan bouwen, een huis toegewezen krijgt en vind ik dat de overheid hen moet faciliteren om in te kunnen burgeren. Al is het alleen al omdat ik weet dat als de overheid je niet faciliteert, Nederland een verrot land kan zijn om je eigen plekje in de maatschappij te bemachtigen.

Natuurlijk is het zuur om te zien dat een ander wel hulp krijgt een jij niet, hoewel ik dan ook zeg. 'Ik kan mijn boontjes doppen omdat ik de taal spreek, een gerichte opleiding heb die aansluit op de Nederlandse arbeidsmarkt en bovendien heb ik de mensen om mij heen die mij kunnen en willen helpen.' En dat is iets wat deze mensen dus niet hebben, zij komen aan in een vreemd land, met vreemde gewoonten, met een andere taal en andere eisen aan diploma's. Kortom, zij zijn de vreemde eend in de bijt, moeten onze gewoonten en cultuur leren kennen. Zij moeten wennen aan ons, en wij vast ook een beetje aan hen.

Ik vertrek

Immers, liggen wij niet massaal lachend voor de televisie naar 'Ik vertrek' te kijken om te zien hoe al die Nederlanders hun koffers volproppen met hagelslag en drop? Liggen wij niet dubbel van die Nederlander die in Frankrijk, Spanje of Hongarije in het Nederlands probeert een lokale ambtenaar uit te leggen dat ze hun camping willen beginnen? Ja, we lachen massaal om die mensen, zien dat ze met heel hard werken een nieuw bestaan opbouwen en soms gedesillusioneerd terugkomen. Maar de mensen die wij hier bekijken kiezen er bewust voor, zij kiezen voor een betere toekomst in het buitenland ondanks het goede leven in Nederland.

De vluchtelingen die kiezen niet voor een beter leven omdat het andere niet bevalt, zij kiezen voor een beter leven omdat hun huis kapotgeschoten is, hun kinderen in doodsangst zaten en complete families uit elkaar gerukt zijn door de oorlog. Ja, deze mensen moeten wij niet uitlachen zoals de mensen bij 'Ik vertrek' deze mensen moeten we helpen omdat zij geen keuze hebben om gedesillusioneerd terug te keren naar kapotgeschoten Syrië. En wie dan roept, 'blijf lekker in je vluchtelingenkamp' realiseren zich vaak niet dat mensen daar geen perspectieven hebben, het niet veilig is, er vrijwel geen onderwijs is en men op 67 dollar per maand moet leven. De vraag is, wie kan daar een gezin van onderhouden?

Egoïsme en angst regeren!

Het wij versus zij verhaal is meer dan eens gestoeld op egoïsme en angst. Egoïsme omdat die ander voor het gevoel 'alles zomaar krijgt' en dat jij daarvoor moet betalen. Maar is het niet zo dat wij ook niet alles zomaar krijgen, dat er van ons ook het nodige wordt verwacht. En ja, ik ben er ook een voorstander van dat vluchtelingen sneller aan de slag kunnen dan nu, waardoor ze sneller kunnen integreren. Bovendien zie ik daar ook de voordelen van 'besparen op kosten' in, maar niet omdat ik het mensen niet gun dat ze minimaal worden gefaciliteerd. Wel omdat ik denk dat het anders niet haalbaar is om al die mensen die nu binnenkomen te ondersteunen.

Dan de angst, want dat is ook een groot punt in de hele discussie. Er is angst voor Moslims, die mijns inziens voor het grootste deel onterecht is. Want ik geloof niet dat een vluchteling bezig is met de Jihad of wat dan ook. Immers, ze zijn op de vlucht voor de Jihad en hebben wel iets anders aan hun hoofd dan Nederland onder het Kalifaat te bedekken. Nee, mensen zijn hiervoor juist vertrokken omdat hun dochters onderwijs moeten krijgen, omdat hun kinderen in vrijheid op moeten kunnen groeien. Daarom verlieten ze Syrië en de ellende die ze daar hebben achtergelaten, en dat is iets wat veel (bange) PVV stemmende Nederlanders te vaak vergeten.

Omdat de angst en het egoïsme Nederland overheersen in de media, op social media en in de politiek, krijgt de PVV de kans om te groeien. En dat, ja dat baart mij 100x meer zorgen dan de toestroom van vluchtelingen. Want kreten als 'we hebben nog gaskamers' en 'laat ze maar verzuipen' doen mij denken aan een tijd waarover zoveel mensen in Europa nog mee kunnen praten, een tijd waar we het liefste niet meer aan willen denken. En toch wordt het tijd om juist daar eens over na te denken, want dat begon ook met 1 man vol van haat voor een bevolkingsgroep die hij overal de schuld van gaf.

Denk daar maar eens over na, want als je ergens bang van moet worden.......

'De Moslims' en 'het verzet'

Bedreigingen, verwensingen aan adressen van vluchtelingen en hen die hen helpen, ja het wordt zo gewoon dat men er niet meer op lijkt te reageren. Mensen wijzen op hun kleine stukje verantwoordelijkheid, om de vrijheid van meningsuiting te behouden, komt je duur te staan als het aan bepaalde mensen ligt. En terwijl ze je bedreigen, verwensen en meer, 'zeuren' ze zelf over het feit dat Geert Wilders niet meer alleen over straat kan. Hebben 'de Moslims' Theo van Gogh vermoord en zijn 'de Moslims' allemaal voor de Sharia. 

Ik begin me steeds minder thuis te voelen in Nederland, niet omdat er Syriërs komen, maar wel omdat we niet meer open staan voor de ander. Omdat mensen in nood niet meer welkom zijn omdat ze de ellende van overvolle vluchtelingenkampen ontvluchten. En je hoort niemand over de reden waarom mensen niet in die kampen willen blijven, waarom mensen de winter niet willen doorbrengen in een kamp met weinig voorzieningen, weinig eten en geen perspectieven, omdat het Westen steeds minder geld aan noodhulp uitgeeft waardoor NGO's als het Rode Kruis rantsoenen steeds verder moeten terugschroeven.

Als het 'de Moslims' zijn...

Als het gaat over de moord op van Gogh, als het gaat om de Sharia, als het gaat om Charlie Hebdo, als het gaat om de aanslag in de Thalys of langer geleden op de trein in Spanje, dan zijn het 'de Moslims' die erachter zitten. Terwijl voor al deze aanslagen eigenlijk geldt dat juist heel veel Moslims deze afkeurden, zich niet aangesproken voelden door de extremisten die deze aanslagen uitvoerden.

Als het dan 'de Moslims' zijn, zijn het dan 'de Christenen' die aanslagen in Afrika plegen op Moslims, zijn het ook 'de Joden' die Yitzhak Rabin vermoord hebben........

Nee, als het gaat over de aanslagen in Afrika, dan zijn het Christelijke milities, als het gaat om de moord op Rabin dan is het de extremistische dissident die hem neerschoot. Ja, dan ineens zijn we niet meer zo van 'de groepen' Waarom kijken we dan wel 'de Moslims' aan op ISIS, op de aanslagen, terwijl het tot een paar jaar geleden nog Al Qaida en niet 'de Moslims's waren?

Jezelf 'het verzet' noemen

Dan begint er nog een tweede tendens te ontstaan, de mensen uit de rechtse hoek beginnen zichzelf tot 'het verzet' te rekenen, sommigen durven zichzelf zelfs te vergelijken met de mensen uit het verzet in de jaren '40-'45. Mensen die er alles aan deden om de Joden en vele anderen op de vlucht te redden. Mensen die hun leven gaven om die vluchtelingen/ongewenste te redden, mensen die opstonden voor vrijheid en voor anderen en daar zelfs hun leven voor over hadden......

Mensen, hou nu toch eens op, jullie zijn geen verzetshelden als je mensen uit een AZC weg pest, jullie zijn geen verzetshelden omdat jullie Tineke Ceelen van Twitter wegjagen omdat zij opstaat om vluchtelingen te helpen. Jullie zijn verre van verzetshelden, en zullen mij vast weer de nodige bedreigingen gaan toewensen, maar dat kan me echt niet zoveel meer schelen. Simpelweg omdat ik me weiger te conformeren aan het wegzetten van een bepaalde bevolkingsgroep en jezelf dan vervolgens gaan vergelijken met mensen die juist een bevolkingsgroep probeerden te redden van de dood. Ik weiger me te conformeren aan een groep die mensen die de ander de dood in wenst op de Middenlandse Zee.

Welkom

Wat mij betreft zijn mensen uit Syrië welkom, natuurlijk verwacht ik dat zij iets bijdragen aan de maatschappij als ze goed opgeleid zijn en anders in elk geval een baan zoeken. Natuurlijk vind ik dat zij moeten integreren in de maatschappij, de taal moeten leren, Nederlandse normen en waarden, respect voor de vrijheid van meningsuiting, etc. Maar als we mensen willen laten integreren dan moeten we ze ook een kans geven, dan moeten we ze accepteren en ondersteunen om dit allemaal waar te kunnen maken.

Zolang mensen zich niet welkom voelen, voedt je haat en werk je ISIS in de hand. Dat zijn de enigen die je blij maakt met haatzaaien, en 'de Moslims' als zondebok wegzetten. Heb je daar al eens over nagedacht?