Kolder discussie

De behandeling van het VN Verdrag voor de rechten van mensen met een handicap mag dan zijn uitgesteld, de urgentie is er niet minder om. Want het duurt nu al 9 jaar en in 2016 zitten we dus al op 10 jaar wachten op ratificering. De discussie die vorige week werd gevoerd is er een die ik verre van zinvol vond, dan ben ik hard maar het is wel zo, waarom nou dat vertel ik graag.

Vorige week, werd er naar aanleiding van het amendement van Otwin van Dijk een langdurige discussie gevoerd over toegankelijkheid. Waarbij het niet ging om de logica van toegankelijke dienstverlening of locatie, maar waar het ging om de kosten die dat met zich meebracht. Het is wederom een discussie over geld, maar nooit hoor je de economische voordelen voorbij komen van de klandizie die mensen met een beperking met zich meebrengen.

Raar uitgangspunt

Het is een raar uitgangspunt, want als toegankelijkheid de norm wordt en mensen met een beperking meer zelfstandigheid kunnen ervaren en daarmee dus ook beter kunnen participeren in de maatschappij, worden zij zelfstandiger. Bij zelfstandigheid hoort ook een baan, een goed inkomen en daarmee meer bestedingsruimte. Dat is hoe simpel het leven werkt, heb je gelijke kansen op werk en is een bedrijf toegankelijk voor je, het OV toegankelijk zodat je op je werk kan komen en de zorg op maat zodat je op je werk kan komen. Dan is er sprake van een gelijkwaardige positie in de maatschappij, met alle voordelen die dit voor de maatschappij oplevert.

Want, en daar lijkt de discussie omheen te draaien, mensen met een beperking zijn consumenten die bedrijven binnen kunnen halen. Een dienstverlener met een ontoegankelijke website is een dief van zijn eigen portemonnee en dat terwijl het slechts een kleine investering is om een website bij onderhoud of herinrichting ook gelijk toegankelijk te maken. Want elke ondernemer laat zijn website met grote regelmaat onderhouden en updaten om aantrekkelijk te blijven, dan kan toegankelijkheid gelijk worden meegenomen en is het geen extra ding maar een stukje marketing.

Wat niet kan, dat hoeft niet 

Wat mij vooral verbaasde was Fleur Agema, die eigenlijk verwoordde wat de gemiddelde architect ook al mist, zij vindt toegankelijkheid in bouwbesluiten onnodig. Een nieuwbouw of verbouw project wat niet aan toegankelijkheid voldoet is zonde van het geld, en toch snapt mevrouw Agema niet dat toegankelijkheid de norm zou moeten zijn omdat het simpelweg logisch zou moeten zijn om elke klant met open armen te kunnen ontvangen. Natuurlijk, niet elk gebouw kan toegankelijk worden gemaakt voor iedereen, maar met een goede reden is dat ook gewoon iets wat wordt geaccepteerd, zeker door de mensen met een beperking zelf.

Gewoon en niet apart

Het blijft hiermee nog steeds om geld draaien, maar niet om de kosten die kunnen worden bespaard omdat mensen zelfstandig in de maatschappij kunnen functioneren, hoeveel geld het scheelt als mensen niet met een busje maar gewoon met het OV kunnen reizen. Hoeveel geld het scheelt als mensen naar hun werk kunnen in plaats van een uitkering te ontvangen en vooral ook hoeveel geld het scheelt als mensen met een beperking zichzelf waardevol voelen en daarmee minder zorg vragen behalve welke ze echt niet zonder kunnen. 

Ja, dat is wat een VN Verdrag met zich mee kan brengen, mensen die volwaardig onderdeel kunnen worden van de maatschappij, waar meedoen de norm wordt en toegankelijkheid geen uitzondering is, maar gewoon gewoon. Dat is een maatschappij waar iedereen waardevol is en economisch een bijdrage kan leveren, hoe klein deze ook is. Daar wil ik leven en daarom wil ik dat de Tweede Kamer volledig instemt met het amendement van Otwin van Dijk. Volledig instemt met het VN Verdrag en geen stukjes selecteert om de kosten, want dat is een kotertermijn visie en dat station zijn we na bijna 10 jaar toch wel gepasseerd? Dus maak nu maar gewoon een einde aan deze kolder discussie, het wordt tijd voor inclusie! 

Privacy versus werk

Afgelopen week publiceerde de Privacy Barometer een artikel over het schenden van de privacy van mensen die in het doelgroepenregister zijn opgenomen. Dit betreft de mensen die in aanmerking komen voor de 125.000 banen die t/m 2025 moeten worden gerealiseerd voor mensen met een arbeidsbeperking. Volgens het CBP hebben mensen geen keuze om wel of niet opgenomen te worden in het register omdat ze afhankelijk zijn van de gemeente of het UWV.

De problemen rondom het vinden van de juiste kandidaten met een beperking is al jaren een drama, werkgevers die bij het UWV aankloppen vangen nog steeds te vaak bot en als ze wel de juiste kandidaten krijgen als het gaat om uitkeringsstatus blijkt er veel mis als het gaat om de match op basis van opleiding, vaardigheden, etc. Deze problemen worden ook met dit systeem nog steeds niet opgelost, want buiten de gegevens of iemand wel of niet in het doelgroepenregister staat, staan er geen gegevens behalve de registratie van iemands BSN nummer in het systeem.

Niet veel mis?

Dat zou je zeggen, toch trekt de privacy barometer aan de bel omdat zij vinden dat de privacy van mensen wordt geschonden door deze registratie en de toegang voor alle werkgevers. Met name omdat ook werkgevers die volgens het sociaal akkoord niet moeten, wel toegang hebben tot het register. Deze kritiek is onterecht, want werkgevers met minder dan 25 werknemers zijn inderdaad niet verplicht om mensen uit de doelgroep aan te nemen. Toch tellen de mensen die zij aannemen wel degelijk mee voor de totale doelstellingen.

En laat het nu zo zijn, dat het juist met regelmaat deze kleinere bedrijven zijn die wel mensen aannemen die ook onder de doelgroepen vallen. Waarmee de doelstellingen, meer werk voor mensen met een arbeidsbeperking, dus ook vorm krijgen bij deze kleine werkgevers. Bovendien is het voor hen ook prettig om te weten of ze bijdragen aan de doelstellingen, net als dat het voor het afwegen duidelijk is als mensen uit het doelgroepenregister aan de slag komen en dus worden meegeteld voor de doelstellingen.

Op de grens

Ik ben het ermee eens dat het registeren van mensen op de grens ligt, toch denk ik dat het de enige mogelijkheid is binnen de huidige wetgeving om te komen tot adequate registratie, een overzichtelijk systeem wat voor alle gebruikers toegankelijk is en bovendien voor mensen uit de doelgroep met minder vaardigheden het minst belastend om uit te voeren.

Ten slotte is het voor werkgevers helder en makkelijk na te gaan of de kandidaat in kwestie meetelt voor de doelstellingen waar je als werkgever aan bij wilt dragen. Deze werkgever heeft je BSN nummer toch al nodig voor het dienstverband en daarmee is dit niet bepaald een verkeerd gegeven om bij je werkgever aan te moeten geven. 

Als de angst regeert

Als onzekerheid overheerst,
vindt de angst voedingsbodem.
Als de angst gaat regeren,
zal de haat triomferen.

Als de haat gaat overheersen,
zal uitsluiting volgen.
Als uitsluiting een feit wordt,
drijven wij mensen in de handen van terrorisme.

Dit is waar ik voor vrees, en niet omdat ik bang ben, wel omdat ik het langzaam zie gebeuren. We hebben een groot probleem in Nederland, dat probleem heet discriminatie, angst en de bijkomende haat die steeds luider wordt uitgedragen. De bijeenkomst in Steenbergen van gisteren is hier illustratief voor en juist daarom moeten we de dapperen die zich in zo'n omgeving durven uitspreken voor medemenselijkheid niet negeren, maar juist op handen dragen.

Ook binnen mijn partij

Ook binnen het CDA merk ik dat de angst begint te overheersten, en zoals ik in het bovenstaande al aangeef, angst voedt haat en haat voedt uitsluiting uit de maatschappij. Het is een kwestie van oorzaak en gevolg, een gevolg wat we zelf inzetten door mensen buiten de maatschappij te plaatsen. En ik weet als Nederlander uit ervaring dat de maatschappij een lastig ding is als de maatschappij je niet goed kan accepteren, als de overheid je in de steek laat en dat je dan een groot probleem hebt.

Daarom hoopte ik dat het CDA, de partij van mededogen en oog voor de ander, de partij van 'samen kunnen we meer' zich uit zou spreken voor een manier van omgaan met het vluchtelingenprobleem die past bij deze uitgangspunten. Maar ik merk dat ik in dit kader tot een klein select groepje behoor, een groepje van kritische leden die zich uitspreken voor het respecteren van VN Verdragen en een beleid dat is gericht op participatie van vluchtelingen tot zij de mogelijkheid hebben om weer terug te kunnen gaan naar Syrië.

Angst regeert

Gelukkig is ook het CDA een partij van mensen, dus is er ook de angst die hier duidelijk doorsijpelt in de standpunten. 'Kunnen we de stroom vluchtelingen wel aan?,' is dan ook een terechte vraag die om visie vraagt. 'Beleid moet gericht zijn op terugkeer' is ook niet waar ik op tegen ben. Maar waar ik wel mijn vragen bij heb is, het ontwikkelen van een nieuwe status waarin het VN Verdrag voor de rechten van vluchtelingen in het geding gaan komen.

Want we hebben al een probleem met integratie omdat taallessen en integratie voor veel mensen te kostbaar blijken te zijn, daarvoor moet een oplossing komen om mensen te faciliteren. Natuurlijk mag je daar een consequentie aan hangen als mensen niet willen, maar we moeten ook mogelijkheden bieden aan hen die niet kunnen omdat ze bijvoorbeeld onvoldoende leercapaciteiten hebben. Maar het doel moet helder zijn,

zolang men in Nederland wil verblijven zal men zelf actief moeten participeren in de maatschappij. 

En dat gaat echt alleen als mensen niet alleen welkom zijn, maar vooral ook de taal kunnen, onze gewoonten en gebruiken leren en hopelijk bij een terugkeer meenemen in de wederopbouw van een democratie op eigen bodem.

Laat angst niet regeren, #kominverzettegenhaat

Laat je niet regeren door angst omdat je zelf onzeker bent over de toekomst, omdat je niet weet wat je moet verwachten van al die mensen die komen. Laat je niet bang maken door IS, want dan hebben zij gewonnen. Zeker omdat juist deze mensen op de vlucht zijn voor waar jij en ook ik natuurlijk bang voor moeten zijn, want dat is iets wat we allemaal gemeen hebben, we zijn bang voor de gevolgen van een uitbreidend kalifaat van IS en dat is nu precies waarom deze mensen o.a. naar Nederland komen. Dus zet de angst voor het vreemde om in helpende handen om te voorkomen dat we mensen gaan uitsluiten en daarmee in de handen van IS drijven, vooral omdat wij meer gemeen hebben dan alleen het mens zijn! Dus #kominverzettegenhaat

Wij versus zij

De vele opmerkingen op Twitter, Facebook, etc. over de vluchtelingen hebben allemaal een bepaalde trend in zich. Een trend die ik echt niet snap, het is gebaseerd op het egoïsme van mensen, de opmerkingen als 'zij krijgen alles' met uiteraard als tegenhanger dat Nederlanders dat niet zomaar krijgen. Want vluchtelingen 'krijgen' zomaar een huis, Bijstand, inburgering, etc. Toch is de realiteit heel anders.

Persoonlijk snap ik het wij versus zij verhaal überhaupt al niet, want ook al heeft de overheid mij als 'statusloze' arbeidsgehandicapte bijna altijd in de kou laten staan, of tot het uiterste laten soebatten om een voorziening te krijgen. Gun ik het een statushouder dat hij/zij een leven op kan bouwen, een huis toegewezen krijgt en vind ik dat de overheid hen moet faciliteren om in te kunnen burgeren. Al is het alleen al omdat ik weet dat als de overheid je niet faciliteert, Nederland een verrot land kan zijn om je eigen plekje in de maatschappij te bemachtigen.

Natuurlijk is het zuur om te zien dat een ander wel hulp krijgt een jij niet, hoewel ik dan ook zeg. 'Ik kan mijn boontjes doppen omdat ik de taal spreek, een gerichte opleiding heb die aansluit op de Nederlandse arbeidsmarkt en bovendien heb ik de mensen om mij heen die mij kunnen en willen helpen.' En dat is iets wat deze mensen dus niet hebben, zij komen aan in een vreemd land, met vreemde gewoonten, met een andere taal en andere eisen aan diploma's. Kortom, zij zijn de vreemde eend in de bijt, moeten onze gewoonten en cultuur leren kennen. Zij moeten wennen aan ons, en wij vast ook een beetje aan hen.

Ik vertrek

Immers, liggen wij niet massaal lachend voor de televisie naar 'Ik vertrek' te kijken om te zien hoe al die Nederlanders hun koffers volproppen met hagelslag en drop? Liggen wij niet dubbel van die Nederlander die in Frankrijk, Spanje of Hongarije in het Nederlands probeert een lokale ambtenaar uit te leggen dat ze hun camping willen beginnen? Ja, we lachen massaal om die mensen, zien dat ze met heel hard werken een nieuw bestaan opbouwen en soms gedesillusioneerd terugkomen. Maar de mensen die wij hier bekijken kiezen er bewust voor, zij kiezen voor een betere toekomst in het buitenland ondanks het goede leven in Nederland.

De vluchtelingen die kiezen niet voor een beter leven omdat het andere niet bevalt, zij kiezen voor een beter leven omdat hun huis kapotgeschoten is, hun kinderen in doodsangst zaten en complete families uit elkaar gerukt zijn door de oorlog. Ja, deze mensen moeten wij niet uitlachen zoals de mensen bij 'Ik vertrek' deze mensen moeten we helpen omdat zij geen keuze hebben om gedesillusioneerd terug te keren naar kapotgeschoten Syrië. En wie dan roept, 'blijf lekker in je vluchtelingenkamp' realiseren zich vaak niet dat mensen daar geen perspectieven hebben, het niet veilig is, er vrijwel geen onderwijs is en men op 67 dollar per maand moet leven. De vraag is, wie kan daar een gezin van onderhouden?

Egoïsme en angst regeren!

Het wij versus zij verhaal is meer dan eens gestoeld op egoïsme en angst. Egoïsme omdat die ander voor het gevoel 'alles zomaar krijgt' en dat jij daarvoor moet betalen. Maar is het niet zo dat wij ook niet alles zomaar krijgen, dat er van ons ook het nodige wordt verwacht. En ja, ik ben er ook een voorstander van dat vluchtelingen sneller aan de slag kunnen dan nu, waardoor ze sneller kunnen integreren. Bovendien zie ik daar ook de voordelen van 'besparen op kosten' in, maar niet omdat ik het mensen niet gun dat ze minimaal worden gefaciliteerd. Wel omdat ik denk dat het anders niet haalbaar is om al die mensen die nu binnenkomen te ondersteunen.

Dan de angst, want dat is ook een groot punt in de hele discussie. Er is angst voor Moslims, die mijns inziens voor het grootste deel onterecht is. Want ik geloof niet dat een vluchteling bezig is met de Jihad of wat dan ook. Immers, ze zijn op de vlucht voor de Jihad en hebben wel iets anders aan hun hoofd dan Nederland onder het Kalifaat te bedekken. Nee, mensen zijn hiervoor juist vertrokken omdat hun dochters onderwijs moeten krijgen, omdat hun kinderen in vrijheid op moeten kunnen groeien. Daarom verlieten ze Syrië en de ellende die ze daar hebben achtergelaten, en dat is iets wat veel (bange) PVV stemmende Nederlanders te vaak vergeten.

Omdat de angst en het egoïsme Nederland overheersen in de media, op social media en in de politiek, krijgt de PVV de kans om te groeien. En dat, ja dat baart mij 100x meer zorgen dan de toestroom van vluchtelingen. Want kreten als 'we hebben nog gaskamers' en 'laat ze maar verzuipen' doen mij denken aan een tijd waarover zoveel mensen in Europa nog mee kunnen praten, een tijd waar we het liefste niet meer aan willen denken. En toch wordt het tijd om juist daar eens over na te denken, want dat begon ook met 1 man vol van haat voor een bevolkingsgroep die hij overal de schuld van gaf.

Denk daar maar eens over na, want als je ergens bang van moet worden.......

'De Moslims' en 'het verzet'

Bedreigingen, verwensingen aan adressen van vluchtelingen en hen die hen helpen, ja het wordt zo gewoon dat men er niet meer op lijkt te reageren. Mensen wijzen op hun kleine stukje verantwoordelijkheid, om de vrijheid van meningsuiting te behouden, komt je duur te staan als het aan bepaalde mensen ligt. En terwijl ze je bedreigen, verwensen en meer, 'zeuren' ze zelf over het feit dat Geert Wilders niet meer alleen over straat kan. Hebben 'de Moslims' Theo van Gogh vermoord en zijn 'de Moslims' allemaal voor de Sharia. 

Ik begin me steeds minder thuis te voelen in Nederland, niet omdat er Syriërs komen, maar wel omdat we niet meer open staan voor de ander. Omdat mensen in nood niet meer welkom zijn omdat ze de ellende van overvolle vluchtelingenkampen ontvluchten. En je hoort niemand over de reden waarom mensen niet in die kampen willen blijven, waarom mensen de winter niet willen doorbrengen in een kamp met weinig voorzieningen, weinig eten en geen perspectieven, omdat het Westen steeds minder geld aan noodhulp uitgeeft waardoor NGO's als het Rode Kruis rantsoenen steeds verder moeten terugschroeven.

Als het 'de Moslims' zijn...

Als het gaat over de moord op van Gogh, als het gaat om de Sharia, als het gaat om Charlie Hebdo, als het gaat om de aanslag in de Thalys of langer geleden op de trein in Spanje, dan zijn het 'de Moslims' die erachter zitten. Terwijl voor al deze aanslagen eigenlijk geldt dat juist heel veel Moslims deze afkeurden, zich niet aangesproken voelden door de extremisten die deze aanslagen uitvoerden.

Als het dan 'de Moslims' zijn, zijn het dan 'de Christenen' die aanslagen in Afrika plegen op Moslims, zijn het ook 'de Joden' die Yitzhak Rabin vermoord hebben........

Nee, als het gaat over de aanslagen in Afrika, dan zijn het Christelijke milities, als het gaat om de moord op Rabin dan is het de extremistische dissident die hem neerschoot. Ja, dan ineens zijn we niet meer zo van 'de groepen' Waarom kijken we dan wel 'de Moslims' aan op ISIS, op de aanslagen, terwijl het tot een paar jaar geleden nog Al Qaida en niet 'de Moslims's waren?

Jezelf 'het verzet' noemen

Dan begint er nog een tweede tendens te ontstaan, de mensen uit de rechtse hoek beginnen zichzelf tot 'het verzet' te rekenen, sommigen durven zichzelf zelfs te vergelijken met de mensen uit het verzet in de jaren '40-'45. Mensen die er alles aan deden om de Joden en vele anderen op de vlucht te redden. Mensen die hun leven gaven om die vluchtelingen/ongewenste te redden, mensen die opstonden voor vrijheid en voor anderen en daar zelfs hun leven voor over hadden......

Mensen, hou nu toch eens op, jullie zijn geen verzetshelden als je mensen uit een AZC weg pest, jullie zijn geen verzetshelden omdat jullie Tineke Ceelen van Twitter wegjagen omdat zij opstaat om vluchtelingen te helpen. Jullie zijn verre van verzetshelden, en zullen mij vast weer de nodige bedreigingen gaan toewensen, maar dat kan me echt niet zoveel meer schelen. Simpelweg omdat ik me weiger te conformeren aan het wegzetten van een bepaalde bevolkingsgroep en jezelf dan vervolgens gaan vergelijken met mensen die juist een bevolkingsgroep probeerden te redden van de dood. Ik weiger me te conformeren aan een groep die mensen die de ander de dood in wenst op de Middenlandse Zee.

Welkom

Wat mij betreft zijn mensen uit Syrië welkom, natuurlijk verwacht ik dat zij iets bijdragen aan de maatschappij als ze goed opgeleid zijn en anders in elk geval een baan zoeken. Natuurlijk vind ik dat zij moeten integreren in de maatschappij, de taal moeten leren, Nederlandse normen en waarden, respect voor de vrijheid van meningsuiting, etc. Maar als we mensen willen laten integreren dan moeten we ze ook een kans geven, dan moeten we ze accepteren en ondersteunen om dit allemaal waar te kunnen maken.

Zolang mensen zich niet welkom voelen, voedt je haat en werk je ISIS in de hand. Dat zijn de enigen die je blij maakt met haatzaaien, en 'de Moslims' als zondebok wegzetten. Heb je daar al eens over nagedacht?

Gratis geld bestaat niet!

Het blijft mijn intrigeren, de discussie rondom het basisinkomen. Zeker nu er diverse gemeenten aan het 'experimenteren' zijn met het basisinkomen, in een tijd waarin de overheid juist inzet op dwang en dreiging om mensen uit de Bijstand te krijgen. De reden dat ik juist zo positief sta tegenover deze initiatieven ligt dieper dan alleen het idee dat dwang ineffectief is. De basis ligt veel dieper, en daar wil ik vandaag eens op ingaan. 

De stap naar werk

Als je lange tijd naast de maatschappij hebt gestaan, en dan vooral in het kader van betaalde arbeid, is het lastig om een positie te veroveren op de arbeidsmarkt. Mensen beschikken niet over het juiste netwerk, opleidingen zijn verouderd en veelal spelen er nog andere sociale of fysieke problemen op de achtergrond, die de arbeidsmarktintegratie bemoeilijken. Het dwingen van deze mensen, op laste van het verlagen van de uitkering, het afdwingen van werk als tegenprestatie of anderszins, blijkt keer op keer niet de oplossing te zijn.

De stap naar werk wordt inderdaad ingegeven door maatschappelijke activiteiten, mensen moeten ergens een 'begin' kunnen vinden. Ergens moeten zij kunnen bouwen aan het benodigde netwerk, aansluitend bij hun kunnen, interesses en vooral ook vaardigheden. Dit begint vaak met vrijwilligerswerk, binnen een organisatie die aansluit bij de mindset van mensen. En daar heb je gelijk een punt te pakken, laat je een universitair docent de straat vegen dan komt hij niet in aanraking met het juiste netwerk. Kan hij aan de slag in de plaatselijke bieb of bijvoorbeeld als huiswerkbegeleider, dan komt iemand langzaamaan in aanraking met de juiste mensen die hem/haar weer op weg kunnen brengen naar een betaalde baan.

Geld als pressiemiddel

Mensen in een uitkering hebben niet veel te besteden, en ja het klopt dat mensen met een middeninkomen ook niet veel meer te besteden hebben, en dat maakt de stap naar betaald werk natuurlijk niet aantrekkelijker. Toch is dat mijns inziens niet het grootste probleem, want waar het probleem juist zit is het vinden van de juiste mensen die je kunnen helpen, mensen die je potentieel zien en daarmee de weg naar een betaalde baan kunnen vergemakkelijken. 

Door mensen te stimuleren om te werken, zoals met het basisinkomen, ook een paar uur met behoud van uitkering, biedt de kans om langzaamaan te bouwen naar een volledige terugkeer in de maatschappij. Mensen krijgen een hoger inkomen om vervolgens dit in te zetten om hun netwerk uit te breiden, zich bij te laten scholen, etc. om de positie op de arbeidsmarkt te verbeteren. Mensen een kans bieden, begint met de ruimte om ook die kansen te kunnen grijpen en als je op 900 euro netto rond moet komen, dan is dat eigenlijk onvoldoende om een volwaardige positie in de maatschappij te kunnen veroveren.

Participatie

Meedoen, ofwel participeren, begint met een volwaardig gevoel hebben. Mensen die lang aan de kant hebben gestaan voelen zich vaak 'nutteloos' omdat de maatschappij niet naar ze omkijkt, omdat ze worden weggezet als profiteurs, etc. Deze mensen activeren lukt alleen door mensen hun eigenwaarde terug te geven, mensen te activeren door te beroepen op de talenten die zij hebben en waarmee de maatschappij in zijn geheel beter van wordt.

Natuurlijk zijn er de mensen die echt niet willen, deze mensen moeten uiteraard ook worden aangesproken op hun gedrag. Maar voordat we roepen dat het basisinkomen een hangmat is, is het misschien ook goed om te kijken naar de effecten van het huidige beleid. Want door mensen bij voorbaat als profiteurs weg te zetten, creëren we een kloof tussen de mensen bij wie 'alles meezit' en de mensen die ergens zijn vastgelopen in de maatschappij. Een uitkering is namelijk geen hangmat, het is een noodzakelijk kwaad voor mensen die ergens vastlopen en in onze op geld gerichte, geïndividualiseerde maatschappij toch te kunnen overleven.

Niet met dank aan Klijnsma

Ik heb er al vaak over geschreven, de problemen die mensen ervaren op de arbeidsmarkt door de invoering van de Participatiewet. Want er verschijnen steeds meer vacatures voor mensen uit de doelgroep Participatiewet en/of Wajong, maar voor de mensen die daar buiten vallen is dat een groot probleem. Waar je voorheen tegen de Wajongvacatures opliep, loop je nu tegen de huidige 100.000 banen op. 

Het werkt enorm frustrerend, mensen met een beperking die ten eerste uit moeten leggen dat zij een beperking hebben en daardoor enige aanpassingen op de werkplek nodig hebben. Om vervolgens uit te moeten leggen aan de potentiële werkgever dat jij net niet meetelt met de doelgroep die zij volgens de afspraken in het Sociaal Akkoord binnen moeten halen. Ja, het voelt soms als een eindeloze draaikolk waar je simpelweg niet meer uit kan komen.

Goed om te weten

Toch zijn er zeker ook werkgevers die inclusief-talent boven de 100.000 doelstelling plaatsen. Dit zijn bedrijven die de voorkeur geven aan goede kandidaten met potentieel, die mu misschien niet meetellen of tijdelijk meetellen omdat ze nu in de Wajong zitten en er straks buiten gaan vallen door hun vaardigheden en daarmee verdiencapaciteiten. Dit zijn de bedrijven die bredere doelstellingen hebben, en daarop aansluitend kiezen om verder te kijken. Welke bedrijven dit zijn, dat is niet standaard vast te stellen omdat het enerzijds grote multinationals zijn, maar anderzijds ook juist de multinationals die alleen binnen de doelgroep 100.000 banen selecteren. Net als dat er binnen het MKB bedrijven zijn die ondanks hun beperkte slagruimte kiezen voor kwaliteit boven de 100.000 en daarmee het risico nemen op een boete. 

Inclusie als doel

Het blijft een vreemde constatering, dat als de overheid inclusie als einddoelstelling heeft voor het inzetten op de 100.000 banen, dat de bedrijven die gaan voor echt inclusief ondernemerschap hiermee de kans op een boete lopen. Dat bedrijven die juist bijdragen aan de inclusieve arbeidsmarkt worden gestraft voor hun brede personeelsbeleid, dat de bedrijven van wie staatssecretaris Klijnsma zegt 'dit zijn de voorbeelden' juist de bedrijven zijn die niet specifiek focussen op de 100.000 banen.

Klijnsma heeft tegen mij ook meermaals gezegd, 'als je goed opgeleid bent vindt je gewoon een baan'  en ja als je lang blijft aanhouden dan vindt je die baan ook wel. Dat heb ik dan uiteindelijk wel bewezen, hoewel ik daarbij wel iets moet bekennen. Ik had het goede, zorgvuldig opgebouwde, netwerk waardoor ik op de radar opdook. En natuurlijk het geluk dat ik precies de kwaliteiten had die werden gezocht, maar dat is logisch. Immers, ik wil alleen een baan omdat ik binnen de functie pas en niet omdat ik een beperking heb en daarmee een mooi sierpoppetje ben voor de buitenwacht.

De aanhouder wint

Natuurlijk is het zo, als je eindeloos blijft solliciteren (bijna 8 jaar) dan kom je er wel een keertje tussen. Als je de juiste mensen leert kennen doordat je intussen actief bent als zzp'er en bovendien deelneemt in het politieke debat, dan ga je opvallen en komt er zeker een keer een kans op een baan. Maar dat is niet voor iedereen weggelegd, want het kost veel tijd, energie en vooral ook geld. Want als ik kijk naar wat ik erin heb moeten investeren en dat zonder ooit een uitkering te ontvangen, snap ik dat mensen de hoop opgeven en de bui afwachten. 

Bijschrift toevoegen

Maar toch, ik wil je adviseren om niet op te geven, te blijven investeren in jezelf en in je netwerk. Want Klijnsma heeft ongelijk als ze zegt dat een goede opleiding voldoende is, maar ze heeft wel gelijk als het gaat om niet opgeven. Hoewel ze duidelijk weinig inzicht heeft in hoeveel energie dat kost en de noodzaak van financiering van aanpassingen en voorzieningen zodat mensen zonder status ook gewoon aan het werk komen. Tot die tijd, investeer in jezelf en onderzoek welke werkgevers open staan voor echt inclusief ondernemen, je kunnen voorzien van de juiste aanpassingen en om vervolgens je talenten te laten spreken!